یاسمن با متوجه شدنم توی آشپزخونه لبخندی زد.
– پس کی قراره این آقا دولید رو نشون بمتوجه شد؟ بابا دلمون آب شد. ببینم داداشی، رفیقی، چیزی نداره؟
سرفهای کردم. مسلماً قرار نبود اجازه بدم دخترخالهم هم مثل من خودش رو به یه خلافکار بسپاره.
– بهدرد تو نمیخورن، عزیزم. همه سنشون بالاست. تو هنوز زیاد وقت داری واسه این حرفا.
دیدههاش برق زد و خندید. ابرویی بالا انداختم، بهنظر میامد واسه خودش زیر سر داره که اینجوری ذوق کرده.
بیحرف ظرفها رو آماده کردیم. بعداز خوردن شام دلبسته شدم با عمو تنها باشم و راجعبه همهچیز باهاش حرف بزنم، اما جمعیتی که توی خونه بود این اجازه رو بهم نمیداد.
آهی کشیدم و روی تختم جای گرفتم. نگاهم بهسمت صفحهی گوشی چرخید. با دیدن تماسهای بیپاسخ امیرعلی ابروهام بالا پرید. از سر شامگاه تا الان گوشیم رو چک نکرده بودم.
شمارهش رو گراهی شدم و منتظر موندم. با خوردن چندتا بوق صوتش توی گوشی پیچید.
– از غروبی کجا موندی؟ میخواستم بیام دم خونهتون.
لبهام رو بههم فشار دادم.
– عموماینا رسیدن، وقت نشد گوشیم رو چک کنم.
آواش جدی شد.
– ازاینبهبعد توی هر موقعیتی که بودی باید گوشیت رو چک کنی، مفهومه؟
اخمی به لحنش کردم.
– چرا اونوقت؟!
صداش همچنان جدی بود.
– چراکه مضطربت میشم… بهشدت دلواپست میشم، دونه انار. دیگه این کار رو با من نکن.
بهسختی تونستم گاردم رو حفظ کنم. این طرز حرف زدنش…
– سعیم رو میکنم. خب حالا بگو چرا زنگ زده بودی؟
– لباس عقد رو خریدی؟
هومی کشیدم.
– آره، اینترنتی سفارش دادم.
– خوبه پس. نوبت محضر گرفتم، ولی برای دو روزگار دیگه. مساعده؟ میتونی وقت آرایشگاه بگیری؟
کمی اضطراب به جونم افتاد.
– مشکلی نیست. دوستم صحرا خودش آرایشگره، تو خونه آرایشم میکنه.
صوتش کمی ملایم شد.
– شوکا؟
آروم اضافه کردم: بله؟
– تکتک این روزگارها رو واسهت جبران میکنم، باشه؟
موهام رو پشت گوشم زدم و به بالش تکیه دادم. خواستم جوابش رو بدم که آوای دخترونهای از اونور خط توی گوشم پیچید.
– یاکان، بیا بیرون از اون اتاق. نوید کارت داره، یه ساعته داره صدات میکنه!
لبهام رو بههم فشار دادم و اخم کردم.
صدای امیرعلی بلند شد.
– وقتی جوابش رو نمیدم یعنی کار ضروری دارم. بگو تلفنم تموم شد میآم.
در ذهنش گذراندن به اینکه الآن با اون دختر توی یه خونه بود عذابم میداد. حتی پنج سال گذشته و…
پوفی کشیدم و سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– میرم به مهمونام برسم، تو هم برو سر کارت. انگار دوستات بهت نیاز دارن.
– ضروری نیست. گفتم که، تلفنم تموم بشه میرم.
سرم رو بالا انداختم.
– ولی کار من ضروریه، باید برم!
نچی کرد.
– چرا یههو قاطی میکنی، انار؟
خودم رو کنترل کردم تا گاف ندم، امیرعلی خیلی آدم تیزی بود و اگه میفهمید روی این قضیه حساس شدهم تا مدتها واسهم کف دست میگراهی شد.
– قاطی نکردم، بیان کردم مهمون داریم. دو روزگار دیگه سر عقد میبینمت، اوکی؟
هومی کشید.
– خودم میآم دنبالت. میترسم بدزدنت به محضر نرسی.
نگاهی چرخوندم.
– مسخره میکنی؟
– من با ملایمت هم باهات حرف میزنم بهم چنگودندون نشون میدی، بعد بیام مسخرهت کنم؟
نتونستم جلوی تبسم زدنم رو بگیرم.
– پس منتظرتم. خداحافظ.
– مواظب دونه انار من باش!
تماس رو که قطع کردم دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.
بعداز اتفاقی که اون روزگار پیش اومد شک به قلبم افتاده بود. من خودخواه بودم که پای امیرعلی رو به این بازی باز کردم.
اونها آدمهای خطرناکی بودن. من رو پیدا کردن و ممکن بود برای زجر دادنم بخوان آسیبی به امیرعلی بزنن.
هروقت به این موضوع فکر میکردم که ممکن بود اون روز واقعاً بلایی سرش بیارن همهی بدنم یخ میزد. این بار بیشک چیزی جز یه کالبد بیجون از من باقی نمیموند.
تقهای به در اتاقم خورد.
– بفرمایید.
یاسمن سرش رو داخل آورد.
– شوکا جون، من میتونم امشب توی اتاقت بخوابم؟
سری تکون دادم.
– حتماً. بیا تو، اینجا رختخواب هست.
تشکری کرد و با تبسم وارد اتاق شد.
همیشگی کنار من معذب بهنظر میرسید، حس میکردم که انگار ازم میترسه!
گوشیم رو برداشتم و توی گروه به بچهها خبر دادم پسفردا عقدمه و از صحرا میل داشتم تا خودش رو برسونه.
خرسند بودم همهچیز سرسری شده و مجبور نیستم صوتی آهنگ و اون جمعیت سرسامآور رو تحمل کنم این یکی از شانسهای زیستنم بود.
پلکهام رو بههم فشار دادم و سعی کردم کمی استراحت کنم.
فردا صبح زود باید بیدار میشدم و به کارهام میرسیدم.
بلافاصله بعداز عقد از اینجا میحرکت کردیم. هنوز کسی در جریان این قضیه نبود، هرچی دیرتر میدرک کردن کمتر باهاشون سروکله میزدم. اینجوری اونها هم زودتر میتونستن مولین رو برگردونن زنجان و منم خیالم راحتتر بود!
***
– شوکا خانوم، کشیده شو برو یه دوش بگیر. الان دوستات میرسن، دختر.
بهسختی دیدههام رو باز کردم و به سقف اتاقم خیره شدم.
دیروز انقدر کار داشتم که هنوز کف پاهام گزگز میکرد. حتی نتونستم با امیرعلی برم و رستوران مورد نظرش رو تأیید کنم!
آهی کشیدم و ازجا بلند شدم. حس میکردم چراکه فکر میکنه این وصلت برام اهمیتی نداره از نراهی شدنم ناراحت شده، ولی من واقعاً خسته بودم و تند پیش حرکت کردن همهچیز باعث شده بود کلی کار رویهم تلنبار بشه. اون به همهچیز زیادی دقت میکرد!
به حمام حرکت کردم که دوش بگیرم. نیم ساعتی زیر آب داغ توقف کردم تا کوفتگی تنم ازبین بره.
از حموم که بیرون رفتم متوجه آوای احوالپرسی از توی هال شدم. حدس میزدم صحرا و بچهها اومده باشن. تند لباس راحتی پوشیدم و از اتاق بیرون حرکت کردم.
هرسهتاشون معذب روی مبل زیر نگاه سنگین بقیه نشسته بودن.
لحظهای خندهم گرفت! این بچهها زیادی قرتی بودن و خانوادهی ما زیادی سنتی، برای همین فضا کمی سنگین بهنظر میرسید.
– سلام. خوش اوممتوجه شد، دخترا. بیاین بریم توی اتاق من که حسابی دیر شده!
هرسه تند ازجا کشیده شدن.
– سلام، عروس خانوم. چه عجب ما شما رو دیدیم!
در اتاق رو باز گذاشتم تا وارد بشن.
– از کمسعادتی ماست، عزیزم.
همینکه در اتاق بسته شد مهسا ضربهای به پشتم کوبید.
– بیشعور، چرا زودتر بهمون خبر ندادی؟! پدرم دراومد تا یه لباس درستوحسابی گیر آوردم.
مریم آهی کشید.
– من که مجبور شدم همون قبلیها رو بپوشم.
صحرا اشاره زد روی صنقلبی بشینم.
– این کدوم کارش عین بچهی آدمه که این یکی باشه؟ هی شوهر نمیخوام شوهر نمیخوام، همچین مثل میگمیگ داره پسره رو بند میکنه که انگار قراره بدزدنش!
مریم نگاهکی بهش زد.
– حق داره. پسر به اون خوشتیپی، باید طناب بندازه دورش و دوکف دستی بچسبه بهش.
خمیازهای کشیدم و روی صنقلبی لم دادم.
– فعلاً که اون دوکف دستی چسبیده به من و کوتاهبیا نیست.
صحرا سشوار رو به برق زد و آروم پرسید: حالا واقعاً بعداز عقد باهاش میری؟
از توی آینه نگاهش کردم.
– آره، شوهرمه! کجا تنها بفرستمش؟
تنم از تکرار کلمهی «شوهرم» یهجوری شد، انگار غریبه بودم باهاش!
سشوار رو روی موهام گحرکت کرد و غری زد که نشنیدم.
مهسا همونطورکه لباسم رو از کاور بیرون میکشید بیان کرد: باز برمیگردی پیشمون دیگه، نه شوکا؟
چند لحظه مکث کردم.
– نمیدونم، معلوم نیست.
دیدههاش رو گرد کرد.
– واه چهقدر تو شوهرذلیلی! یعنی به مامانت هم نمیخوای سر بزنی؟
لبم رو تر کردم.
– مولین قراره بعداز حرکت کردن من بره زنجان.
صحرا سشوار رو کنار گذاشت.
– پس یعنی ممکنه دیگه نبینیمت؟
آهی کشیدم.
– نمیدونم، صحرا. سرنوشت من معلوم نیست، اما اگه بیاین تهران پیشم خیلی شاد میشم.
هرسهتاشون خاموشی کردن و من بیشتر از قبل دلم گرفت.
هیچچیز توی زندگی من سروسامون نداشت و از یک روز بعد خودم هم باخبر نبودم!
بچهها با حالی گحرکت کرده شروعبه آرایشم کردن. مهسا ناخنهام رو درست کرد و صحرا به آرایش صورتم رسید. مریم هم سعی میکرد توی درست کردن موهام کمک کنه تا کارها زودتر پیش بره.
در طول آرایشم گوشیم چند بار زنگ خورد، اما چون دستم بند بود نتونستم جواب بدم.
همینکه لاکهام خشک شد بدون اینکه نگاهی به آینه بندازم بهسمت گوشیم راهی شدم. نمیخواستم مثل دیشامگاه صوتی غرغرش بلند بشه.
تا بوق اول رو خورد جواب داد.
– گذاشتی یه شامگاهانهروز از حرفای دیشب من بگذره؟
از اینکه انقدر خوب میشناختمش خندهم گراهی شد.
– داشتم آرایش میکردم، دستم بند بود.
– الان خندهت واسه چیه؟
نگاههام گرد شد.
– از اینکه حدس میزدم آوای غرغرت کشیده میشه! کی میآی دنبالم؟
– کی حاضر میشی؟
نگاهی به ساعت انداختم.
– احتمالاً نیم ساعت دیگه.
– خوبه، ما هم کمکم جاده میافتیم.
لبم رو گاز گرفتم.
– همه میآن؟
کمی مکث کرد.
– آره، چهطور؟
شونهای بالا انداختم.
– هیچی، همینجوری. منتظرم پس.
تماس رو قطع کردم و گوشی رو روی تخت گذاشتم.
نمیدونم چرا انقدر کلافه بودم.
– بچهها، یه کمک بمتوجه شد لباس بپوشم. تا نیم ساعت دیگه میرسن.
مهسا با کاور لباس بهسمتم اومد.
– کیا هستن حالا؟
لباسام رو از تنم بیرون کشیدم.
– دوستاش.
با تعجب نگاهم کرد.
– خانوادهش نیستن؟
لباس رو از دستش گحرکت کردم.
– خانوادهای نداره!
متوجه جا خوردن همهشون شدم. صحرا کمی بهم نزدیک شد و آروم جویا شد: کلاً هیچکس رو نداره؟
سری تکون دادم و گذاشتم بهم کمک کنه.
– آره، همهشون فوت شدهن، فقط چندتا دوست و رفیق داره.
مریم تبسمی بهم زد.
– از امروز تو میشی تنها خانوادهش!
با گوش دادن حرفش لحظهای خشکم زد.
صدایی غریب و آشنا از گذشتههای دور توی سرم پیچید: «شوکا، تو تنها خانوادهی منی… یعنی اصلاً تنها کسی هستی که من توی این جهان دارم، اما واسهم مهم نیست. حاضرم هیچکس رو نداشته باشم، کسی دوسم نداشته باشه، اما تنها کسوکارم تو باشی.»
هر بار که بهم نگاه میکرد برق نگاهش نگاههای قلبم رو کور میکرد. من تنها کسی بودم که اون توی این دنیا داشت، دونه انارش… ولی اون برای من چی بود؟
آزارش میدادم و جونش رو بهخطر مینداختم، چون من خودخواه بودم! یه آدم ترسو که از راه دادن تنها آدمی که خالصانه عاشقش بود به زندگیش، واهمه داشت!
– شوکا… خواب موندی، دختر؟ کارت تموم شده، یه نگاه به خودت بنداز!
با گیجی خودم رو به آینه رسوندم و مات و مبهوت به دخترک ناآشنایی که با دیدههای سرکش بهم خیره بود چشم دوختم. این آدم من بودم!
اولین بار بود… با این آرایش غلیظ، سایهی شتابزده طلایی و مشکی، لبهایی به رنگ انار و پیجادهن بدون پف و کشیدهی که کم از لباس عروس نداشت!
موهام رو کاملاً فر کرده و با کلاه سفیدی که کج روی سرم گذاشته بود بهخوبی در یهسمت مهارشون کرد.
– خیلی ناز شدی، شوکا. از ته دل دعا میکنم خوشبخت بشی، دختر. فقط قول بده دست روش کشیده نکنی!
با شنیدن حرفش آروم خندیدم. مهسا نگاهی چرخوند.
– واقعاً قلبم نمیخواد اون هیبت رو درحالیکه زیر کف دستوپای شوکا له میشه تصور کنم! امیدوارم بتونه از پسش بربیاد.
مشتم رو بهطرف بازوش بردم که بلافاصله صوتی در قد بلند شد.
– کارتون تموم نشده، دخترا؟ میتونیم بیایم تو؟
دخترها تند کنار حرکت کردن و مجبورم کردن وسط اتاق بایستم.
مریم بهسمت در حرکت کرد و با لبخند ذوقزدهای بازش کرد.
همینکه در باز شد مولین با مشاهده کردنم لحظهای مکث کرد.
قدمی به جلو برداشت و با لبهایی لرزون تبسم زد.
– چهقدر زیبا شدی، عروسکم!
بدنم رو محکم توی بغلش کشید. از صداش مشخص بود داره گریه میکنه.
– داری تنهام میذاری، مادر؟
آروم بغلش کردم و بهسختی بغضم رو قورت دادم.
هرچی هم که میشد، هرچهقدر هم بینمون کدورت پیش میاومد مولین معصومه تا آخر عمر مادر من بود.
– این چه حرفیه، مامان؟ هروقت قلبت تنگ بشه میآم پیشت.
عقب کشید و با چشمهایی اشکآلود به صورتم خیره شد.
– برم اسپند دود کنم، دخترم شکل فرشتهها شده.
لبهاش رو بههم فشار داد. خواست از اتاق بیرون بره که لحظهای دیدهش به عکس بابا خیره موند.
بهسمتش رفت و عکس رو توی کف دستش گرفت.
هروقت نگاه عاشق مامان معصومه به عکسهای بابا رو میمشاهده کردم دلم تیر میکشید.
– ولینتدار خوبی بودم، علیرضا؟ از من راضیای؟! ببین دخترت داره عروس میشه.
بغضی که این چند روزگار از نبود بابا توی گلوم بود بالاخره ترکید و اشک از دیدههام روونه شد.
– مولین معصوم؟
بهطرفم چرخید و با مشاهده کردن گریهم بهسرعت اشکهاش رو پاک کرد.
– گریه نکن، دخترم، شگون نداره. بابات هم حتماً توی چنین روزگاری خرسنده.
بهسختی جلوی ریزش اشکهام رو گحرکت کردم.
کف دستمالی رو که صحرا بهسمتم دراز کرده بود گراهی شدم و آروم زیر دیدههام رو پاک کردم.
میخواستم بیشتر باهاش حرف بزنم. میدونستم بعداز حرکت کردن من بسیار غمگین و تنها میشه.
قبلاز اینکه حرفی بزنم زنگ خونه بهآوا دراومد.
– ای وای داماد هم اومد. زود باشید حاضر بشید، دخترا. باید بهموقع به محضر برسیم.
مامان با قدمهای تند از اتاق خارج شد.
– من میرم در رو باز کنم. اکرم، زود باش اسپند دود کن.
بهمحض بیرون رفتن مامان از اتاق دخترها با هیجان ازجا پریدن.
– ما میریم بیرون به دولید میگیم بیاد توی اتاق دنبالت!
چشمهام گرد شد. تا اومدم اعتراض کنم همهشون از اتاق بیرون پریدن و در رو بستن.
ناخودآگاه استرس گحرکت کردم. بهسمت در راهی شدم و آروم گوشم رو بهش چسبوندم.
سروصدا و احوالپرسیهاشون نمیذاشت بفهمم دقیقاً چی دارن میگن.
بعداز چند لحظه که همه آروم گرفتن آوای رسای مهسا قد بلند شد.
– آقا صبر کنید! دولید بخواد عروس رو ببینه باید از این در رد بشه، دربانش هم حسابی پولکیه!
آوای خندهی همه کشیده شد و تبسمی روی لبم قرار گرفت.
میدونستم رسم بچههاست، تا حسابی تلکهش نمیکردن نمیذاشتن من رو ببینه.
– شما بذار من برم عروسم رو ببینم، چک میکشم براتون!
با متوجه شدن صدای امیرعلی لبم رو گاز گراهی شدم.
یادآوری رویاهایی که برای ازدواجمون داشتیم نمیذاشت لحظهای فکرم آروم بگیره.
«– شوکا، اگه بابا سرهنگت اجازه بده ازدواج کنیم میشی خوشگلترین عروس این شهر! جوری عروسی میکنیم که همه با حسرت نگاهمون کنن و بگن این دختر شاه پریونه مگه؟
– مسخره نشو، امیرعلی! تا تقی به توقی میخوره بهسرعت حرف از ازدواج میزنی. مگه من چند سالمه؟
– تا تو رو از بابات نگیرم دلم آروم نمیگیره، دونه انار. اون روز دیر نیست و بیشک من خوشامگاهختترین مرد جهان میشم!»
توی خاطراتم غرق بودم که نفهمیدم کی در باز شد و محکم به سرم برخورد کرد.
آخ کشیدهی اظهار کردم و درحالیکه کف دستم رو به پیشونیم گرفته بودم قدمی عقب حرکت کردم.
صوتی نگران امیرعلی باعث شد سرم رو بالا بگیرم و با اخم نگاهش کنم.
– چی شد، شوکا؟
– خورد تو سرم.
در رو بست و بهسرعت بهسمتم اومد.
– آخه پشت در چیکار میکردی؟ گوش وایساده بودی؟ بیینمت، درد میکنه؟
کف دستش روی پیشونیم جای گرفت و مستقیم توی نگاههام خیره شد.
متوجه مات موندنش شدم، چند لحظه بیحرکت نگاهم کرد.
لبهاش ازهم باز شد، ولی چیزی ناضافه کرد.
کمکم حس غریب خجالت بهم هجوم آورد.
– میری عقب؟
از جاش تکون نخورد. نگاهش بین دیدهها و اجزای صورتم میچرخید.
– چرا انقدر… خوشگل شدی؟
آروم اضافه کردم: اگه پیشونیم رو نمیترکوندی خوشگلتر هم میشدم!
نگاهش بهسمت پیشونیم کشیده شد.
چند لحظه مکث کرد، بیهوا خم شد و آروم پیشونیم رو بوسید.
لبش رو از روی سرم برنداشت و همین باعث شد شمشاهده کرداً خجالت بکشم.
آب دهنم رو بهسختی قورت دادم، متوجه بودم بدنش منقبض شده.
نفس عمیقی کشید و کمی لبهاش رو ازهم فاصله داد.
– قسمت بود امروزگار این بوسه نصیب پیشونیت بشه!
نفس لرزونی کشیدم.
– بریم؟
سریع بازوهام رو بین دستهای گرمش گرفت، نگاهش گرم و جدی بود.
– سهم من از این روزگار بیشتر از چند لحظهی کوتاهه، دونه انار… میدونی چهقدر حسرتش رو کشیدم؟
میدونستم! خودخواهانه بود، اما من میدونستم امیرعلی جونش رو برای رسیدن به چنین لحظهای میداد!
انگار طلسم شده بودم! بیهوا کف دستم رو بالا بردم و روی صورت دلپذیرش کشیدم.
تازه متوجه مقلب موی جمتوجه شد و ریشهای کوتاهش شدم.
کتشلوار تیرهی توی تنش زیادی مردونه نشونش میداد.
لبهام ازهم فاصله گرفت و خیره به چشمهای پرستارهش لب زدم:
– الان کی هستی، یاکان یا امیرعلی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن