سرش رو پایین انداخت. اگه دایی یا مولین اینجا بودن مجبورم میکردن خفهخون بگیرم، اما باید حرفم رو میزدم؛ زیرا کل زیستنم، جسم و روح و روانم به گند کشیده شده بود!
نگاهش بار دیگر به بیرون رستوران برگشت.
– یه چیزی سفارش بده دخترم. زیستن چهجوری میگذره؟
ممنون. باید برم سر کار، دیر میشه. حیات پرندههای تو قفس چهجوری میگذره؟ حتی جرئت ندارم پام رو از شهر بذارم بیرون!
نگاهش سرگردون بود.
– میترسم واسهمون بپا گذاشته باشن!
کمی ترس توی قلبم نشست.
– باید برم؟
سر تکون داد.
– توی مسیر چند جا توقف کن و سوار ماشینهای شخصی هم نشو.
گوشیم رو بهش دادم و کشیده شدم.
– گوشی رو فردا بیارید گمرک. به خونه زنگ نزنید، نمیخوام مولین معصوم چیزی بفهمه.
گوشی رو ازم گرفت و سر تکون داد.
– خدا پشت و پناهت.
از رستوران بیرون زدم و نگاهی به اطراف انداختم. حساسیت این موضوع ان قدر برای سرهنگ زیاد بود که همه رو تحت تأثیر قرار میداد.
فقط امیدوار بودم دایی بهرام چیزی از قضیه نفهمه، وگرنه به بهونهی اینکه اینجا هم امن نیست مجبورمون میکرد برگردیم زنجان!
سوار ماشین شدم و بهسمت ایستگاه بعدی راه افتادم.
من انقدر برای این حیات بیانگیزه بودم که حتی اگه یه درصد هم احتمال میدادم این آدما ازطرف همون گروهک اومدهن حاضر بودم طعمه بشم تا همهشون به درک واصل شن!
یاکان (امیرعلی)
صفحهی گوشی رو روشن کردم و برای چندمین بار به نوشتهی روبهروم خیره شدم.
شاید یه انسان برای ادامهی زیستن به ارتباط با دیگران نیاز داشته باشه. شاید واقعاً رابطه با دیگران از نیازهای ضروری یک انسان عادیه…
طی این سالها متوجه شدم رفتهحرکت کرده دارم از ضروریات انسانی فاصله میگیرم. تنها چیزی که باعث بههمریختگی این خاموشی تلخ بود غرق شدن توی جهانی فکروخیال بود، شاید هم توی گذشته!
گاهی انقدر افراط میکردم که به این فکر میافتادم شاید گذشتهای که بهش فکر میکنم همهش فکروخیاله و مغز من از شدت تنهایی شروعبه خاطرهسازی کرده… شاید هیچوقت کسی توی زیستنم وجود نداشته و من شیفته و مفتون یه روح گمشدهم!
ضربهای به صفحهی گوشی زدم تا بار دیگر من رو به زندگی برگردونه…
تکتک کلماتی که ازشون حرف میزد یه تلنگر برای هجی کردن حال نزار این ذهنِ خالی بود!
(اگزیستانسیال بهمعنای تنهایی وجودی!
این نوع تنهایی عمیقترین و بنیادیترین نوع تنهایی است و با وجود ارتباط عالی و رضایتبخش با دیگران همچنان باقی است. این تنهایی به جدایی فرد از جهان اشاره دارد.)
زیرلب چند بار تکرارش کردم. جدایی فرد از جهان…
شاید همهچیز به همین نقطه برمیگشت. طی پنج سال ذرهذره وجود یه مرد پر شد از تعفن و تنها یه طناب برای چنگ زدن داشت، گذشته!
– یاکان، غذا برات چی سفارش بدیم؟
نگاهم از صفحه جدا شد و بهسمت ندا چرخید.
– هرچی که خودتون میخورید. راشد هنوز برنگشته؟
سری تکون داد.
– نه، سه روزگاره افتاده دنبال این دختره که نوید اطلاعاتش رو درآورده!
– چرا؟ مگه نمیگید مورداطمینانه و اصلاً سرش تو این کارها نیست؟
– همینقدر شوت بودنش قضیه رو مشکوک کرده، زیادی بیبندوباره و باب میل ماست. بذار کارش رو درست انجام بده، هنوز وقت هست.
ازجا بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم.
– مکان ملاقات رو رزرو کردی؟ همهچیز باید سکرت باقی بمونه، ندا. بخوایم ریسک کنیم گیر افتادیم. اینجا یه شهر مرزیه، همینجوریش به همه شک دارن. فقط دختره رو صحیح و سالم برسونید.
پشتسرم راه افتاد.
– به این فکر کردی اگه قبول نکنه قراره چی بشه؟
روی مبل نشستم و لپتاپ رو برداشتم.
– یه دختربچهی احمق که سروتهش رو بزنی توی مهمونیهای آنچنانی پیداش میشه قراره چه ضرری داشته باشه؟
با تهدید دهنش رو ببنمتوجه شد. خانواده داره؟
– فقط مادرش…
– همین کافیه، وقت نداریم ندا. بدرک کرد… محموله بهزودی میرسه و ما یه نفوذی میخوایم. معلومه انقدر سرش باد داره که از این پول نگذره، حتی کلهگندههاشم وسوسه میشن!
– هیچوقت انقدر بیاحتیاط نبودی.
اخمی بهش کردم.
– چون همواره وقت برای برنامهریزی داشتیم… حس شیشمم میگه همهچیز خوب پیش میره، فقط شماها گاف نمشاهده کرد.
سرش رو به دو طرف تکون داد و جلوم نشست.
– چشم یاکان!
چند دقیقه بیحرف بهم خیره موند.
زیرنگاهی نگاهش کردم.
– چی شده؟
کمی منمن کرد.
– میخوام یه چیزی بهت بگم.
لپتاپ رو کنار گذاشتم و منتظر موندم.
– خب؟
نگاهش بهسمت در حرکت کرد. صورتش مردد بود.
– راستش من…
نفس عمیقی کشید.
– تازگیا تو فیسبوک با یه پسری آشنا شدهم که…
تا تهش رو خوندم.
– سر این مسئله من رو با نوید درننداز.
تند سر تکون داد.
– نه نه، نمیخوام با نوید حرف بزنی یاکان. میخوام باهات مشورت کنم!
– میدونی که تو این مسائل من آخرین نفری هستم که میتونی باهاش مشورت کنی.
آروم بیان کرد: ولی جدای نیمهی تیره وجودت همیشه به محبتی که تو دلت ازش نگهداری میکنی غبطه میخورم… جوری راهی شدار میکنی که انگار یه جواهر نفیس و باارزشه و حتی با بهزبون آوردنش ممکنه ترک برداره.
سکوت کردم. دوباره ادامه داد: همیشگی قلبم میتمایل داشت بدونم اون دختر چهشکلیه؟ یه حاثور؟ الههی دلدادگی؟ به نظرت اگه یه روزگاری بفهمه یه نفر گوشهای از این جهان پنج سال جوری اون رو پرستیده که همه فکر میکنن یه الههست احساس غرور میکنه؟
صبحت از دلدادگی که میشد ندا همواره گوشم رو از این حرفها پر میکرد. دلم نه میلرزید و نه ضربان میگراهی شد. باید به این عاشقی افتخار میکردم؟
اون تنها تکیهگاهم برای زمین نخوردن بود!
– چی میخوای ندا؟
آروم بیان کرد: میخوام باهاش برم سر قرار…
لبهام رو بههم فشار دادم.
– میدونه که تو…
بهسرعت تو حرفم پرید.
– آره میدونه، اما… میترسم یاکان. یادته که دفعهی پیش چه بلایی سرم اومد.
با یادآوری اتفاقات قبل اخمی روی صورتم قرار گرفت. میدونستم کار یکی از آدمهای ساوقته و بهزودی درس خوبی بهش میدادم.
چندین ماه با پیامکهایعاشقانه، ندایی رو که پر از کمبود محبت بود عاشق خودش کرد و آخرش با تمسخر از کنارش گذشت. بیشک حیوون بود.
شرطبندی روی احساس یه آدم حتی برای منم قفل بود.
خواستم چیزی بگم که کلید توی قفل در چرخید و نوید و راشد وارد خونه شدن.
راشد پیتزاهای توی کف دستش رو روی میز گذاشت و روی مبل قرار گرفت.
– هوف… از صبح پدرم دراومد، کل شهر رو گشتم.
ندا یه جعبه پیتزا از روی میز برداشت.
– خب چی شد؟ چیزی درک کردی؟
خمیازهای کشید.
– یعنی خدا مورد اکازیونتر از این نمیتونست جلوی پامون بذاره… دختره خودش شیشهخورده داره بابا. یا تو این مهمونیای آنچنانی درحال سرو مشروبه یا با پسرا تو پیست موتورسواری کورس میذاره یا باشگاهه. نصف اوقات هم کار رو میپیزیراه. میزان تعهد و فهم صفر، اعجوبهس واسه خودش. موندهم چهجوری تو گمرک بهش کار دادهن. من فردا دوباره بهش زنگ میزنم.
ندا سر تکون داد.
– این سری که خیلی هراسیده بود. باید هرطور شده بکشیمش پای قرار، بقیهش با بوی پول حل میشه. تا طعمه تو چنگه نذارید فرار کنه!
حرفهاشون رو میگوش دادم، ولی عکسالعملی نداشتم. درواقع سر گراهی شدن این قضیه چندان برام اهمیتی نداشت.
– کسی راجعبه کاری که مرید انجام داد به استاد اطلاع داده؟
همه نگاهی به همدیگه انداختن. بعد از چند لحظه راشد گفت: دیروزگار که فرامرز زنگ زد میمیل داشتم بهش بگم، بیان کردم مستقیم با استاد حرف بزنی بهتره.
نوید کنارم نشست.
– به نظرم کمکم راهمون رو از اون لاشخور جدا کنیم.
بیتوجه به جهت حرفشون سؤال کردم.
– فرامرز ناظهار کرد خبر جدیدی…
تو حرفم پرید.
– هیچ خبر کوفتی جدیدی وجود نداره یاکان. به خدا سوراخمون کردی، دل بکن دیگه مرد. توی هیچ ثبت اسنادی چنین اسم و فامیلی وجود نداره!
نفس تندی کشیدم و نگاه ازش برداشتم. کمکم حالم داشت از این جواب تکراری بههم میخورد.
نوید خم شد و دوتا پیتزا برداشت. یکیش رو جلوی من گذاشت و اضافه کرد: بخورید بریم بیرون یه چرخی بزنیم، حداقل تا اینجا اومدیم بینصیب نمونیم.
– برای تفریح که نیومدیم…
یه پیتزا رو توی دهنش فروکرد.
– برای مردگی هم نیومدیم! مثل پیرمردای هشتادساله نباش مرد.
لپتاپ رو کناری گذاشتم و به صورت سرزندهش نگاه کردم. چهطور میتونست انقدر مسرور و بیعار بهنظر برسه!
– تاریخ جلسهی آخر سال مشخص نشده؟
بین خوردنش کمی مکث کرد.
– نه، میدونی همواره چند روز آخر اطلاع میدن که کسی وقت نکنه نقشه بکشه!
زیرنگاهی به راشد نگاه کردم. درحال خوردن بود، اما حواسش جمع اینجا بود.
توی سامدت چیزی به نام اعتماد وجود نداشت. هرکی بهنفع خودش کار میکرد و کل اعضای گروه من این رو میدونستن، برای همین تا الان کنار هم دووم آورده بودیم.
نگاهم به صفحهی لپتاپ بود که صوتی راشد دراومد.
– من شامگاه مجدداً میافتم دنبال این دختره!
نوید با خنده اظهار کرد: خوشت اومده ها…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن