شوکا
زیرچشمی به دایی بهرام که مشغول جمع کردن وسایلش بود چشم دوختم.
باورم نمیشد بالاخره داره میره. مثل یه زندانی شده بودم که از کف دست زندانبانش خلاص شده!
نگاهش رو به من و مولین معصومه دوخت.
– تا وقتی برگردم هیچ کاری که نظر بقیه رو جلب کنه انجام نمشاهده کرد. تو شوکا خانم… دیگه با اون دوستای عجیبت بیرون نمیری. آمارت رو دارم، آسه برو سر کارت و برگرد. دفعهی بعد که برگردم اگه صلاح بود با خودم میبرمتون زنجان!
لبهام رو بههم فشار دادم و حرفی نزدم.
مولین سری تکون داد.
– والا من که راضیام بهرام جان. پوسیدم توی این شهر غریب.
اما من دلم نمیمیل داشت برم.
– شوکا با توام، درست رفتار کن. مشکلی پیش اومد زنگ بزن به سرهنگ. شمارهش رو که داری؟
پوفی کشیدم.
– بچهی چهارساله که نیستم هی میگی درست رفتار کن! آره دارم.
با اخم سرش رو به دو طرف تکون داد.
چمدونش رو جلوی در گذاشت. مولین رو بغل کرد و سرش رو بوسید.
– سفارش نکنم، مواظب خودت و این بچه باش معصوم…
بعد دستهاش رو بهسمت من دراز کرد.
– بیا اینجا ببینم سرتق…
با بیمیلی بغلش کردم، پیشونیم رو بوسید و عقب کشید.
– خب دیگه زودتر جاده بیفت بهرام، به شب برمیخوری!
دایی نفس عمیقی کشید و در خونه رو باز کرد.
همینکه صدای روشن شدن ماشینش رو گوش دادم نفس راحتی کشیدم.
بهسرعت بهسمت گوشیم رفتم و پیام پندار رو باز کردم.
انگار شامگاه مهمونی گراهی شده بودن و بیشتر بچههای دانشگاه هم بودن.
لبخند کمرنگی روی لبم نشست. باید یه بهونه برای پیچوندن مولین معصوم پیدا میکردم!
بهطرف کمدم رفتم و نگاهی به لباسها انداختم.
بهسرعت یه شلوار چرم زرشکی و یه بلوز توری ازش بیرون کسیدم. باید زیرش تاپ می پوشیدم تا بدنم معلوم نباشه.
باورم نمیشد بعداز اینهمه وقت بار دیگر میتونم به زندگیم برگردم. دیگه واقعاً داشتم خفه میشدم.
با زنگ خوردن گوشیم نگاهی بهش انداختم. شماره ناشناس بود!
دیدهی تو حدقه چرخوندم. احتمالاً همون مزاحمی بود که بلاکش کردم، این بار با یه شمارهی جمشاهده کرد و رند!
رد تماس دادم و گوشی رو روی سایلنت گذاشتم.
از اتاق بیرون رفتم و روبهروی مولین نشستم.
– مولین معصوم؟
آوام رو صاف کردم.
– یه لحظه به من نگاه میکنی؟ میخوام یه چیزی بگم.
سرش رو بالا آورد.
– چی شده؟
کمی مکث کردم.
– امشامگاه دخترای دانشگاه یه دورهمی گراهی شدهن، منم دعوت کردهن…
تو حرفم پرید.
– هنوز داییت پاش رو از شهر بیرون نذاشته شروع کردی؟ میخوای زنگ بزنم برگرده؟
دندونهام رو بههم فشار دادم. این زیستن لعنتی خودم بود و من انقدر شعور داشتم که توی این سن بتونم برای خودم تصمیم بگیرم!
این حرکت کردارهاشون فقط باعث میشد بیشتر دلم بخواد برخلاف جریان آب شنا کنم.
– خلاف شرع که نمیکنیم! چندتا دختر جمع میشیم دور هم تجدیدخاطره میکنیم. من رو از چی میترسونی؟ دایی میخواد چیکار کنه، کتکم بزنه؟ بههرحال بهتون اطلاع دادم من تا آخر شامگاه خونه نیستم!
همینکه ازجا قد بلند شدم آواش بالا رفت.
– یعنی چی که تا آخر شب نیستم؟ شوکا، یه کاری نکن به حرف بهرام گوش کنم ببرمت زنجان اسیر بابابزرگت بشی ها… میدونی که دو روزگار نشده شوهرت میده بری. تا الانش هم زیادی موندی!
نگاه سردی بهش انداختم.
– انگار حسابی سربارتون شدم مامان جان. من که از خدامه برم تنها حیات کنم از کف دست بکننکنهای شما راحت بشم.
دیدهغرهای بهم رفت.
– همین مونده بعد از اینهمه سال آبرومون رو ببری.
لبهام رو بههم فشار دادم و چیزی ناضافه کردم.
حاضر بودم هر کاری بکنم تا از زیر یوغ این خانوادهی متحجر بیرون بیام.
به بهونهی در خطر بودن جونم و مواظبت از من هر رفتاری رو مرتکب میشدن و از سادهترین حقوق انسانی محرومم میکردن!
کاش عمو کف دستش بازتر بود تا میتونستم کنارش بمونم.
روبهروی آینه قرار گرفتم و شروعبه آرایش کردم.
میخواستم زودتر از خونه بیرون بزنم و تو خونهی صحرا لباسم رو بپوشم. حوصلهی یه بحث و جقلب دیگه رو نداشتم.
مثل همیشگی صورتم زیاد صورتم آرایش نداشت.
موهام رو اتو کشیدم و یه لباس ساده تنم کردم.
همینکه از اتاق بیرون زدم با اخمهای درهم مامان معصوم مواجه شدم.
– قبل از ده شامگاه خونه باش شوکا. خدا شاهده دیرتر بیای من میدونم و تو!
جوابی ندادم، بهسمت در رفتم و با قدمهای بهسرعت از خونه بیرون زدم. سوار تاکسی شدم و آدرس خونهی صحرا رو دادم.
خوش به حالش، هر بار که پدر و مادرش به مسافرت میرفتن توی خونه تنها میموند.
حسرت کوچکترین چیزهای زندگی روی قلبم مونده بود.
زنگ خونه رو زدم و منتظر موندم. بدون اینکه بپرسه کیه در رو باز کرد.
بهسرعت وارد خونه شدم و در ورودی رو بهضرب باز کردم.
مهسا که مشغول خوردن چایی بود هینی کشید و بهسمتم برگشت.
– چه خبرته وحشی، سوختم!
کیفم رو روی مبل پرت کردم و اخمی کردم.
– بدون من اینجا جمع شدید؟
شونهای بالا انداخت.
– تو دعوت میخوای مگه؟ بدو برو حاضر شو که دیره، رضا و مریم الان میآن دنبالمون.
– صحرا کجاست؟
– داره آرایش میکنه!
در اتاقخواب رو باز کردم و نگاهی به صحرا که تا کمر روی آینه خم شده بود انداختم.
– غرق نشی حالا…
آروم بیان کرد: هیس، دارم خط دیده میکشم. همه که مثل شما نیستن بدون آرایش و قرتیبازی هم خاطرخواه داشته باشن!
تبسم سردی زدم و چیزی ناظهار کردم.
دراصل نمیدونستم راجعبه چی حرف میزنه، زیرا هیچوقت پیگیر این روابط نبودم. انگار قلبم مثل قطب همسان یه آهنربا هرکی که بهم نزدیک میشد رو پس میزد.
بیحرف لباسهام رو پوشیدم و نگاهی به خودم انداختم. نه چشمگیر و بدننما بود و نه ساده…
نه اینکه قلبم بخواد همیشه ساده و دور از نگاه باشم، فقط موقعیتش رو نداشتم و برای به کف دست آوردنش هم تلاشی نمیکردم.
نکتهی بعدی اثر سوختگی روی کف دستم بود. ترجیح میدادم همیشه پوشیده باشه تا کسی سؤالی ازم نپرسه!
صحرا که بالاخره خط دیده کشیدنش تموم شده بود برگشت و نگاهی بهم انداخت.
– بیا روژت رو پررنگتر کن. جای اینکه به فکر کتککاری و موتورسواری باشی یهذره به خودت برس دختر!
روژ رو از کف دستش گراهی شدم.
– که چی بشه؟
شونهای بالا انداخت.
– شوهر کن از اون خونه راحت بشی! چرا خانوادهت انقدر گیرن؟
نفس عمیقی کشیدم.
– جزو گزینههام نیست!
کمی روژم رو پررنگ کردم.
– خوب شد دیگه، نه؟
نگاهی به سرتاپام انداخت.
– آرایشم نکنی با هیکل به این دلنشینی، جلو و عقب فیکس، مطمئنم تو گلوی یکی گیر میکنی.
اخمهام توی هم رفت، با این وضعیت روحی تنهایی رو ترجیح میدادم.
– من اون گلو رو پاره میکنم.
آروم خندید.
– میدونستم این رو میگی. بزن بریم دختری!
از اتاق که بیرون حرکت کردیم مهسا سوهانش رو توی کیف گذاشت.
– بریم؟
– رضا و مریم اومدن؟
سر تکون داد.
– پایین تو ماشین منتظرن.
صحرا تند سراغ کفشهاش رفت.
– چرا زودتر نگفتی؟ بندهخداها معطل شدن.
مهسا خمیازهای کشید و مشغول پوشیدن کفشهای پاشنهقد بلندش شد.
پوفی کشیدم و به کتونیهام نگاه کردم.
– یادم رفت واسه مراسم کفش بیارم.
صحرا نگاهی به کفشهام انداخت.
– فکر کن با این لباسا کتونی بپوشی، تا یه سال میشی سوژهی جمع! برو از تو جاکفشیم، یه پاشنهدار مشکی هست بردار. به لباستم میآد.
تبسمی زدم و تشکر کردم. حقیقتاً از کفشهای پاشنهدار متنفر بودم.
بین دخترها میشد اظهار کرد تا حدودی قدبلندم، برای همین زیاد هم بهشون احتیاجی نداشتم.
کفشها رو پوشیدم و بهسرعت از خونه بیرون زدیم. همینکه سوار ماشین شدیم رضا اخمی بهمون کرد.
– بیشتر میمالیدین!
مهسا دیدهی چرخوند.
– تو این نخاله رو چهجوری تحمل میکنی؟
مریم تبسمی زد.
– فقط یهذره غیرتیه، محل ندی میره تو لاک خودش.
رضا اخمی بهمون کرد.
– تا من باشم رفیق شفیقم رو نذارم سر مسیر با موتور بیاد که بیام دنبال شما سرکار خانما…
نفس عمیقی کشیدم.
– ممنون رضا جان. حالا میشه مسیر بیفتی؟ من باید زود برگردم خونه…
رضا ماشین رو راه انداخت.
– اَه، یهجوری میپیچوندی دیگه. باز میخوای ضدحال بزنی؟
– میدونی که مامانم چهجوریه. اضافه کردم مهمونی دخترونهس تا کوتاه اومد!
مهسا خمیازهای کشید.
– اما من میگم افراط همواره توی همهچیز باعث ضرره، حالا چه توی دوست داشتن، محبت و عاشقی باشه یا ترسناکتر از همه دین و مذهب! گاهی وقتها شتابزدهرو بودن باعث میشه از جادهی اصلی بزنی بیرون!
مریم دیدههاش رو ریز کرد.
– فیلسوف شدی تو امشامگاه!
– رفتارهای خانوادهی شوکا رو مخمه. اون روزگار قلبم میخواست داییش رو خفه کنم!
لبهام رو بههم فشار دادم. از وقتی بابا حرکت کرده بود اون خونه برام مثل جهنم بود.
کاش حداقل میتونستم یه بورس تحصیلی بگیرم و از این کشور فرار کنم!
حتی یک بار هم حاضر نشدم از سهمیهی بابا استفاده کنم…
بهخاطر بیعرضگی اون آدما زیستنم رو از دست داده بودم و اونا سعی داشتن با پول و سهمیه و دادن لقبهای دهنپرکن به بابا، گناهشون رو بپوشونن!
صحنهی پودر شدن بابا جلوی دیدههام با این چیزها محو نمیشد. تنها چیزی که میتونست کمی این داغ رو کمتر کنه کف دستگیری اون حرومزادهها بود.
دستم رو روی گلوم گذاشتم. با یادآوری اون روزگارها حس کردم بار دیگر نفسم داره بند میآد.
بهسرعت شیشه رو پایین کشیدم و سعی کردم خودم رو مشغول کنم. نمیمیل داشتم جلوی بقیه بهم حمله کف دست بده، ولی این افکار پر از زجر همیشگی و توی هر لحظهای از زیستن با من بود!
بالاخره بعد از ده دقیقهی طولانى به مقصد رسیدیم. بهسرعت در رو باز کردم و از ماشین پیاده شدم.
هوای تازه باعث شد کمی حالم بهتر بشه.
بهسمت در که راهی شدیم رضا تند سؤال کرد: صبر نمیکنید پندار بیاد؟
صحرا کف دستش رو روی زنگ فشار داد.
– بچه که نیست، خودش جاده رو پیدا میکنه. ما تا کی با این چسانفسان و کفشای پاشنهکشیده دم در منتظر بمونیم؟
نچی کرد.
– باشه. پس بهش میگم ما راهی شدیم تو…
یه نفر آیفون رو برداشت و بدون هیچ حرفی در رو باز کرد.
– اینا چرا انقدر احمقن؟ حداقل بپرس کی هستیم، شاید پلیس باشه!
مهسا صحرا رو به عقب هل داد و وارد خونه شد.
– آیفون تصویریه خب. تو که نخورده گیج شدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن