دست از بشقاب خالی شده ام کشیدم و با سر کشیدنِ لیوانم سرمو بالا آوردم که با نگاه خیره اش مواجه شدم.
نگاهش جوری بود که حس خجالت و معذب بودن بهم میداد واسه همین فوراً نگاه از دیدهاش گراهی شدم و با آوای آرام ای اضافه کردم:
_چیه؟!
و در اون بین تنها میتونستم زیر دیدهی متوجه شدش بزنم.
اامان بار بود که توی دیدهاش و صورتش خشمگینتی که همیشه بود رو نمیمتوجه شدم.
ولی سر از نگاه گنگش هم در نمیاوردم و هر چی بود منو شرمزده و معذب میکرد.
نفسشو فوت مانند بیرون داد و با تاخیر نگاه ازم گرفت و با تکون سرش به طرفین جواب داد:
_هیچی…
قاشقشو توی کف دست گحرکت کرد که نگاهش به ظرف غذای من افتاد و وقتی مشاهده کرد خالیه ، رو بهم گفت:
_هر چی تمایل داشتی سفارش بده…
انگشتمو روی جای سرمم کشیدم و بدون اینکه نگاهش کنم جواب دادم:
_نه سیر شدم…ممنون!
سری تکون داد و دیگه حرفی نزد.
توی این فاصله منم نگاهمو اون اطراف چرخوندم.
رستوران و پنجره های سرتاریش رو و…
گل و گیاه های داخلش رو که همه جاش به چشم میخوردن.
پشت سرم وارد خونه شد و درو بست.
حس عجیبی داشتم.
شاید یه جور اضطراب آمیخته به ترس.
در هر صورت اصلا حس خوبی نبود.
اصلااا…
شاید نباید میومدم اینجا و خطر مرگ توی اون مطب بی در و پیکر رو به جون میخریدم و لاقل وقتی هر چی داشتمو بهشون داده بودم تا تهش هم میراهی شدم…نمیدونم…
شایدم باید طبق حرف اون زیاد سخت نمیگراهی شدم.
بالاخره قبلا هر اتفاقی که من الان ازش میهراسیدم افتاده بود و…
و فکر نمیکردم الان و توی اون شرایط اون سعی در تجمشاهده کرد فراش داشته باشه.
یعنی امیدوار بودم اینطور نباشه و همچین خیالای واهی و خوفناکی به سرش خطور نکنه.
آب دهنمو قورت دادم و وسط پذیرایی بهم ریخته ، با بلاتکلیفی وایسادم و سرمو چرخوندم سمتش.
کیسه ی غذاهایی که گرفته بود رو برد توی آشپزخونه و گذاشت داخل یخچال.
بعدشم اومد بیرون و با خستگی کتشو از تنش در آورد و بسیار شلخته پرت کرد روی کاناپه و خودشم ولو شد روش.
نمیدونستم باید چیکار کنم یا حتی کجا بخوام و گهی به دور و اطراف خونه زل میزدم و گهی به اون…
چندی نگذشته بود که همونطور که ساعدش روی دیدهاش بود لب زد:
_چی میخوای؟!
با تعجب از این سوال غیر منتظرانه اش سؤال کردم:
_چی؟!
بدون اینکه تغییری توی نحوه ی دراز کشیدنش بده یا نگاهاشو باز کنه اضافه کرد:
_چی میخوای که زل زدی به من؟!
با خجالت لب گزیدم.
وقتی دستش روی نگاهاش بود از کجا درک کرد زل زدم بهش؟!
انگار از خاموشیم حرفمو درک کرد چون بار دیگر اضافه کرد:
_نگاهات ناجور سنگینن!
اوه…چه قدرم تیز بود.
مطمعنم این از شانس خراب من بود.
که باید گیر یه همچین گرگ تیز و بزی میوفتادم!
زبونی روی لبام کشیدم و نه بلافاصله بلکه با تاخیر نسبتا طولانی ای که اون بین سعی در حرف زدن و سرکوب کردن حس معذب بودن و خجالتم داشتم ، مِن مِن کنان سؤال کردم:
_من…من…
وقتی مکث و وقفه ی بین حرفام طولانی شد ، ساعدشو از روی نگاهاش پایین آورد و اون لحظه بود که من متوجه اخمای در همش شدم و درک کردم دیگه داره کفرش در میاد و بدتر دست و پامو گم کردم.
با اخم و چهره ی عبوسی منتظر نگام میکرد که بالاخره قلب به دریا زدم و با منتهای خجالت و صوتی آرام ای پرسیدم:
_من کجا بخوابم؟!
نمیدونستم ابروهای بالاراهی شده اش رو باید به چه چیزی تعبیر میکردم اما پرسیدن این حرف واسه من بهشدت سخت بود.
نمیخواستم هیچ رقمه ناخواسته راهی شداری نشون بدم که فکرای بیخودی به سرش بزنه چراکه در اصل اینطوری نبود و تنها قصد من از اینکه پیشش اومده بودم کمک خواستن واسه سقط بچه ای بود که اونم توی به وجود وارد شدنش نقش داشته و گحرکت کردن حق خودم از پولی که داده بود ، بود.
نه چیز دیگه ای…
زیر چشمی صورتشو نگاه میکردم و پر واضح از نگاه مستقیم به چشماش در فرار بودم که بعد از چند ثانیه اضافه کرد:
_معلوم نیس؟! اتاق خواب…
در ثانیه هزار رنگ عوض کردم و حس کردم صورتم از شدت داغی ای که به گونه هام هجوم آورد سوخت.
اتاق خواب؟!
پس اون کجا میخوابید؟!
اینجا فقط یدونه اتاق خواب داشت پس با این حساب اونم با من….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن