با مشاهده کردن بسته بندی سفید رنگی، انگار قلبم آهسته میگیرد. انگار این همانیست که روزها هوسش را داشتم و الان حتی با متوجه شدنش آرام گراهی شدهام.
سریع وسیلهها را کنار میزنم و کیسه ای که دیده ام را جلو می کشم. چشمم به لواشک ها و ترشک های فراوان می افتد.
ولی نه تنها ذره ای به آن ها میل ندارم، بلکه حس می کنم معده ام به هم میپیچد و می خواهم با دیدنشان بالا بیاورم.
آنها را کنار میگذارم که تازه دیدهم به بسته های شکلات می افتد. آب از دهانم راه افتاده و نمی دانم چطور جمعش کنم.
حتی مدتی که کشیدهشان میکنم و مشغول باز کردن زر ورقشان میشم، دستانم میلرزد و هول کرده ام ولی بالاخره میتوانم.
مطمئنم نگاهانم برق میزند. در یک حرکت، شکلات ها را بیرون می کشم و در دهانم میچپانم. طعم بی نظیرش زیر زبانم میرود.
استرس رسیدن آن مرد را دارم. انگار که او به من اجازه نخواهد داد، یکی از این مربع های خوشمزه را در دهانم بچپانم.
نگاهی به بیرون از آشپزخانه می اندازم. دلم پیش مابقی شکلات هاست و نمی توانم جلوی خودم را بگیرم. هر چه بادا باد!
برمی گردم و مابقی را شتابزده شتابزده پشت سر هم در دهانم می گذارم. شکلات ها که روی زبانم حل میشوند و طعمش در دهانم میپیچد، تازه میفهمم همین است که چند روزگار هوسش را داشتم.
آن قدر با هول می خورم که حتی چند بار در گلویم گیر می کند ولی به سختی آن ها را پایین می دهم که صدای پا می آید.
نمی دانم باید چه کار کنم. می چرخم و بسته های شکلات را در یکی از کابینت های خالی می گذارم و تند آنی که در دهان دارم را قورت می دهم تا بویی از این کارم نبرد.
قلبیل منطقی هم ندارم… فقط می خواهم نداند.
#پارت_صدوهفتادودو
کیسهی چای خشک را از روی میز برمیدارم و به سمت قوری و کتری می روم تا چای دم کنم ولی هنوز دهانم مزه ی خوش شکلات دارد.
تمام این مدت که هوس و ویار چیزی را کرده بودم، حس میکردم که شانههایم سنگین است و الان آن سنگینی برداشته شده.
داخل آشپزمنزل میآید. ولی چیزی نمی گوید و من هم حرفی نمی زنم. از حرف زدن با او به شدت می ترسم و کف دست خودمم نیست.
کیسه ها را جابه جا می کند. چای را در قوری می اندازم و زیر شیر کتری می گیرم تا پر شود. چقدر قلبم می خواد چای با شکلات بخورم!
باز هم هوس شکلات می کنم. نیم نگاهی به او می اندازم که ببینم حواسش به من هست یا نه. با مشاهده کردن وسایل توی دستش، لب می گزم.
ترشک ها را در کف دست گحرکت کرده و با لبخند نگاهشان می کند. می بینم که جای خالی شکلات ها بدجوری توی کیسه به نگاه می خورد.
-خودتو نسوزونی!
تازه حواسم به کتری جمع میشود. کمی سر ریز شده و روی کف دستم میریزد که هین آهستهی می گویم.
-آروم… بده من. داری چیکار می کنی؟
شیر کتری را می بندم و عقب می کشم. می خواهد قوری از کف دستم بگیرد ولی اجازه نمی دهم.
-نمی خواد. ببخشید ریخت زمین، خودم می تونم.
-میدونی که از الان به بعد تو یه نفر نیستی و دو نفری؟ حواست باید حسابی به خودت باشه. مخصوصاً که بچهی من توی شکمته!
-باشه. نگاه.
انگار انتظار ندارد این قدر مطیع باشم ولی من سلیطه گری را یاد نگحرکت کرده ام. همیشه با بقیه موافقت کردم و سعی کردم که از من راضی باشند.
#پارت_صدوهفتادوسه
-حالا چرا اینقدر مظلوم شدی. دعوات نکردم که… فقط خواستم بدونی باید مراقب خودت باشی. بسیار بیشتر از قبل.
-من مظلوم نشدم. فقط اضافه کردم چشم… بازم دیده.
سری تکان می دهد. قوری را از کف دستم بیرون می کشد که این بار بی حرف رهایش می کنم.
-به نظرت هوس شیرینی کنی، بچه چی بشه؟!
عرق سرد روی تنم می نشیند. انتظارش را نداشتم که اینقدر بهسرعت به رویم بیاورد و همین شوکه ام کرده است.
-من… یعنی… ببخشید آخه…
متعجب قوری را کنار می گذارد و به سمتم می چرخد.
-چی داری میگی؟ چی رو ببخشم؟ تمام این مدت که داشتم درباره ی بچه ی توی شکمت حرف می زدم که برای منه، پس برای کی بود؟!
روبه رویم قد علم میکند. برای نگاه کردن به او مجبورم سرم را بالا ببرم.
-نوش جونت هر چی که خوردی. خودم سؤال کردم چی دلت می خواد دیگه.
تبسمی می زنم.
-حالا راستش رو بگو. می دونی اگه هوس شیرنی کنی بچه چی میشه یا نه؟! اینترنت که چیز درست و حسابی بالا نمیاره آدم بخواد سرچ کنه.
-مگه مهمه چی باشه؟!
عاقل ادر سفیه نگاهم می کند. طوری که خودم هم لب می گزم.
-معلومه که مهمه. تو قلبت نمی خواد پسر داشته باشی؟ تو رو نمی دونم اما من بهشدت قلبم می خواد یه دختر سفیدِ کاکل زری داشته باشم!
ذوق از سر و رویش می بارد. اصلا به آن مرد جدی نمی رسید که اینقدر با ذوق درباره ی بچه ای که به جهان نیامده حرف بزند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن