به هر زوریست جلوی خودم را میگیرم تا چیزی به او نگویم و در عوض سعی میکنم که روی خوش از خودم نشان دهم.
بالاخره ممکن است که من عروسکها را به موعد نرسانم و بهتر است که کمی رابطهی میانمان را حسنه نگه دارم:
-بیان کردم که آقا چاووش خیلی درگیر بودم….الان هم تمام وقت دارم عروسکها رو آماده میکنم…
کسی در سرم فریاد میزند که «خر خودتی!»؛ من اصلا برای عروسکها وقت نمیگذارم و به جایش تمام مدت در آغوش میراثم!
-خب چقدرش آمادهست؟!
لبم را زیر دندان میگیرم و به تعداد محدود عروسکها چشم میدوزم. حتی نصف عروسکها هم آماده نیستن!
-یه چند تایی هستن.
-خب همونا رو فعلاً بردار بیار.
نگاههایم گرد میشوند و تند میگویم:
-نه آخه… خب چه کاریه؟! همون موقع که همهشون تموم شدن میارم دیگه!
ولی او با اصرار میگوید:
-نه پاشو بیارشون…من الان توی دفترم…لازمه که دربارهی یه سری مسائل با هم حرف بزنیم…لازمه که بیای اینجا…
لبم را دوباره زیر دندان میگیرم که طعم خون در دهانم پخش میشود. اصلا قلبم نمیخواهد بروم. مخصوصا که قرار است با میراث به دکتر برویم و بدانم که کوچولویمان در چه وضعیتیست!
میخواهم خودم را برای دوتایی بیرون رفتنمان آماده کنم!
ولی مگر آقای سلوکی دست بر میدارد؟!
یه بند اصرار میکند و قلبیل و برهان میآورد و مرا لای منگنه میگذارد!
#پارت_چهارصدوسیویک
سعی میکنم از زیر بارِ سنگین اصرار هایش بیرون بیایم و نروم:
-آخه امروزگار نمیشه…همون آخر هفته که موعدش هست میارم و صحبت هم میکنیم…
اما او با اصراری که درکش نمیکنم بار دیگر میگوید:
-نه دیگه…پاشو بیا…من مطئنم که میتونی بیای… باید درباره یه سری چیزا که به عروسکهات مربوطن صحبت کنیم…پس بهونه نیار!
مرا در عمل انجام شده قرار میدهد و میگوید:
-ساعت دوازده منتظرتم…
همین که میخواهم چیزی بگویم ، بوقهای اشغال در گوشم زنگ میزنند و او رسماً مرا وارد مسیری کرده است که دلم نمیخواهد در آن باشم!
“هـــــوف” کلافهای میکشم و نگاهم را به ساعت میدوزم. ساعت دوازده است و میراث اضافه کرده بود که ساعت دو یا سه برمیگردد.
اگر سریع میرفتم و حرفهایمان را هم خلاصه میکردیم میتوانستم قبل از اینکه میراث برگردد در خونه باشم.
ولی با این وجود میتمایل داشتم که رفتنم را به او اطلاع دهم ، مخصوصا که او علناً اظهار کرده بود حق ندارم تنها به آنجا بروم!
نفس عمیقی میکشم و زیر لب غر میزنم:
-لعنت بهت چاووش…همیشگی باید حرف خودتو به کرسی بنشونی!
لباس میپوشم و عروسکهایی که آماده بودند را درون ساکی قرار میدهم. لحظهی آخر تلفن خونه را دم گوشم میگذارم و شمارهی میراث را میگیرم اما هر چقدر که منتظر میمانم جوابم را نمیدهد. چندین و چند بار پشت سر هم تماس میگیرم و باز هم بیپاسخ میمانم.
با خود فکر میکنم که شاید درگیر کار است و من به میل داشتهاش که بیان کرده بود به او زنگ بزنم پایبند ماندهام!
و با همین فکر بدون او حرکت کردنم به دفتر سلوکی را توجیه میکنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن