-عروسک…خودم درست میکنم.
کف دستهایم مشت میشوند. از بین دندانهای چفت شدهام میغرم:
-میدونم عروسکن! واسه چی جلوی توان؟! برای چیان اصلاً؟! اینطوری استراحت میکنی؟
انگار میفهمد که عصبیام. نمیدانم چرا باید تا به این حد عصبی و بهم ریخته باشم ولی خستگیاش حالم را بد کرده!
این بار با ملاحضه و محتاطانه لب میزند:
-قبلا از این عروسکها درست میکردم…یعنی…کار میکردم و الان مجبورم خیلی زود تمومشون کنم. به خاطر بعضی چیزا نشد که به موقع تمومشون کنم.
نمیخواهم به او سخت بگیرم. حتی حس میکنم از صبحی که او را در این خانه تنها گذاشته و راهی شدهام ، چشمانش براقتر شده.
اما صورتش خسته است. مشخص است که درد گردن و کف دست دارد و من نمیخواهم که او در خونهی من اذیت شود!
هم خودش و هم بچهای که قرار است به دنیا بیاورد باید در تمام این مدت در بهترین حالت ممکن زندگی کنند.
از نظر من دیگر نیاز نیست که او باز هم خودش را به خاطر پول به سختی بیندازد و همین باعث میشود که با جدیت بگویم:
-ولی تو نه به اون کار احتیاج داری و نه به پولش…جدای از اون تو حاملهای ، نباید خودت رو خسته کنی.
کتم را از تن بیرون میکشم و میخواهم آن را روی مبل پرت کنم که نگاهم به منزل میافتد. همه جا از تمیزی برق میزند.
نگاهانم را میبندم و چند بار نفس عمیق میکشم تا به یک باره به او نتوپم. ولی کارد بزنی خونم در نمیآید!
#پارت_دویستوهشتادوشش
با حرص و تأسف سرم را به دو طرف تکان میدهم:
-هر کاری که من بیان کردم نکن رو کردی؛ نــه؟!
لبش را محکم زیر دندان فشار میدهد و سر پایین میاندازد. ولی متوجه میشوم که خندهاش گحرکت کرده و به زور تبسمش را مهار میکند.
با متوجه شدن تبسمش ، انگار که آب روی آتش خشمم میریزند. بدون اینکه دیگر مثل قبل عصبی باشم ، روی مبل مینشینم.
نگاهش میکنم و با تبسمی که محوتر از هر وقت دیگریست ، میگویم:
-خودت رو خسته نکن… بهت اظهار کردم که تا وقتی تحت حمایت منی ، از همه لحاظ مراقبتم؛ پس نیازی نیست که مضطرب چیزی باشی.
سرش را بالا میآورد. اینطوری تبسمش را واضحتر میبینم و ملایمش کامل به تنم برمیگردد.
-فقط برای نیاز مالی نیست…از صبح تا شامگاه حوصلهام سر میره؛ کاری که همیشگی کردم و بهشدت دوستش دارم.
هر چقدر هم که بگوید من قانع نمیشوم! دلم نمیخواهد کژال ، کسی که مادر بچهی من است و زیرِ توجهِ من، خودش را با کار کردن خسته کند.
میخواهم از همه لحاظ ساکتش و آسایش و رفاهش را تامین کنم. ولی طوری نگاهم میکند که قلبم نمیآید مجدداً ردش کنم.
راست هم میگوید! کل روزگار در خانه است و مطمئناً هر آدمی هم به جای او بود حوصلهاش در این چهاردیواری سر میرفت!
به جای اینکه چیزی بگویم ، خم میشوم و یکی از عروسکهای کامل شده را دست میگیرم. واقعا زیبا دوخته است!
طوریست که تفاوت آنها را با عروسکهای خارجی که برای برفین میخرم ، درک نمیکنم. حتی قشنگتر از آنهاست! با تحسین و بیاختیار میگویم:
-قشنگه…
انگشتم را روی صورت عروسک میکشم که با هنری عجیب سرخ و قشنگ شده است. نیم نگاهی به بالا میکشم که صورت کژال مقابل نگاهم قرار میگیرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن