#پارتدوازده
با شرم زمزمه کرد.
– میشه اجازه بدید که من بخوابم؟
فرید سری چپ و راست کرد و در صورتش فوت کرد.
– یه چیز دیگه بپوش دختر… نمیخوام اذیتت کنم.
لبخند زد.
– به خانوادهتون چی میگید؟ مادرتون به من بیان کردن باید حتما بهشون کف دستمال بدیم.
حینِ صحبت کردن لبهایش میلرزید و به سختی جلودارِ اشکش شده بود.
فرید اشاره کرد دراز بکشد.
– دراز بکش..
دخترک با همان آزردهی دراز کشید و فرید ملافه رویش کشید.
– هرچی بیان کردن بگو فرید اجازه نداده… باشه دختر؟
تبسم زد.
– چشم.
با حسرت نفسش را رها کرد و به سوی در حرکت کرد.
قبل از اینکه بیرون برود، به سمتِ غزل برگشت.
– دوتا آه و ناله کن شک نکنن.
لب گزید.
– آقا فرید!
فرید قهقهه زد.
– شوخی کردم. لازم نیست به کسی جوابی پس بدی، تو زن منی و کسی نباید درمورد مسائل خصوصی و زناشویی ما سوالی بپرسه. هرکس هم حرفی زد، میگی فرید میل داشته پیش کسی چیزی بازگو نکنم.
قدرشناسانه به رویش تبسم زد و فرید اتاق را ترک کرد. با حسرت دیده بست.
– چقد قلبم برای خونهی عمو تنگ شده…
با نارضایتی به لباسش نگاهی انداخته و با خستگی کامل دراز کشید و چشم روی هم نهاد. خستگی و خواب چنان سریع به چشمهایش غلبه کرد که اصلا متوجه نشده بود چه مدتی فرید برگشته بود.
°•°•°•°•°•°|
نیمه های شب بود که با صوتی گریهی کودکی چشمهایش باز شد و متعجب نگاه گشود.
با دیدن فرید که داشت فرهام را در آغوش ملایم میکرد، دیده تنگ کرد.
– چی شده آقا فرید؟
– بچه ناآرومی میکنه.
دخترک ملافه را کنار زد و در تاریکی و روشنی اتاق به سوی آنها رفت.
فرید جلوی پنجره بود و نور چراغ های حیاط کمی آن سمت را روشن کرده بود.
نگاهی بر فرهام انداخته و مردد کف دست جلو برد.
– میتونم بغلش بگیرم؟
فرید بدون هیچ حرفی کودکش را کف دستش سپرد.
– عادت نداره بغل کسی جز من و پرستارش اروم بگیره.
غزل ولی با دقت خم شد و چیزهایی را دم گوش بچه زمزمه کرد و به ساکتی در آغوشش تکانش داد.
– فکر کنم این بچه تبش داره بازم بالا میره آقا… تب سنج دارید؟
متعجب نگاهش کرد و زمزمه کرد.
– میارمش..
#پارتسیزده
به اتاق پسرش راهی شده و تب سنج را برداشته و به ملایمی به اتاق خودشان برگشت.
برق را زد که متوجه شد غزل روی تخت جای گرفته و فرهام را هم در آغوشش به ساکتی تکان میدهد.
پسرکش کمی ملایم شده بود و تنها گاهی میان خواب و بیداری گریهی کوتاهی میکرد.
تبسم زد.
– تب داره؟
غزل سری تکان داد.
– فکر کنم از بس اشک ریخته بود بدنش داغ شده بود یکمی، بهتره…
کنارش قرار گرفته و به نیم رخش نگاه دوخت.
– زیاد به پسرم نزدیک نشو!
غزل متعجب به سمت فرید برگشت.
– من!
– اره.. نمیخوام بچه جز خودم به کسی عادت کنه.
غزل تبسم دلگیری زده و به آغوشش اشاره کرد.
– میذارمش روی تخت و میخوابم.
فرهام را به ساکتی وسط تخت گذاشته و خودش هم گوشهی تخت پشت به فرید دراز کشید.
این مرد گویا بویی از انسانیت و مهربانی نبرده بود! اینهمه به کودکش رسیده بود و با دلسوزی کمکش کرده بود، حالا میگفت دور بماند..
سعی کرد زیر گریه نزند و بچه بازی در نیاورد، با هزار مشقت برای خواب راهی شدن تلاش کرد.
°•°•°•°•°•|
صبح زود بلند شده بود و لباس پوشیده روی مبل منتظر ماند تا فرید بیدار شود.
دو سه ساعتی که در اتاق چرخید، تصمیم گرفت بیرون برود ولی آوای زنگ موبایل فرید موجب شد سر جایش برگردد. ناخودآگاه نگاهش به اسم کسی که تماس گراهی شده بود افتاد و با متوجه شدن اسمی دخترانه، با ناراحتی به فرید خیره شد که پسرکش را در آغوش گرفته و عمیق خوابیده بود.
خم شد و رد تماس زد. با خودش زمزمه کرد.
– فوقش میگم نتمایل داشتم بیدار بشید.
ولی این تارا خانم انگار بهشدت سیریش بود که پشت بندش، پیام داد.
{زیستنم قول داده بودی شامگاه بیای! چیزی شده فرید؟}
با کلافگی موبایل را برداشت و به سمت فرید حرکت کرد.
– فرید خان؟
وقتی جواب نداد، با آوای بلند تری نامش را خواند.
بازهم بدون عکس العمل بود ولی فرهام چشمهای درشتش گشوده شد و لب برچید.
غزل تبسم زد.
– ای جانم خوشگلم..
فرید با اخم غرید.
– بیدارش کردی و زرم میزنی! چته؟
#پارتچهارده
با قلبخوری موبایلش را بالا آورد.
– یکی مدام تماس میگرفت باهاتون.
فرید موبایل را چنگ زد و در جایش جای گرفت.
– بدو مونا رو آوا بزن بیاد فرهام و ببره.
سری تکان داد.
به سوی در راهی شد و فرید زمزمه کرد.
– واسه چی رد تماس زدی؟
– گفتم بیدار نشید.
– دیگه هیچوقت به موبایل من دست نزن.
بدون جواب دادن اتاق را ترک کرده و بعد از اینکه پرستارِ فرهام را صوت زد، به حیاط منزل رفت.
همه در آشپزمنزل مشغول صبحانه خوردن بودند و کسی متوجه رد شدنش نشده بود.
قلبش گراهی شده بود و کمی هوای آزاد میتوانست سر حالش کند.
روی پله ها نشست و نگاهش را دور تا دور حیاط بزرگ و سر سبزشان چرخاند.
این خونه شاید چندین برابر خونهی عمویش بود اما چرا قلبگیر بود برایش!؟
بغض کرده هوای خنکِ بهاری را به ریه فرستاد.
این خونه گویی با تمام بزرگی و زیبایی و جلالش، هیچ حس خوبی به دخترک القا نکرده و تنها حس زندانی بودن داشت.
به این ازدواج از اول هم قلبخوش نبود، دلخوش نبود اما فکر نمیکرد اینگونه سخت بگذرد.
خانوادهی مولایی از زمین تا آسمان با او فرق داششتابزده!
لباسی که او تن میکرد، بیشتر به لباس آشپز و نظافت چی خونه نزدیک بود تا عروس خونه بودن.
با حسرت به دامن بلندی که پایش بود کف دست کشید.
حس غریبه بودن از هرچیزی بدتر بود!
حاضر بود همهی این زندگی را فدای چند دقیقه منزلی عمویش بودن، کند.
صوتی فرید را از پشت سرش شنید.
– پاشو باید بریم واسه صبحانه. اینجا قرار گرفتی نمیگی سرما میخوری و مصیبت میشی واسه من..
بدون حرف برخاست و دامنش را تکاند.
– مولین هر هفته مهمونی داره، با این لباسها نری توی جمعشون.. انگار دخترِ چوپانی!
نگاه روی هم نهاد و نفسی عمیق کشید تا جواب ندهد. در خاموشی از کنارش رد شد و جادهی آشپزخانه شد.
فرید ولی دست بردار نبود و وقتی به آشپزمنزل هم حرکت کردند، با وجود اینکه هنوز مادرش آنجا بود، ادامه داد.
– زبون نداری جوابمو بدی؟
***بچه ها اگه این رمان رو دوس ندارین میخاین یگه ادمه اش ندم؟؟🤔🤔
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن