با عصبیت چمدان را گوشهی اتاق پرت کرده بود و خودش روی تخت قرار گرفته بود.
غزل به ملایمی زمزمه کرد.
– نگفت که کنسله، یک هفته به تعویق انداختن. چرا ناراحتین؟
فرید شانه بالا انداخت و پس از خاموشیی چند ثانیهای، پاسخ داد.
– مرتیکه میخواد منو اذیت کنه. میدونه یک هفته دیر بشه، ممکنه قرارداد بعدی من به خطر بیفته و دیر به اون برسم.
غزل دراز کشید.
– من که سر در نمیارم، ولی خدا بزرگه.
فرید با کلافگی کنارش دراز کشید.
– سرم ترکید! تو چی خوبی؟
غزل برخاست و همانگونه که خمیازه میکشید، سری تکان داد.
– اهوم. مسکن بیارم براتون؟
فرید مچ دستش را گرفت.
– بیا پیشم بخواب کافیه برام همسر عزیزم.
متعجب چشم در کاسه چرخاند.
– یعنی چی! مستی؟
فرید ریز خندید.
– اصلا اذیتت میکنم، محبت و حال عالم به دلم سرازیر میشه! خیلی خوبی تو دختر…
دوباره خندید.
– مسکن بیار… دمت گرم.
دستش را کشید و با صورتی اخم آلود، تخت را ترک کرد.
فرید با این شوخی ها کیف میکرد؟ قلب بیچارهی او چرا هیجان زده میشد!؟
به طبقه پایین رفت و وقتی نازنین را متوجه شد، با خرسندی برایش آغوش گشود.
– تو کجا بودی!
نازنین با خنده بغلش کرد.
– بیان کردم مشتاق دیدار بشی، بلکه قدرم و بدونی… ولی زهی خیال باطل! یه زنگ نزدی بگی برگرد خواهرشوهر عزیزم!
غزل لبخند زد و بهناز خانم که مشغول میوه پاک کردن برای نازنین بود، به آهستهی کارد را روی دستش زد.
– جای این بچه بازیا برو واسه شام یه چیزی درست کن، این سری حرکت کردی که قلبمونم واسه آشپزیت تنگ شه.
نازنین سیب را از دست مادرش گراهی شده و با بیخیالی به غزل اشاره کرد.
– عروس واسه چیه پس؟ قرار نیست دوبار آشپزی کنه که ما تعریفش و پیش فامیل کنیم و اونا بترکن! بله مامان جان، مادرشوهر بازی در بیار حساب کار کف دستش بیاد دختره چش سفید.
غزل ریز خندید و کنارشان قرار گرفت.
به کل فراموشش شد که فرید منتظر مسکن است!
نازنین شیرین زبانی هایش را شروع کرده بود و بهناز خانم هم با مهربانی برایشان میوه پوست میگراهی شد.
#پارتصدوچهلوسه
حدودا نیم ساعت گذشته بود.
غزل حالا روی مبل دراز کشیده بود و نازنین اذیتش میکرد.
ضربهی ملایمی روی سینهی دخترک زد.
– میخوام باور نکنم طبیعیه، ولی خب تو کف دست نمیزنی به بدنت! اما خدایی انصاف نیست.
غزل خندید.
– اذیت نکن دختر…
نازنین لبخند زد.
– والا خب… به یکی دوتا لیمو خدا جونم، به اون یکی دوتا هندونه دادی!
غزل نگاه درشت کرد.
– تو چقدر بیحیایی آخه… زشته مولینت میشنوه.
نازنین روی شکم کف دست کشید.
– من که بیحیا هستم، بشنوه.
سپس با بیخیالی پا روی پا انداخت.
– به جای بحث لیمو و هندونه، دوتا مسکن واسه شوهرت می آوردی، بهتر نبود؟
غزل بهسرعت نشست و دیدههای متعجبش را به فرید دوخت که با اخم از پله ها پایین میوارد شد.
غزل لبش را گزید و نازنین به ساکتی سوی در حرکت کرد.
میخواست به حیاط برود و خودش را نجات دهد!
همه مصیبت ها زیر سر خودش بود و وقتی هم که کسی میمتوجه شد، اینگونه خودش را گم و گور میکرد.
فرید سری با تأسف تکان داد و کنار غزل جای گرفت.
– این توله سگ کجا راهی شد؟
– حیاط… یعنی، منم برم.
میل داشت کشیده شود که فرید دستش را گحرکت کرد.
– بشین. سرم درد میکنه.
– من چکار کنم خب؟
فرید از گوشه چشم نگاهش کرد.
– ماساژ…
غزل ناخودآگاه ادایش را در آورد.
– ماساژ! نوکرشم انگاری…
فرید با اخم سری تکان داد.
– این حرفهای زشت چیه با نازی میزنید؟ من شوهرتم یکبار شوخی فیزیکی نکردم باهات! انگار بچهاید.
غزل ناخودآگاه خندید.
وقتی نگاه جمتوجه شد فرید را متوجه شد، شانه بالا انداخت.
– خب شما صوری هستی.
انگشت اشارهاش را تهمشاهده کرد وار مقابل صورت دخترک تکان داد.
– این آخرین بار بود اینو بیان کردی! یه کلمه ٫صوری٫ گراهی شدی کف دستت، هرچی میگم، میگه صوری! بزنه به سرم یه شوهری نشونت میدم اون سرش ناپیدا! پس مواظب راهی شدارت باش..
جلو رفت و کف دستش را روی دهان غزل گذاشت.
– مواظب حرفهایی که میزنی بیشتر… چون حرفا تاثیر سریعتری دارن.
غزل کف دستش را پس زد.
– واقعیته.. من مواظب همه چی هستم، اما شما نمیتونی منو تهمشاهده کرد کنی.
سریع قد بلند شد تا کف دست فرید به او نرسد.
خودش را به پله ها رساند, اما فدای فرید به گوشش خورد.
– فرار کن حالا، زبون دراز! از شانس ما، خویِ نازنین و گراهی شده اینم…
#پارتصدوچهلوچهار
همان لحظه بهناز با دلخوری از آشپزخونه بیرون رسید و کنار فرید نشست.
با بغض همینکه نشست، زمزمه کرد.
– بابات نمیاد بریم دکتر، میبینی چقدم ضعیف شده؟
فرید کف دست مادرش را گحرکت کرده و روی پایش قرار داد.
– راضیش میکنم. گریه نکن بهی خب!
بهناز سرش را روی شانهی پسرکش نهاده و زمزمه کرد.
– باشه مادر… گریه نکنم چکار کنم؟ نه حرفی میزنه، نه درست و حسابی خورد و خوراک داره، نه حتی خواب راحتی داره… میگم بریم دکتر، اصلا جوابمم نمیده!
سرش را بوسه زد.
– نگران نباش بهی، راضی میکنم. ببخشید من یکم سرم شلوغ بود، غافل شدم.
زن چندبار روی سینهی پسرش بوسه زد و دیگر سکوت کرد.
°•
°•°•°•°•°•°•°•
موبایل را برداشت و نگاهی به پیامک هایش انداخت.
با بی حوصلگی، نگاهی به ساعت دیواری انداخت.
کلافه از جایش کشیده شده و بیهدف، شروع کرد دور اتاق چرخیدن.
کسی منزل نبود و حتی فرهام هم با پدرش به شهربازی راهی شده بود.
صوتی زنگ در را شنید و با بیحوصلگی به سوی پله ها رفت.
دستی به موهایش کشیده و با قدمهای تند پایین راهی شد.
دکمه آیفون را بده و پس از اینکه در را گشود، با خودش زمزمه کرد.
– قباد نباشه!
صوتی قدم های آهستهی به گوشش خورد و سپس در را، بسم الله گویان باز کرد.
با مشاهده کردن زن پیری، تبسم ناخودآگاه روی لبش جان گراهی شد.
زن که صورتی اخمو داشت، به چمدانش اشاره کرد.
– حامله ای عروس؟
چشمهای غزل درشت شد.
– من!؟ حامله نیستم.
زن با تبسم زورکی سر تکان داد.
– آفرین، پس چمدون منو بیار…
این را بیان کرد و دستهی چمدانش را رها کرد.
غزل را کنار زده و وارد منزل شد.
غزل متعجب چمدان را برداشته و در را بست.
زن بدون اینکه فرصت دهد، با آوای کشیده لب زد.
– چمدون و ببر توی اتاق کوچیکه که زیر پله هاست، اتاق منه. آفرین بهت.
انگار بچه گول میزد!
اصلا این زن که بود!
شانهای بالا انداخته و کاری که زن گفته بود را انجام داد.
وقتی خواست از اتاق خارج شود، زن به اتاق رفت.
– من میخوابم، سعید اومد، بیدارم کن.
#پارتصدوچهلوپنج
به قدری تعجب کرده بود، که نتوانست جوابی بدهد و تنها اتاق را ترک کرد.
شانه بالا انداخت.
– زنه حتی خودش و معرفی نکرد!
°•
°•°•°•°•°•°•
فرید با کلافگی موبایلش را روی تخت پرت کرد.
– بدبخت شدیم! فضول خانم باز اومد!
غزل اخم کرد.
– این زن کیه؟
فرید درحالی که دکمه های پیمسیرنش را باز میکرد، جواب داد.
– بابا خالهی نازنینه… چند سالی خونهی من کار کرده قبلا. کف دست بردار نیست ولی! وقتی میاد، پدر مارو در میاره زنیکه.
غزل لبخند زد و نگاهی به صورت فرید انداخت.
– بالاخره یه آدمی هم هست که بیخیالی شمارو خراب کنه! بهشون تبریک میگم.
فرید پوزخند زد.
– وقتی نیمه شب در اتاق و باز کرد اومد بالا سرت، میفهمی چی میگم.
غزل ناخودآگاه از جایش بلند شد.
– یعنی چی؟
– یعنی فضوله غزل خانوم.
غزل از گوشهی دیده فرید را نگاه کرده و با خودش زمزمه کرد.
– نه در این حد!
نازنین با خنده بدون در زدن، وارد اتاق شد.
– خاله خانمم صداتون میزنه.
فرید با خشم داد زد.
– توهم چند ساعت نگذشته، خوی خاله رو نگیر! اینجا طویله نیست، در داره دختر…شاید من داشتم زنمو…
کف دستی به صورتش کشید و کلافه نفسش را رها کرد.
– استغفرالله!
نازنین که متوجه شد کارش اشتباه بوده، لبش را گزید و آهسته اتاق را ترک کرد.
غزل بینی برچید.
– چرا اینو اظهار کردین؟ الان چه فکری میکنه!
فرید که گویا اصلا حوصله نداشت، با خشمگینت جلو حرکت کرد.
– چه فکر میخواد بکنه؟
غزل شانه بالا انداخت.
– خب یعنی چی حرف شما! الان فکر میکنه مثلا چکار میکنیم.
فرید دستش را چنگ زد.
– زنمی… بذار فکر کنه هرکاری میکنیم.
– نه آخه… زن واقعی نیستم.
فرید پوزخند زد..
– میخوای واقعیش کنم برات؟
غزل را جلوتر کشید.
– قلبت پره انگاری!
غزل لبش را گاز گرفت.
– شما چتون شده! چیزی نگفتم که… دوس ندارم کسی فکر اشتباه بکنه.
فرید با خشم روی تخت پرتش کرد.
– فکر اشتباه درمورد یه زن و شوهر چیه؟
خودش روی تن دخترک خیمه زد و خیره به دیدههای درشت شدهی غزل بار دیگر سوال کرد.
– فکر اشتباه یعنی اینکه من تورو بغل کنم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن