غزل خم شد و کف دستش را سویش دراز کرد.
– بلند شید، بهسرعت گلوتون و نرم میکنه.
فرید با نارضایتی برخاست و دمنوش را از دستش گحرکت کرد.
به رنگ تیرهاش خیره ماند و لب زد.
– بوش بده!
غزل با آزردهی سر تکان داد و با بغض زمزمه کرد.
– من خیلی بچه بودم که مادرم فوت کرد، فقط نه سال داشتم.
زبانی بر لبش کشید و کنار فرید که با چشمهایی قرمز نگاهش میکرد جای گرفت.
ملایم و دردمند خندید.
– آخرین باری که مریض شدم، فقط چند روزگار قبل مرگش بود…
لب برچید و با تبسم نگاهی به نگاههای خواب راهی شدهی فرید کرد.
برای که داستان میگفت!
با ناراحتی لیوان را روی پا تختی گذاشت و دراز کشید.
پشت به فرید گوشهی تخت دراز کشید و خودم را محکم در آغوش کشید.
تنها مانده بود و این روزها بیشتر از همواره نبود مادرش را حس میکرد و بیقراری میکرد!
°•
°•°•°•°•°•°•°•°•
نازنین با خنده ضربهای به شانهی فرید زد.
– ها ماشاالله پسر… دو روزگار نشده سر پا شد!
سپس با سمت غزل برگشت.
– طبیب جون داداشم چطوره؟
غزل تنها ریز خندید و فرید زمزمه کرد.
– این یه مورد و خوب بودی، ایوالله… خوب نمیشدم، بد میشد یکم.
بازهم به متانت تبسم زد و سرجایش جای گرفت.
صوتی زنگ منزل قد بلند شد و غزل لب زد.
– اومدن دنبال فرهام. آخر هفته است.
فرید کف دستش را مشت کرد.
ریحانهای که سالی یبار یاد فرهام میفتاد، چرا این مدت یک هفته هم بردن پسرش را از یاد نبرده بود؟
نازنین دست مشت شدهی برادرش را دور از نگاه همه نوازش کرد و سعید خان همانگونه که مشغول روزگارنامه خواندن بود اظهار کرد:
– برو پیشوازش نازنین… دخترم غزل توهم فرهام و حاضر کن.
فرید برخاست و سوی در رفت.
– من باز میکنم.
سعید خان از زیر عینکش نگاهش کرد و بهناز با حرص زمزمه کرد.
– چرا نکنی!
فرید خودش را به نگوش دادن زد و به محض باز شدن در حیاط، اوهم به سوی ریحانه رفت.
مثل همیشگی به خودش رسیده بود و بوی عطرش را از چند قدمی حس کرد.
#پارتشصتهفتاد
زن با طنازی دستهی کیف کوچکش را روی مچش جا به جا کرد و سپس عینکش را برداشت.
– سلام همسر سابق!
فرید بدون توجه به لحن پر تمسخرش، سری با تأسف تکان داد.
– خیره، چی شده که هر هفته رو میای دنبال فرهام؟
زن خیرهی چشمهای فرید، لبخند زد.
– بد میکنم میخوام پسرم باهام رابطه خوبی داشته باشه؟
فرید جلو رفت و با حرص سر تا پایش را خیره شد.
– پسرت!
دستش را به سرش گراهی شد و نفسی تازه کرد تا حرف ناشایستی نزند.
ریحانه با مکاری اطراف را چشم دوخته و بعد قدمی نزدیک تر شد.
– رنگت پریده..نکنه سر صحنه مریض شدی؟
– آمار آب خوردنامم داری!
ریحانه با حسرتی آغشته به قلبخوری و حرص، زمزمه کرد.
– منتظر بودی من برم و برگردی به اون زیستن کوفتی.. خوبه، تقدیر مجدداً غرقت کرد توی رویای معروف شدن و آوازه در کردن!
آوای قدمهایِ غزل را گوش داد و ترجیح داد خاموشی کند.
ریحانه با ملاحظهی تیپ و لباسش، به ساکتی فرهام را بغل گرفت و پس خداحافظی کوتاهی، آنجا را ترک کرد.
غزل خواست به خانه برود که فرید مچ دستش را گراهی شد.
– بیا بینم.
غزل سوال نگاهش کرد و فرید گلویی صاف کرد.
– صبح نازنین گفت که میخواد بیاد دنبالت عموت.. میخوای برگردی روستا یا مردک پیله کرده و توهم مجبوری؟ حس میکنم خرسند نیستی آخه…
غزل تبسم زد و زیر نگاهی نگاهش کرد.
– بهتره برگردم یکی دو شامگاه، نیاز دارم یکم بگردم و آزاد باشم.. خوشحال بودن بسیار از من دور شده، حداقل قوی بودن و یاد بگیرم که هرکس از جاده رسید این غمگینی و شکستگی و حس نکنه.
فرید مچش را رها کرد و غزل قطره اشکی که روی گونهاش چکیده بود را، با ضرب پاک کرد.
– میخوام تنها باشم و فکر کنم، میخوام برم و یکم از همه اتفاقات دور بمونم… نگران نباشید، خوب شدن من تایم زیاد نمیخواد! تا شنبه که فرهام میاد، منم برگشتم.
تبسمی به صورتِ فرید زد و درحالی که سوی خانه بر میگشت به ملایمی گفت:
– بریم.
#پارتهفتادویک
نازنین کف دستش را روی کف دست غزل گذاشت و با مضطربی زمزمه کرد.
– حالت خوبه عزیزم؟
غزل اشک هایش را پاک کرد و دستهی چمدان را میان انگشت هایش فشار داد.
– خوبم. عموم نیومد؟
نازنین چمدان را گراهی شده و پایین خونه گذاشت.
– نه نیومده… فرید اضافه کرد توی راهه، نگران نباش. واسه چی از حرف فرید انقد آزرده شدی؟ شوخی کرد.
غزل لبش را به زیر دندان کشید و چشمهای گریانش را به پنجره اتاق دوخت.
پس از اندکی مکث، به حرف آمد.
– بهشدت سخته بخوای جایی زیستن کنی که قبولت ندارن، که نمیخوان باشی! من… یعنی منکه به رضای خودم توی این خونه نیومدم.. میدونم فرید آقا هم من و این ازدواج و نمیل داشتن، اما شده! من نگفتم که یهویی عاشق و قلبداده من بشن و همه چیز به بهترین نحو جلو بره، ولی لازمم نیست دم به دقیقه به من یاد آوری کنن که منو نمیخوان.. من مگه اونو میل داشتم؟!
نازنین سری تکان داد.
– میدونم عزیزم، حق داری… کارش زشت بود.
چند دقیقه پیش که غزل خواسته بود او را به ترمینال ببرد، پیش نازنین سرش داد زده بود که کار دارد و میان بدبختی و گحرکت کرداری هایش همین زن زورکی بود که مدام کارش داشته باشد!
ولی غزل برای اولین بار بود که از فرید چیزی میل داشته بود.
نازنین کف دستش را نوازش کرد.
– من فرید و میشناسم و میدونم که براش مهمی..یعنی نمیگم دوست داره و زنش تورو حساب میکنه، چراکه خوشم از امید واهی نمیاد! میدونم که براش مهمی و اونجوری که جبهه گحرکت کرده، زیادی براش غیر قابل تحمل نیستی، فقط نمیدونم واسه چی اذیت میشه گاهی.. انگار که از چیزی میترسه!
غزل بغض کرده شانه بالا انداخت و نازنین ادامه داد.
– غزل من میخوام زیستن داداشم به بهترین شکل باشه و توی خوشحال ترین حال ببینمش… فرید همه زیستنش و خرج ریحانه کرد، همهی محبت و وقتش و واسه اون گذاشت.. میدونی تهش ریحانه ولش کرد چقدر اذیت شد؟
غزل با لبهای برچیده پاسخ داد.
– من که فقط یه زن صوری هستم، چرا باید تقاص اونو پس بدم؟ همینکه دارم زورکی زندگی میکنم باهاشون، بس نیست؟
#پارتهفتادودو
نازنین لبخند زد.
– من همچین چیزی نبیان کردم غزل جان، میدونم که تو تقصیری نداری و بد رفتاری با تو بدترین کار ممکنه! اما میگم… یعنی بعد از اینکه حرکت کردی و چند روزگاری استراحت کردی، آروم شدی و اومدی، بسیار حرفهای مهمی دارم.
شانه بالا انداخت.
– شاید اگه الان بگم، اون تاثیر لازم و نذاره.. حقیقتاً حق داری که به حرفم گوش ندی، منم احترام گذاشته و صبر میکنم.
غزل کف دستش را فشار داد.
– ممنونم نازنین خانم.
نازنین بلند شد و با لبخند به شانهاش کف دست کشید.
– این نازنین خانم بیان کردنت هم، دیگه نشنوم دختر!
غزل فقط با مهربانی لبخند زد.
قرار بود به خونهی عمویش برگردد، برای مهمانی!
آن خانه شاید خاطرات خوبی نداشت، ولی در هر صورت حکم خانهی پدری را برایش داشت و میتوانست آنجا اندکی آهسته شود.
نیاز داشت به گذشته نگاهی دوباره بیندازد و اتفاقات جمشاهده کرد را هضم کند.
°•
°•°•°•°•°•°•
لیوان آبی که دستش بود را یک نفس سر کشید و به روی فرناز لبخند زد.
– خوب شد که برگشتی و این امید های خاک خورده و جلا دادی فرناز!
فرناز با تبسم عریضی سر تکان داد.
– چه خوب که برگشتم و بار دیگر این چشمها رو پر از امید و هیجان متوجه شدم. چه خوب که تونستی بار دیگر و بهتر از هربار بدرخشی فرید… شادم واست پسر!
فرید با همان لبخند، خیرهی درختهای رو به رویش شد.
– میدونی اامان روزگاری که ریحانه اظهار کرد باید آرزوی بازیگری و رها کنی چکار کردم؟
فرناز سوالی نگاهش کرد و فرید پوزخند زد.
– گفتم بره از حیاتم… گفتم بره فرناز، بیان کردم که من بدون میل داشته و اهدافم، تو خالی میشم.. اضافه کردم از همه کس و همه چیز بیزار میشم وقتی توی وجودم واسه چیزی تلاش نکنم!
– پس چرا بخاطر ریحانه کنار کشیدی؟
نگاه غمگینش را پایین داد و نفسش را یک ضرب رها کرد.
– مریض شد، دیدم که فورا کم آورد و باز رفت سراغ اون بی شرف! نتونستم تنهاش بذارم، واسه اولین بار از خودم گذشتم که اون بی پناه نشه.. ولی تهش چی شد؟
فرناز با اخم به بازویش مشت زد.
– تهش فریدِ ما آرتیست شد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن