به طرف رضا برگشتم.. تبسمی بی جون کنج لبم جای گرفت..
_سلام آقا رضا.. ببخشید مزاحم شدم..
_سلام گلاویژ جان.. خواهش میکنم! خوش اومدی..
باکمک رضا توضیحات لازم و قرارهایی که از قبل بسته شده بود رو به فاطمه (منشی جمشاهده کرد اسمش فاطمه بود) توضیح دادم…
دختر خوبی بود و فوق العاده زیبا…
بین حرف هاشون درک کردم که عماد استخدامش کرده.. همونجا تودلم به خودم پوزخند زدم وخطاب به عماد اظهار کردم:
_چقدر زودنظرت عوض شد نامرد..
باهمکاری زن ها توی شرکتت مگه مخالف نبودی؟
چقدر زود یه دونه خوشگلش رو جایگزین گلاویژ بیچاره کردی …!
وسایلم رو که ازقبل داخل مشما انداخته بودن برداشتم و بیان کردم:
_اگه دیگه سوالی نیست زحمت رو کم کنم شماهم به کارتون برسید..
رضا بامهربونی اظهار کرد:
_حضورشما رحتمه گلاویژ خانوم.. اگه یه کم دیگه بمونی خودم میرسونمت…
_نه ممنون نیازی نیست زحمت بکشید.. خودم میرم.. میخوام یه کم قدم بزنم..
_باشه.. هرطور راحتی همون کار رو بکن!
ازجام کشیده شدم و ازشون خداحافظی کردم و به طرف در خروجی راهی شدم..
دیدهم به اتاق عماد که برعکس همیشه درش باز بود افتاد..
اشک توچشم هام جمع شد.. کاش اشک هام آبرو داری کنن.. کاش نگاهام نباره..
بامشاهده کردن لیوان روی میزش یاد لیوان خودم افتادم.. یاد اون روزکه واسه خودمون لیوان ست خریدیم.. واسه عماد عکس سیبیل مردونه روش بود و واسه من عکس رژ لب..
صدای رضا رشته ی افکارم رو پاره کرد..
_گلاویژ؟
بدون حرف به طرفش برگشتم…
باتعجب سؤال کرد:
_مشکلی هست؟
واسه کنترل اشک هام تبسمی زدم و سرموبه نشونه ی منفی تکون دادم..
_میتونم لیوانم رو از آشپزخونه بردارم؟
_البته.. حتما…
بدون حرف به طرف آشپزخونه رفتم و بادیدن لیوانم قطره اشکم چکید..
ولی فورا پاکش کردم و نفس عمیق کشیدم..
توروخدا گریه نکن گلاویژ.. حداقل تحمل کن از اینجا بری بیرون..
لیوان رو توی کیفم گذاشتم و باقدم های قد بلند اومدم بیرون..
اما همین که پامو بیرون گذاشتم با مشاهده کردن عماد نفسم حرکت کرد…
دلم به سرعت خودشو به دیواره های سینه ام می کوبید..
بامشاهده کردن من اخم هاش توی هم کشیده شد..
از همیشه اش دلبر ترشده بود.. انگار توحیاتش نه گلاویژی بوده ونه محبتی که تموم شده باشه… چقدر پیرهن مشکی بهش میاد خدایا…
باتعجب به رضا خیره شد واضافه کرد:
_این اینجا چیکار میکنه؟
رضا که انگار مثل من احساس خطر کرده بود
نگاهشو ازعماد دزدید و روبه من کرد و با تبسمی مضطرب گفت:
_خانوم خرسند اومدن سایلشون رو ببرن.. تموم شد؟ میخوای من برسونمت؟
باقلبخوری به عماد که ازشدت عصبیت رنگش به سفیدی میزد چشم دوختم وبیان کردم:
_نیازی نیست.. داشتم میحرکت کردم.. خداحافظ…
جوابی نگوش دادم و تنها آوای پاشنه ی کفشم جواب خداحافظی آخرم شد…
ازکنار عماد گذشتم و بوی عطرش رو باتموم وجودم توی ذهنم ثبت کردم…
دکمه آسانسور رو زدم وکنارش توقف کردم..
ازشانس گندم طبقه اول بود.. داشتم میلرزیدم.. کاش قلم پام میشکست نمیومدم… کاش نمیمتوجه شدمش… حالا با دلم چیکارکنم.. چطوری بهش بفهمونم همه چی تموم شده!
تا آسانسور رسید فوراخودمو انداختم داخلش.. تموم مدت حتی یک میل هم سرم رو تکون ندادم.. جرات اینکه برگردم و بار دیگر نگاهش کنم رو نداشتم..
دکمه طبقه همکف رو زدم اما قبل ازاینکه در بسته بشه باز شد..
باتعجب اومدم دوباره دکمه رو بزنم که عماد اومد داخل…
با وحشت به چشم های به خون جای گرفته اش چشم دوختم و آب دهنم رو باآوا قورت دادم..
_واسه چی اومدی اینجا؟ هان؟
نه تنها بدنم.. حتی زبونمم میلرزید..
با لکنت وصدایی که از ته چاه درمیومد گفتم:
_آقا رضا گفتن که واسه چی…
یک دفعه دکمه ای از آسانسور رو زد که ازحرکت توقف کرد و وحشت من هزار برابرشد…
باصدای کشیدهش نگاه هامو بستم و توخودم جمع شدم..
_توبسیار بیجا کردی..
بادیده های پراز اشک و وحشت زده نگاهش کردم..
انگشتش رو روی شقیقه ام گذاشت و باخشم ادامه داد:
هرنقشه ای توی این کله پوکت داری همینجا تمومش میکنی… دیگه هم حق نداری پاتو تو محل کار من و یاحتی چندکیلومتری اینجا بذاری ..
نه فقط اینجا… هرکجا که من باشم وحتی ممکنه ازاونجا عبورکنم هم حق نداری پاتو بذاری..
کشیدهتر نعره کشید:
_شیرفهم شد؟
قطره های اشکم باسرعت روی گونه ام میچکید…
سرمو به نشونه ی تایید تند تند تکون دادم وبا بغض گفتم:
_منشی جمتوجه شدتون زنگ زد وازم تمایل داشت بیام.. من.. فقط اومده بودم وسایلم رو ببرم.. هیچ نقشه ای نداشتم.. حتی.. حتی اگه میدونستم شما هستید نمیومدم..
با نفرت نگاهم کرد.. دلم میتمایل داشت بهش بگم اگه ازم بدت میاد اشکال نداره ولی توروخدا بانگاهایی که جهانمو توش میمتوجه شدم اونجوری بانفرت نگاهم نکن..
به نشونه ی تهدید واسم سرتکون داد..
دکمه ی آسانسور رو زد و هممدت گفت:
_دفعه آخرت بودجلو چشمام ظاهرشدی.. میری گورتو گم میکنی دیگه هم این طرفا پیدات نمیشه!
دربازشد و اومد بره بیرون که تموم قدرتم رو توی آوام جمع کردم و اضافه کردم:
_دلواپس نباش.. بعداز این حتی اگه اینجا رو بهشتم معرفی کنن، مسیر جهنم رو انتخاب میکنم..
برگشت و باپوزخند پراز خشمگینت نگاهم کرد ..
_بخاطر مشاهده کردن شما نیومده بودم.. نه فقط امروزگار، تاآخرعمرم هم این احتمال وجود نداره.. خداحافظ آقای واحدی مشاهده کردار به قیامت…
_بسلامت.. امیدوارم توقیامت هم چشمم بهت نیوفته.. راهی شد…
همین که در بسته شد باصدای بلند بغضم شکست…
توخیابون مثل دیونه ها هق هق زدم و واسه قلب شکسته ام سوگواری کردم
هواتاریک شد و من هنوزم قصد برگشتن به خونه رو نداشتم
بهار شتابزده تند زنگ میزد.. همه تماس هاشو جواب میدادم که مجدداً استرس نگیره و نگرانم نشه…
ولی تعداد دیگه دفعات زنگ هاش داشت دیونه ام میکرد جواب دادم؛
_آبجی قربونت برم همین چندثانیه پیش باهم حرف زدیم…
_گلاویژ بدو بیا خونه باید بریم بیمارستان..
ترسیده ازجام قد بلند شدم و گفتم:
_چی؟ بیمارستان واسه چی؟
_بیا خونه بهت میگم.. همین الان بیا.. عجله کن…
_بهار قطع نکن.. توروخدا چی شده؟ بندقلبم پاره شد.. نمیتونم تاخونه تحمل کنم…
_منم نمیتونم تا نیومدی چیزی بهت بگم! پس زودترخودتو برسون!
_واسه گول زدنم و کشوندنم به خوبه روش خوبی رو انتخاب نکردی!
_دیونه شدی؟ این چیزا مگه شوخیه که الکی بگم؟
_پس بگو چی شده.. مرگ گلاویژ بگو چی شده؟
_عماد تصادف کرده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن