ازماشین پیاده شد و با قیافه ای که تابحال ازش نمشاهده کرده بودم اومد طرفم…
واسه اینکه خودمو نبازم اخم هامو توهم کشیدم و یه جورایی دست پیش گراهی شدم وگفتم:
_چه خبرته؟ داشتی زیرم میگرفتی!!!!
_مگه من به تو ناضافه کردم همونجا وایسا تامن بیام؟ هان؟
_آی.. آواتو بیار پایین من آبرو دارما.. بمونم که چی؟ خب الان اومدی؟ بقیه اش؟؟
دستمو گرفت و یه جوری که دردم گراهی شد ودنبال خودش کشیدم وگفت:
_بیا تا بقیه شو بهت بگم!
_آی عماد.. کف دستمو شکستی…!
باحرف من یه دفعه متوجه کارش شد و دستم رو ول کرد وزیرلب چیزی گفت که نگوش دادم…
_اما من میخوام خودم برم.. بچه که نیستم وا…
_آره تنها بری که با این سرو وضعت هزار تا حرومزاده جلوت ترمز کنن؟ بیا برو سوار شو گلاویژ منو دیونه نکن!
_مگه سرو وضع من چشه؟ این همه مدت دارم میام و میرم تازه متوجه لباس پوشیدن من شدی؟
اصلا به فرض که متلکم به من انداختن توچرا حرص میخوری وقاطی میکنی؟ دیده هامو ریز کردم و راهی شدم نزدیک تر وموشکافانه جویا شدم:
_چرا روی من غیرتی میشی؟ هوم؟
کلافه دستی به صورتش کشید واضافه کرد:
_پرت وپلا نگو.. غیرت کدومه.. بدم میاد راجع به کارمند های شرکت من کسی فکر اشتباهی بکنه اینجا هم که گل محله اس!
باچشم های گرد شده از حرف بی ربطی که زده بود اسمشو بلند وکش دار صدا زدم:
_عمــــــــــاد!!!!
_زهر مار… آره روت غیرت دارم کسی بدنگات کنه گردنشو میشکنم حالا دلت خنک شد؟
_من نمیخوام روی من غیرتی باشی.. شما بهتره روی دلدادگیتون صحرا خانوم غیرتی بشی که…….
_گلاویژ دهنتو ببند!
_خب منم همین کار رو کردم اما مگه میذاری؟؟؟ دهنمو بستم و راهی شدم سراغ زیستن خودم اما ببین چیکار میکنی؟
_من هرکاری کردم بخاطر خودت بوده و نمیل داشتم آسیبی بهت برسونم.. نمیل داشتم قلبت بشکنه و نخواستم رابطه ای تلخ رو تجربه کنی…
عصبی داد زدم:
_میشه به فکرمن نباشی و واسه من دل نسوزونی؟؟؟ الان همه چیز طبق رواله؟ الان دیگه قلبم نشکسته؟ بس کن عماد راتو بکش وبرو.. بدون شک هیچ عشقی به محبت اول آدم نمیشه و مطمئنم خوشامگاهخت خواهی شد! پس برو دنبال زیستنت منم اینقدر عذاب نده!
_اوکی… برو سوارشو برسونمت.. شلوار وپالتوت بهشدت کوتاهن بخدا تاخونه سالم نمیرسی.. خواهش میکنم لج نکن!
چپ چپ نگاهش کردم و حرکت کردم توی ماشینش که سرشار از عطر تنش بود جای گرفتم
اومد سوارشد و بدون حرف حرکت کرد..
بازهم همون آهنگ تکراری که همواره عذابم میداد درحال پخش بود..
“اصلا یادم نبود.. دلدادگی من آدم نبود.. دل من با اون بود اما حیف.. اون قلبش بامن نبود”
کلافه هندزفریمو ازکیفم بیرون کشیدم و توی گوشم گذاشتم و صدای آهنگمو تا آخر بالا زدم که صدای موزیک تومخشیشو نشونم…
من نمیدونم چه اصراری داشت که مدام به خودش گوشزد کنه که دلدادگیش آدم نبوده و قلبش باهاش نبوده!
عماد متوجه کارم شد و کلا صوتی موزیک رو قطع کرد…
نیم نگاهی بهش انداختم که متوجه شدم لبش داره تکون میخوره..
هدفونم رو از گوشم درآوردم واضافه کردم:
_چیزی اظهار کردی؟
_بیان کردم نمیخواد گوش خودتو پاره کنی من موزیک رو قطعش کردم!
_اوهوم.. ازاین آهنگ بدم میاد..
جوابی نداد و توی خاموشی دنده رو عوض کرد و سرعتشو بیشتر کرد…
_میشه آروم بری؟ والا من هنوز جوونم آرزو دارم نمیخوام بمیرم!
_با راننده ات حرف نمیزنی!
_دارم باکسی حرف میزنم که به اجبار منو سوار ماشینش کرده!
_خوب بود میذاشتم این وقت شب ارازل دورت بزنن و بلایی سرت بیارن؟
_بلا سرمن میومد….
میون حرفم پرید و باحرص و کش دار بیان کرد:
_گلاویــــــــــژ!
_آخ آخ بهشدت ببخشید….. یادم نبود روی کارمند های شرکتتون حساس هستید جناب واحدی!
بادلخوری نگاهم کرد وگفت:
_فکر نمیکردم اینقدر بچه باشی..
_خب اشتباه در ذهنش گذراندی! چون من بچه ام.. هنوز خیلی مونده تابه بزرگی شما برسم!
_آره بگو.. متلک هاتو بنداز.. برعکس سنت و بچگی کردن هات متلک های جون داری میندازی!
_الان من نخواستم بحث کنم.. فقط میل داشتم آروم تر بری! همین!
_من آروم میرم.. توداری سریع میری!
_ای خدااااا من هرچی میخوام قضیه رو از یه جایی قیچی کنم بیخیال نمیشیا!
_گلاویژ تو اززندگی من هیچی نمیدونی.. از تموم زندگی نحس من فقط قضیه صحرا رو میدونی واونم بهشدت کف دست وپا شکسته و پراز اغراق! خواهش میکنم وقتی از من و زیستنم چیزی نمیدونی قضاوتم نکن..!
_قضاوت؟ من چرا قضاوت کنم؟ خداقضاوتت کنه من چیکاره ام.. والا بخدا من کف دست کشیدم و بیخیال شدم اما انگار شما قصد بیخیال شدن نداری!
با دلخوری وآروم گفت:
-ماقرار نبود باهم دوست باشیم؟ قرارمون دشمنی و لجبازی و بچه بازی بود؟؟ آره گلاویژ؟
_دوست معماما با متلک یه پسر اونجوری خل بازی درمیاره؟
_از کار من دلخوری؟ بهشدت خب من دیگه هیچ واکنشی روی تو نشون نمیدم.. اینجوری راضی میشی؟
بغض داشتم.. اگه جوابشو میدادم اشکم درمیومد و آبرو ریزی میشد.. واسه همون سعی کردم بی تفاوت خودمو نشون بدم و جوابی ندادم…
جلوی خونه نگهداشت و قبل از پیاده شدنم اظهار کرد:
_استعفاتو قبول میکنم.. نه بخاطر بچه بازی ها و قهر واین صحبت ها.. قبول میکنم زیرا دوری ازمن واست بهتره!
فقط خواهش میکنم چند روزگار تحمل کن تا منشی جمتوجه شد پیدا کنم چون این روزگارها مشغله های فکری داره دیونه ام میکنه و نمیتونم کارهارو خودم به عهده بگیرم.. چند روز آخر رو یه جور کمک یا لطف بدون!
_اوکی.. میام.. ممنون که منو رسوندی.. شامگاه بخیر!
اومدم پیاده شم که کف دستمو گراهی شد..
عصبی به کف دستش نگاه کردم.. خدایا این مرد چی میخواد ازجونم؟
بدون اینکه به چهره ی حق به جانب من توجه کنه همونطور که دستمو گرفته بود گفت:
_ازمن قلبخور نباش گلاویژ.. اینی که روبه روی تو از حرکت ایستاده یه کوه درده.. عاشق شدن یک شبه ازبین نمیره و من…..
با اینکه میدونستم صحرا رو دوست داره و عاشق کس دیگه ای جز منه اما مطمئن بودم اگه از زبون خودش این حرف رو میمتوجه شدم دق میکردم..
پس بی وقفه میون حرفش پریدم و باقلبخوری اظهار کردم:
_خواهش میکنم عماد.. دیگه اونقدرا با جنبه نیستم و نمیتونم درمقابل بعضی حرف ها سکوت کنم و نقش بازی کنم.. اگه عاشقی عشقتو پیش خودت نگهدار و به من نگو! لطفا!!!!
تبسم افسردهی زد واظهار کرد؛
_میمیل داشتم بگم ازم نخواه یک شامگاهه فراموشت کنم و محبتتو از دلم بیرون بندازم.. بدون محاکمه حکم نده دختر..
لب هام از شدت بغض لرزید..
قلبم میخواست بهش بگم اگه عاشقم بودی پس چرا تا متوجه شدی صحرا جدا شده قیدمو زدی؟ چرا مهمونی و محرم شدنمون رو به بهونه دعوا با خانوادت کنسل کردی؟ چرا بعداز اینکه ازم اعتراف گرفتی ودرک کردی عاشقتم ازم میل داشتی که دوست معماما باشیم؟؟؟؟ ولی زبون به دهن گراهی شدم وبا اظهار کردن دو کلمه:
_بیخیالش .. شامگاه بخیر
ازماشین پیاده شدم و باکلید در رو باز کردم و بدون اینکه منتظر رفتنش بشم در رو بستم و پله هارو دوتا یکی بالا راهی شدم..
گریه میکردم و نفسم بالا نمیومد..
بهار بامتوجه شدنم با تعجب گفت:
_این چه وضعیه؟ توبازم باچشم گریون اومدی خونه؟ یک پدری من از اون عماد روانی در بیارم اون سرش ناپیدا
قرار گرفتم همه ی ماجرا رو برای بهار توضیح دادم و بهار اونقدر ازکف دست عماد عصبی ودلخور شده بود که به سختی و به زور قسم و قران جلوشو گحرکت کردم تابهش زنگ نزنه!
قلبم نمیتمایل داشت عماد از روی ترحم بامن باشه و ابداً نمیمیل داشتم عاشق مردی باشم که قلبش پیش کسی دیگه هست و دلدادگی من یک طرفه باشه..
هرچند عشق خودش کاملا یک طرفه اس و اینجور محبت هایی تو سرش بخوره…
قلبم میخواست توی این مدت کوتاهی که قرار بود کمک کف دست بهار باشم و طبق نقشه ی پرهیجان رضا پیش برم، کمتر به عماد فکرکنم و آرزوم بود بتونم اصلا بهش فکر نکنم وتوی همین مدت ازش قلب بکنم اما…
ولی مگه محبت لعنتی به همین زودی ها فراموش میشه؟ مگه توی یک روزگار عاشقش شده بودم که یک روزگاره از یاد ببرمش؟ عماد کم کم به دلم جای گرفته بود و توی دلم جا گراهی شده بود.. یه جای محکم که مطمئن بودم تا آخر عمرم فراموش نمیکنم!
باصوتی بهار چشم هامو به سختی باز کردم وازخواب بیدار شدم…
_گلاویژ جان نمیخوای بری سرکار؟ ساعت داره هشت میشه ها!
سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم وزیرلب اضافه کردم:
_ساعت ۹ بیدارم کن امروز میخوام دیر برم!
_ اگه حالت روبه راه نیست میخوای به رضا زنگ بزنم و بگم واست مرخصی رد کنه؟
_من خوبم.. فقط قصد دارم یه کم حرصش بدم دیر تر برم.. اگه خونه بودی ساعت ۹ بیدارم کن اگه نبودی ساعت تنظیم کردم…
_باشه پس بیدارت میکنم من خونه ام!
بار دیگر گحرکت کردم خوابیدم تا ۹ و بعداز اون اونقدر کارهامو اسلوموشن (آهسته) انجام دادم که حدود ساعت ۱۰ ونیم رسیدم به شرکت..
واسه اینکه حرص عماد رو در بیارم بازم از شلوارکوتاه های بهار که واسه من بسیار کوتاه تر میشد پوشیده بودم ولی توی شرکت چادر عربیمو پوشیدم تا عماد متوجه حرفی که خودش زده بود بشه!
بادیدنم اخم هاشو توهم کرد واظهار کرد:
_ساعت یازده هم میخواستی تشریف نیاری!
_سلام بهشدت متاسفم آقا عماد خواب موندم دیشامگاه تا دیروقت مهمون داشتیم ببخشید!
باکف دستش به میزم اشاره کرد واضافه کرد:
_بفرمایید سرکارتون خوبه دیروزگار اظهار کردم امروزگار مهمون داریم و اگه خودم زودتر نمیومدم معلوم نبود چه گندی به مهمونی میخورد!
_اخ اخ واقعا یادم نبود
انصافا هم بدون کینه و حرص این حرف عماد رو فراموش کرده بودم وگرنه حرص دادنشو میذاشتم واسه یه روز دیگه!
همزمان باراهی شدن عماد رضا اومد و متوجهم شد!
_ععع! گلاویژ تویی؟ در ذهنش گذراندم این زنه کیه اومده تو شرکت! چطور شده چادر پوشیدی؟ چقدرم بهت میاد!
یهدجوری که عماد بشنوه اظهار کردم:
_سلام… والا رییس شرکت با پوشش من داخل شرکت مشکل داشتن قصد کردم داخل شرکت پوشش خداپسندانه داشته باشم زیادم دلتو صابون نزن داداشم چراکه برم بیرون درمیارم چادرمو!
متوجه برگشتن عماد ونگاه عصبیش شدم ولی سعی کردم نادیده بگیرمش و واسم مهم نباشه…
رضا باهام یه کم شوخی کرد تا مثلا من رو بخندونه اما بیشتر خودش خندید و من زیرا همه ی حواسم پیش عماد و عکس العملش بود فقط مثل بز نگاهش کردم و بعدش عماد و رضا حرکت کردن اتاق کنفرانس یا همون اتاق مهمون خودمون، من هم رفتم تابه کارهای عقب مونده ی روزگارم برسم …
چندساعت جلسه شون طول کشید و وقت ناهار شده بود ولی کارهای من عقب افتاده بود ومیلی به غذا نداشتم تصمیم گرفتم بابقیه ی همکارها بیرون نرم و بشینم زودتر کارهامو تموم کنم وجاده نفسم باز بشه!
نمیدونم چه حکمتی توی این موضوع بود که تا رابطه چندساعته ام با عماد تموم شده بود محیط شرکت هم واسم سنگین وخفقان آور بود…
انگار نه انگار آقا عماد ازهمون روز اول اخم هاش توهم بود و واسم مهم نبود اخم کنه!
داشتم پرونده هارو توی زونکن های مخصوصشون میذاشتم که دیدم مهمون های عماد یکی یکی از اتاق اومدن بیرون با گفتن وقت بخیر شرکت رو ترک میکنن!
باخودم بیان کردم الانه که عماد هم بیاد بیرون و نمیخواستم باهاش نگاه توچشم بشم واسه همونم تصمیم گرفتم برم توی آشپزخونه خودمو سرگرم کنم تا عماد میره توی اتاقش…
فورا زونکن رو توی قفسه گذاشتم و به طرف آشپزخونه رفتم که آوای رضا مانعم شد!
همونطوری سرجام ایستادم.. ای گندت بزنن گلاویژ با این شانست!
_عع گلاویژ! تواینجایی؟
_جای دیگه ای باشم؟
نگاهی به عماد که قلبخوری توش موج میزد کردم واضافه کردم؛
_من اشتها نداشتم بیان کردم بمونم زودتر کارهامو تموم کنم!
_کار بمونه واسه بعد بیا بریم یه چیزی بخوریم من که دارم از گرسنگی غش میکنم!
_نه ممنون.. اضافه کردم که اشتها ندارم..
میون حرفم پرید واضافه کرد:
_اشتها ندارم تو کت من نمیره.. بدو بریم که الان روده کوچیکه روده بزرگه رو میخوره!
باحرص نگاهش کردم.. عجب گیری افتادماااا
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن