رمان گلاویژ پارت ۱۱۴

توی خاموشی باقلبخوری نگاهم کرد و بعد نگاهشو به آسمون دوخت..
یه کم که گذشت باصدای غمگینی گفت:

_عشق وعاشقی ها چقدر آبکی شده..
جوون ها چقدر راحت از دلدادگیشون میگذرن..

مدت ما یا چیزی عاشقی وجود نداشت یااگر عاشق میشدیم دیگه تموم بود!
دنیارو تودیده های معشوقمون میدیم!

اینجوری مثل الان نبود که! با کلمه ی تفاهم شروع و با توافق تمومش کنیم!
این چیزا واسه ما معنی نداشت..

البته که هیچ انسانی، هیچ بنده ی خدایی بی عیب و نقص ساخته نشده.. مثلا همین بابا بزرگ خودت،!

از نظر خانواده ام و همه ی اقوام بدترین بداخلاق ترین مرد دنیا بود..
هرکی از مسیر میرسید توی همون برخورد اول، یواشکی به من میگفت

خدا به دادت برسه تو چطور این گنده دماغمو تحمل میکنی ویا دوستش داری؟!
اما ما عاشق هم بودیم..

اون موقع ها اسمش عاشقی نبود.. خاطرخواهی بود! چون خاطر همو میخواستیم باهمه خوب وبد هم میساختیم..

خطا میکرد می بخشیدم، خطا میکردم چشم پوشی میکرد..
بعضی وقت ها، دعوا که میکردیم اونقدر شدید میشد وکار به جاهای باریک کشیده میشد

که باخودم میگفتم دیگه نمیتونم به زندگی ادامه بدم..
اما فقط کافی بود عمیق تر بهش فکرکنم..

همین که فکر میکردم ممکنه دیگه نبینمش در حلقم کیپ میشد و سقف آسمون واسم کوتاه میشد..

بافکراینکه اگه ازش جدا بشم ممکنه بره زن بگیره و دیگه منو نخواد نفسم بند میومد وقلبم هول میشد.. قلبم دیگه اجازه نمیداد بیشتراز اون فکرکنم..

فورا پامیشدم با بهونه های مختلف دور وبرش می چرخیدم تا مجدداً آشتی کنیم!
اما حالا؟!! جوون ها به راحتی ازمحبتشون میگذرن و میرن سراغ نفر بعدی!

انگار زمان ما عشق وعاشقی یه جور دیگه ای دلنشین و محکم و پایند بود!
تواین دوره زمونه دلدادگی ها بوی لجن گحرکت کرده!

خدامیدونه چه بلایی سر جوون های امروزی اومده.. هرچی که هست عاقبت خوبی درش نمی بینم

باحرف های عزیز هرلحظه دلم سنگین تر میشد ومسیر نفسم بسته تر..
قلبم میخواست بگم من هم بخاطر همین فکرها ازش گذشتم..

فکر اینکه یکی دیگه بهش ‌کف دست زده.. لمسش کرده.. فکر اینکه یکی دیگه لب هاشو بوسیده داره از پا درم میاره..

دلم میتمایل داشت بگم عزیزمن الان توی همون شرایطی هستم که فکرش رعشه جون انداخته..
قلبم میخواست بیخیال غرورم بشم و بشینم از بی‌قراریم و حال خرابم واسه عزیز حرف بزنم و ساعت ها روی دامنش زار بزنم ولی ممکن نبود..

نباید گذشته تکرار میشد.. عزیز نباید یکبار دیگه شکستنم رو میمتوجه شد!
هرچند این شکستن به‌شدت با گذشته ام فرق داشت..

خیلی خیلی دردناک تربود زیرا صحرا روهیچوقت به اندازه ی گلاویژ دوست نداشتم..
عاشق شدن صحرا از بچگی توی قلبم شکل گرفته بود

فکر میکردم بالاتر از اون عاشقی هرگز وجود نداره اما با اومدن گلاویژ، معنی و طعم واقعی دلدادگی رو چشیدم!

افسوس و صد افسوس که بازهم اشتباه عاشق شدم…

وقتی متوجه شد قصد حرف زدن ندارم با تاسف سری تکون داد و اضافه کرد؛
_قصد شکستن خاموشیت رو نداری ومن هم اصراری برای شکستنش ندارم ولی..

فراموش نکن من تورو بزرگت کردم!
خوب میدونم پشت این خاموشی و نگاه های نم زده و غمزده چی پنهان شده!

گلاویژ تموم شد و رفت..
ولی بعداز این سعی کن تو زیستنت بزرگی کنی و بزرگ رفتار کنی!

بسیار ها رو متوجه شدم.. خیلی ها میشناسم با لجبازی فرصت هایی رو توی حیات ازدست دادن که سالها حسرتش رو خوردن!

ازجاش قد بلند شد و هممدت که به طرف خونه میحرکت کرد گفت؛
_میخوام برگردم خونه..

غصه خوردنت تموم شد بیا واسه من یه بلیط بگیر!
_کجا؟ توکه تازه اومدی! چرا میخوای بری‌؟

_اومدم ببینمت قلبم آروم بگیره.. خداروشکر حالت خوبه…
میون حرفش پریدم و اضافه کردم:

_حالم خوب نیست عزیز.. توروخدا نرو.. تنهام نذار..