قبل قطع کردن اسمش رو آوا زدم..
_عماد؟
بدون حرف منتظر شد حرفم رو بزنم!
اگه فردا آخرین روزگار بود که می بینمش
دلم میتمایل داشت یه روزگار آخر خوب توی ذهنم ازش داشته باشم!
اگه بعداز اون یه خداحافظیه همیشگی بود
قلبم میتمایل داشت با یه تصویر خوب توی ذهنم باهاش وداع کنم.. حتی اگه اون تصویر واقعی نباشه وواسه گول زدن عزیز بوده باشه!
هق هقم رو پس زدم ونفس تازه کردم و بیان کردم:
_قبوله.. قلبم نمیخواد ناراحت باشه.. بعدا خودت آروم آروم بهش میگی.. اگه با دروغ اظهار کردن و وانمود کردن حالش بهتر میشه قبول میکنم!
_نمیخواد.. اضافه کردم که…
میون حرفش پریدم واضافه کردم:
_هیچی نگو.. باخودخواهی روزگارمن رو پراز غم وغصه کردی کافیه.. نفردوم رو وارد دنیای خودخواهت نکن!
ازپشت تلفن هم تونستم پوزخند نقش بسته ی گوشه ی لبش رو تصور کنم..
_هه! حق داری.. این وسط فقط تو اذیت شدی وگور بابای عماد و هرگندی که به حیاتش خورد!
آهی کشید و ادامه داد:
_باشه بیا.. ولی بدون خودت میل داشتی و من مجبورت نکردم!
پلک هامو روی هم گذاشتم واجازه دادم اشک هام گونه هامو نوازش کنه..
_فردا می بینمت.. خداحافظ
گوشی رو قطع کردم و گوشه ترین قسمت آشپزخونه قرار گرفتم و ضجه زدم..
بعداز اون همه حرف های تلخ که بارم کرده بود، هرکس دیگه جای من بود باید ازش متنفر میشد
اما انگار تنفرمن فقط تاقبل از این بود که پشت تلفن صداشو بشنوم!
انگار تموم سنگ قلبی هام تا قبل از متوجه شدن خداحافظی کردن برای همیشه اش بود!
دستمو روی دلم گذاشتم و توقلبم نالیدم؛
_توروخدا بفهم اون دیگه دوستت نداره! گلاویژ تورخدا قبول کن دیگه عمادی نیست و همه چیز تموم شده.. قبول کن اون مرتیکه بیشرف سرنوشت ومحبتت رو باخاک یکسان کرد!
اونقدر اشک ریختم و زار زدم که حالم بدشد ونفسم بند اومد..
از جام بلند شدم و به طرف پنجره حرکت کردم وبازش کردم…
سرمو بیرون گراهی شدم وسعی کردم با استشمام هوای تازه، نفس هامو کنترل کنم..
باتکرار همین کار یه کم بعد حالم بهتر شد وبرگشتم داخل..
ساعت چهارصبح بود.. پلک هام سنگین شده بود.. به صورتم آب زدم وبامتوجه شدن صورتم توی آیینه قلبم برای خودم سوخت.. پشت پلک هام بخاطر گریه متورم وسرخ شده بود
یه باردیگه بغض کردم ونگاه هام پر اشک شد که با زدن آب یخ به صورتم، ریزش اشکم رو کنترل کردم..
چنددقیقه به کارم ادامه دادم و درآخر
صورتم رو خشک کردم وبرگشتم توی اتاق و آروم بیصدا توی تختم کنار بهار که غرق درخواب بود دراز کشیدم..
اونقدر سخته و بی جون بودم که تا سرم رو وری بالش گذاشتم، نمتوجه شدم کی خوابم برد.. وقتی بیدار شدم ساعت دوازده ظهر بود وبهار خونه نبود!
به عزیزقول داده بودم واسه ناهار میرم پیشش و بهشدت دیرم شده بود..
سرسری صبحونه ای که بهار روی میز آماده گذاشته بود خوردم و حرکت کردم آماده شدم!
موهامو باسشوار حالت دادم و با وسواس آرایش کردم..
لباس فیروزه ای که بهار واسه مهمونی های خاص ازش استفاده میکرد رو پوشیدم و توی آینه به خودم چشم دوختم!
آستین های کلوش و سنگ دوزشده ی لباسم بسیار به دلم جای گرفت..
آرایشمم خوب بود ولی دیده هام یه کم ورم داشت وتوی ذوق میزد ولی نمیتونستم کاریش بکنم وبی محلش کردم
مانتو وشلوار شیری مخصوص مهمونیم رو تنم کردم، شال مشکی وکیف وکفش همرنگش روپوشیدم..خودم عطر زدم و به آژانس زنگ زدم وراهی شدم..
توی جاده به عماد مسیج دادم که دارم میام و کمتراز پانزده ثانیه جواب داد:
_اوکی!
ساعت یک ونیم ظهر رسیدم جلوی خونشون!
نفسم شتابزده وکش دارشده بودو قلبم کند!
آوای عماد توی گوشم پیچید..
“خداحافظ برای همیشگی”
امروزگار روز آخره.. نباید باحال بدم خرابش میکردم..
چندتا نفس عمیق کشیدم وزنگ رو فشردم
بدون حرف در بازشد و قدم های من هرلحظه سست ترمیشد..
بادیدن عزیز که جلوی در ورودی توقف کرده بود خودمو جمع کردم وبه صورتم نقاب لبخند زدم..
_سلام..
_سلام به روی ماهت.. خوش اومدی عزیزدلم.. داشتم ازاومدنت ناامید میشدم!
بغلش کردم و بوسیدمش..
_معذرت میخوام نمیمیل داشتم منتظرتون بذارم
دیشب دیرخوابیدم وامروزخواب موندم
_اشکال نداره قربونت برم.. مهم اینه که الان اینجایی.. بفرمایید..
کف دستشو به طرف خونه دراز کرد و هممسیر عزیز وارد خونه شدم
پروانه به استقبالم اومد وبا خوش رویی خوش وارد شد گفت ولی خبری از عمادنبود!
انتظار داشتم به استقبالم بیاد ولی به خودم نهیب زدم اون حتی خوش نداره ریختت رو ببینه!
عزیز به پروانه بیان کرد:
_دوتا دونه چایی بیار مادر قربون دستت!
وبه طرف من ادامه داد:
_توهم بیا لباس هاتو عوض کن زیبام راحت باش !
تبسم اجباری زدم و دنبال عزیز که به طرف اتاقش میحرکت کرد به راه افتادم..
مانتو و شالم رو درآوردم وعزیز ازم گراهی شد و به چوب رختی آویزون کرد..
لباس هم ازقبل زیرمانتوم پوشیده بودم و شلوار شیری ست مانتومم چون خوش پا بود و به لباسم میومد تیپم رو کامل کرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن