جلال نگاهی به مرد افتاده روی زمین کرد و بعد نگاهش را با مکثی به سمت گندم در آغوش یزدان کشید . به نظر می رسید یزدان به موقع رسیده .
یزدان با ابرو به مرد اشاره کرد و از روی زمین قد بلند شد و بدون آنکه گندم را از خودش جدا کند ، به او هم کمک کرد تا از روی زمین قد بلند شود :
ـ این مرتیکه رو بدون اینکه جلب توجهی کنید یا کسی متوجهش بشه از این عمارت خارجش کن ………….. می خوام یه گوشت مالی درست و حسابی بهش بدی .
ـ بعد چی قربان ؟ باهاش چی کار کنم ؟
گندم به سرعت سر بالا گراهی شد و با همان دیدهان اشکی و بینی قرمز شده ملتمسانه در چشمان یزدان نگاه انداخت :
ـ تروخدا ولش کن . نکشش .
سخت بود …………. درد داشت ………… ولی انگار گندم باور کرده بود که یزدان دیگر یزدان گذشته هایش نیست . انگار فهمیده بود که یزدان دیگر هیچ ابایی در ریختن خون آدمی ندارد .
یزدان نگاه به سمت چشمان مضطرب و ترسان گندم پایین کشید ………… نمی خواست باعث ترس و وحشت گندم شود . نمی خواست گندم با این خوی درنده شده اش مواجه شود ……….. نمی خواست گندم به این وضوح با این بُعد سیاه شده او رو به رو شود . ولی انگار آنچه که نباید اتفاق افتاده بود ……
کف دست پشت گردن گندم گذاشت و سر او را به سینه اش چسباند :
ـ نمی کشمش .
گندم پیشانی به سینه یزدان چسبانده بود ، ولی گوش هایش همچون خفاش لحظه به لحظه حرکات یزدان و جلال را می پایید ……….. می هراسید یزدان بر خلاف چیزی که بیان کرده بود ، کف دستور مرگ مرد را صادر کند .
یزدان به سمت خروجی مسیر افتاد و میانه مسیر کت افتاده اش بر روی زمین را هم برداشت و به سمت طبقه بالا رفت ……………….. احتیاج به یک جای خلوت داشت . یکجایی همزیرا عمارت خودش . جایی که بدون هیچ واهمه از گوش سومی ، گندم را بخاطر این نافرمانی بازتمایل داشت کند …………. ولی الان در جایی قرار داشت که می خبر داشت ریز به ریز کارهایشان زیر نظر فرهاد است .
کارت اطاق را از داخل کتش بیرون کشید و در را باز کرد و اول اجازه داد گندم داخل رود …………. با بستن در ، دکمه های پیمسیرنش را باز کرد و لبه های پیمسیرنش را از داخل شلوارش بیرون کشید .
زود به داد گندم رسیده بود …………. اگر تنها ده دقیقه دیرتر گندم را پیدا کرده بود معلوم نبود چه بلایی بر سر گندمش می وارد شد . معلوم نبود گندمش را در چه وضعیتی می مشاهده کرد .
حس می کرد از جای جای تنش حرارت بیرون می زند و این لباس جذب در تنش ، جلوی نفس کشیدن هایش را می گراهی شد .
لبه پیراهنش را به عقب فرستاد و کف دست به کمر گراهی شد …………. گندم بینی اش را بالا کشید و با متوجه شدن سینه عضلانی و برهنه یزدان که عجیب خودنمایی می کرد ، نگاهش را سمت و سوی دیگری فرستاد . نه اینکه خجالت کشیده باشد ………. نه اینکه از دیدن سینه برهنه او شرم کند …………. تنها مشاهده کردن یزدان در این هیبت ، ته دلش را خالی می کرد .
یزدان با همان ابروان درهم نگاهش را روی گندم انداخته بود و حتی برای ثانیه ای نگاهش را از روی او بلند نمی کرد ………….. این نگاه دزدین های گندم به او می گفت که احتمالاً گندم خودش هم درک کرده چه خطر بزرگی را از سر گذرانده .
ولی نمی دانست چرا مقابل این دختر نمی تواند همچون همیشگی تمام خشمش را خالی کند و درس خوبی بخاطر این نافرمانی کردن هایش به او بدهد ………… انگار گندم تنها کسی بود که او را از یزدانی که به آن تبدیل شده بود ، دور می کرد .
اما با این وجود این مسائل هم باعث نمی شد دست از تنبیه و شماتت گندم بردارد و به او چیزی نگوید .
با همان صوتی بم و سردی که تمام زیر کف دستان و محافظانش با آن خوب آشناییت داشسریع ، گندم را مخاطب خودش قرار داد .
ـ من بهت هشدار داده بودم که نافرمانی از کف دستورات من عواقب خوبی نداره …………. بهت هشدار داده بودم که حق نافرمانی و تکروی نداری …………… ولی مثل همواره همون کاری که دوست داشتی و انجام دادی .
گندم چانه لرزاند و باز یزدان در نگاهش تار شد .
ـ یزدان …………
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن