ـ هم آستیناش قد بلنده ، هم یقشم کاملا پوشیدست ……. دامنشم که بسیار کوتاه نیست ………. دیگه مشکلش چیه که میگی مناسب مهمونی نیست ؟
ـ نبیان کردم این لباس بده ، اظهار کردم مناسب چنین مهمونی ای نیست ……….. چیزی که بخواد باعث تو چشم راهی شدن بیشتر تو بشه ، از نظر من مردوده گندم …….. به نظر من اون کت و دامن یا کت و شلوارا برات بهتر بودن .
گندم صورتش را جمع نمود و حالت چندش ناکی به خودش گرفت :
ـ محض اطلاعتون جناب یزدان خان ، بنده همش نوزده سالمه ، نه سی چهل سال .
و در حالی که با تبسمی غیر ارادی و بی اختیار ، دستی به پارچه سنگین و کار شده لباس می کشید چرخی دور خودش زد که دامن لباس اندکی بیشتر از قبل باز شد و مقدار بیشتری از ساق پای ظریف و سفید او را به رخ یزدان کشید . ادامه داد :
ـ تازشم من بسیار از این لباسا دوست دارم ……….. همیشه دلبسته شدم یدونه از این لباسا داشته باشم .
ـ اظهار کردم بهت ، اونجا جایی نیست که بشه هر چیزی رو پوشید …….. من نمی خوام خودم با دستای خودم کاری کنم که بیشتر تو چشم اون بیشرف بری .
گندم دست از لباسش کشید و خودش را نزدیک یزدان برد و سینه به سینه اش ایستاد و سرش را برای دیده در دیده شدن با او بالا گراهی شد ……………. آن وقت ها که کوچک بود و سن و سال آنچنانی نداشت ، فکر می کرد اگر بزرگ شود و سن و سالش بیشتر شود ، هم قد و اندازه یزدان می شود ………. ولی حالا که استخوانی ترکانده بود و سن و سالی ازش گذشته بود ، می متوجه شد بازهم به زور تا سینه های عضلانی او می رسد . یزدان حتی میان هم جنس های خودش هم یک سر و گردن بلند تر بود .
ـ مگه قرار نیست تو لحظه به لحظه کنارم باشی ؟
یزدان از آن فاصله نزدیک به دیدهان عسلی و برق افتاده گندم نگاه انداخت ………. انگار این دختر ذاتاً خدای طنازی و قلببری بود .
ـ چرا .
گندم آرام سرش را به یک سمت کج کرد ………. آنقدر این لباس را دوست داشت و می میل داشتش که حاضر بود برای یزدانِ پیش رویش ناز و عشوه خرج کند و پاچه خواری اش را نماید .
نگاهش را چرخی روی عضلات برجسته سینه او و بازوان تنومندش که حتی پیچ و خمشان با هر حرکت ، از روی پیمسیرن دکمه دار اسپرت در تنش هم نمایان بود ، داد .
ـ وقتی تو کنارم باشی ، وقتی نگاهت روی من باشه ، کسی جرأت نمی کنه نگاه چپش و روی گندم بچرخونه ……….. اصلاً این بازوای گنده و محکم و ببین ……
و بازوی اویی که همچون سنگی ، سفت و محکم به نظر می رسید را لمس نمود و اندکی فشرد و ادامه داد :
ـ کی می تونه این بازوهای گنده و ببینه و خیال اذیت کردن گندم خانوم به سرش بزنه …….. مگه اینکه از جونش سیر شده باشه که بخواد خودش و با یزدان خان در بندازه .
یزدان تک ابرویی برای این چرب زبانی و روده درازی گندم زد و تبسم یکطرفه ای که میل عجیبی برای غلیظ تر شدن داشت ، روی لبانش نشاند ………. جنس این دخترِ زبان دراز ، از همان کودکی اش هم با تمام بچه های خانه امید فرق می کرد و توفیر داشت .
ـ تو این زبون و نداشتی ، کلاهت پس معرکه بود گندم .
گندم با ناز گردنش را بیشتر به سمت راست متمایل کرد و تبسم جمع و جور و مثلاً خانمانه ای زد .
ـ من فقط حقیقت و اظهار کردم یزدان خان ، زبون درازی کجا بود ؟!
یزدان خنده ای کرد ………. مگر می توانست مقابل این نمایش های ریز و طنازانه گندم ، همچون چوب خشکی به ایستد و از خود عکس العملی نشان ندهد .
ـ قراره توی نیم وجبی که خودم بزرگت کردم سرِ منِ یزدان خان و که یه جماعت ازم حساب می برن و با این زبون چرب و نرمت ، شیره بمالی ؟
گندم به ضرب گردن صاف کرد و ابروانش را تصنعی درهم کشید و قیافه ای دلخور به خود گرفت ………… حاضر بود هر روشی را برای راضی کردن یزدان امتحان می کرد :
ـ شیره کجا بود یزدان جون ؟
یزدان نگاهی به نورهای جای گرفته در نی نی نگاهان او انداخت ………. نورهایی که انگار قشنگیی دیدهان عسلی رنگ او را دو چندان می کرد ………. نه دوست داشت حسرت داشتن این لباس را روی قلب گندم بگذارد ، نه دلش راضی می شد که گندم را در چنین شکل و شمایل و لباسی به مهمانی ای ببرد که درونش پر بود از گرگ های هرزه آدم نمایی که انگار تنها آفریده شده بودند تا روی این کره خاکی هرزگی کنند و جهان را با حضور نحسشان به لجن بکشند .
ـ می خریش برام یزدان جون ؟
ـ بسیار دوستش داری ؟
ـ بی نهایت .
نگاه یزدان روی چند رشته موی آویزان از گوشه صورت او که در هوا تاب می خورد ، نشست ……… موهایی که ده بیست سانت بعد از ریشه ، حالت می گرفتند و پیچ می خوردند .
یک روزهایی او هم آدم با قید و بند و معتقد به یک سری چهارچوب ها بود . ولی از وقتی که به اجبار وارد این جهانی کثیف شده بود ……….. از وقتی که لجن و سیاهی ذره ذره حیات اش را در بر گراهی شده بود ، تمام آن معیارها و قید و بندهای اخلاقی برایش دود شده بود و به هوا رفته بود …………. شده بود یکی مثل همین آدمان . به همان اندازه کثیف و ……. به همان اندازه سیاه . اما گندم فرق می کرد . گندم پاک بود و معتقد به خیلی چیزها . این را بهتر از هر کسی حسش می کرد و می فهمید ، و اجازه نمی داد لوح سفید وجود گندم ، همزیرا لوح سیاه شده خودش ، کثیف شود و غبار بگیرد .
ـ فقط همینجوری می خوای بیای ؟
گندم با حس نرم شدن او و رضایت جای گرفته در دیدهانش ، تبسمش پهن تر و بازتر از قبل شد .
ـ چطوری ؟
ـ همین شکلی دیگه ، منظورم سر بازه .
گندم با ابروان بالا رفته نگاهش کرد ………. چنین پرسشی از یزدان بعید بود .
ـ مگه مهمه ؟
ـ حتما مهمه برام که سؤال کردم .
گندم پشت نگاهی برای او نازک کرد ………… فکر می کرد یزدان قصد کف دست به سر کردن او را دارد .
ـ این چیزا رو از کسایی بپرس که قبلا دوست دخترای خوشگل و ولنگ و بازت و ندیده باشه .
یزدان کلافه نگاهش کرد ………. نمی اطلاع داشت گندم چرا این همه سعی دارد خودش را با آن هرزه های کرایه ای مقایسه کند .
ـ مگه تو دوست دختر منی که هی خودت و با اونا مقایسه می کنی ؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن