گندم با تبسمی عمیق تر شده نسبت به ثانیه های قبل ، کف دست جلو برد و لقمه را از دست او گرفت و گازی به آن زد …………. گشنه اش نبود و ناهارش را پر و پیمان خورده بود ……… ولی این لقمه او را به مدتی برد که یک دختر پنج شش ساله با صورتی سیاه و کثیفی بیش نبود ……….. وقتی که یزدان او را در آغوش می کشید و به آشپزمنزل می برد و روی کابینت های زرد رنگِ زنگ زده زوار دررفته درون آشپزمنزل نه چندان بزرگ می نشاند تا خودش به سراغ یخچال برود و از درون آن چیزی برای سیر کردن او پیدا کند .
گازی به لقمه درون کف دستش زد و پلک بست و با تمام وجود طعم لقمه درون دهانش را به جان کشید . این لقمه مزه همان لقمه های سال های پیش را می داد ……… شاید بخاطر این بود که هر بار یزدان برای او لقمه می گراهی شد و به کف دستش می داد .
با چیزی که به ذهنش رسید ، پلک هایش را ملایم گشود و در حالی که لقمه را به سمتی از لپش می فرستاد ، جویا شد :
ـ میگم ، تو این سال ها بعد از من ……….. کس دیگه ای هم پیدا شد که براش لقمه بگیری ؟
یزدان لقمه دیگری برای خودش گحرکت کرد و بی خیال گاز بزرگتری به ان زد ………….. فکرش را نمی کرد که این پنیر و خیار و گوجه با بربری تازه و داغ ، تا این اندازه به او بچسبد .
ـ مثلا کی ؟
گندم شانه ای بالا انداخت و نگاهش را به چشمان بی خیال او داد :
ـ مثلا برای همین دوست دخترای …….. قبلیت که می اومدن پیشت .
ابروان یزدان از سر تعجب بالا رفت و لقمه بزرگی که داشت به درون دهانش می فرستاد و متوقف کرد و آرام پایین آورد ………. فکرش را نمی کرد گندم بخواهد از او در رابطه با دوست دخترهای قبلی اش سوال بپرسد .
در چشمان او دقیق شد و سؤال کرد :
ـ چی باعث شده که در موردشون کنجکاوی کنی ؟
اینبار این گندم بود که سعی نمود بی خیالی را در پیش گیرد و خودش را بی تفاوت نشان دهد ………… گازی به لقمه درون دستش زد و بار دیگر شانه ای بالا انداخت :
ـ قلبیل خاصی نداشت ، یه سوالی بود که یکدفعه ای به ذهنم رسید ………….. اگه دوست نداری می تونی جواب ندی .
یزدان سری تکان داد و دیدهان عسلی رنگ گندم را ریز بینانه جستجویی نمود ………. اما نتوانسته قلبیل و یا مورد خاصی را در دیدهان او بیابد .
ـ هیچ کدوم از اون دخترایی که تو فکر تو هستن ، این روی من و ندیدن ………. من عادت ندارم با این دخترا نرم و لطیف برخورد کنم ……….. من آدم ناز کشیدن و نوازش کردن نیستم ………. اصلا اون دخترایی که مد نظر تو هستن ، اینجا نمی یان تا من براشون لقمه بگیرم تا اونام با لذت بخورن ……….. من بغیر از تو برای هیچ بنی بشری لقمه نگحرکت کردم .
گندم در دیدهان او چشم دوخت …………. نمی خبر داشت چرا یزدان تا این حد سعی دارد تا خودش را خشک و بی تفاوت نشان دهد و خوی خشن و خشکش را به رخ تمام عالم بکشد ………… او یزدان را می شناخت …….. ذات یزدان را مشاهده کرده بود . یزدان به هیچ عنوان آدمی که نشان می داد ، نبود .
ـ هر کی ندونه ، هر کی نشناسدت ……. من که می شناسمت . من با تو بزرگ شدم ………. پس تو رو بهتر از بهشدت ها که ادعای شناختنت و دارن ، می شناسم ………. تو همونی هستی که همواره هوای بچه های خونه امید و داشتی ………… همونی که غیر مستقیم حواست به همه ما بود ………. شاید رفتارت عوض شده باشه ، شاید خلق و خوت کمی تغییر کرده باشه ، اما تو بازم همون یزدان جون منی .
یزدان نتوانست از نشستن پوزخند بر رو لبانش خود داری کند ………..گندم هنوز هم کامل با واقعیت حیات او مواجه نشده بود ……….. هنوز چیزی از آن خوی درنده ای که ساده لوحانه از آن حرف می زد ، نمی اطلاع داشت .
با یاد آوری بلایی که سر خشایار آورد و اعضای بدنش را از تنش بیرون کشیده بود ، پوزخند جای گرفته بر روی لبانش پررنگ تر شد و برق تاریکی از دیدهان سیاهش گذشت . برقی که گندم در چشمان او حسش نمود و تنش را مور مور کرد و لرز خفیفی بر جسمش انداخت .
یزدان ملایم سمت اویی که فاصله آنچنانی با خودش نداشت سر خم کرد و دیدهان سیاهش را در چشمان عسلی او فرو نمود و با همان لحن ساکت و صوتی بم شده اش ، انگار که بخواهد از جهانیی ماوراء طبیعه صحبت کند ، با تُن پایینی اضافه کرد :
ـ بعضی وقت ها زمونه جوری عذابت میده و باهات رفتار می کنه که روحتم تغییر میده ………….. دیگه چه برسه به ذاتت ………
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن