_یعنی زنتم از خونه بیرون میکنی؟
_زن من غلط میکنه انقدر ترسو باشه.
یاسمین لبخند تلخی زد: باشه پس بیرونم کن.
چشم های ملتهب ارسلان بعد از مکثی طولانی بهش چسبید و دخترک بغضش را زیر همان تبسم تلخ و عاریه ایی پنهان کرد. چیزی نمانده بود اشک هایش روی صورت راه بگیرد که عقب راهی شد و خواست از او دور شود که صوتی خش برداشته ی ارسلان گوشش را پر کرد.
_چرا یه آدم قدرتمند مثل پدرت باید دختر ضعیفی مثل تو داشته باشه؟
انگار سنگی محکم درست روی دلش فرود وارد شد. وقتی سمتش برگشت و پوزخند ته صورتش را مشاهده کرد، بغض کرد.
سکوت کرد و ارسلان حوله میان دستانش را سمتی پرت کرد. دست به کمر جلو راهی شد و مقابل دخترک از حرکت ایستاد. قد بلندش سر دخترک را بالا کشید و نگاه های ارسلان میان مردمک های سبز و بارانی اش دو دو زد.
_بابات با یه کلمه هزار نفر و به صف میکرد تو چرا انقدر ترسویی و سعی میکنی ادای بدبختارو دربیاری؟
_چراکه یه دختر بدبخت و بی کس و کارم.
چهره ی ارسلان باز شد: خب باید به همه نشون بدی؟
_اگه اسلحه کف دستم بگیرم قوی میشم و همه تحسینم میکنن؟
صورت ارسلان تیره شد: یاسمین…
یاسمین میان حرفش یک قدم جلو راهی شد: تو اگه پدر بشی اجازه میدی دخترت مثل من بدبخت شه و…
_من غلط کنم پدر شم. من به گور جد و ابادم بخندم که بخوام بچه داشته باشم چه برسه به بدبخت شدنش!
یاسمین با تلخندی نگاه ازش گرفت: بازم خداروشکر. کدوم بچه ایی قلبش میخواد پدری مثل تو داشته باشه؟!
قلب ارسلان میان سینه اش زجر کشید و صوتی تپش های سرسام آورش را شنید. ریز خندید و دخترک متوجه ی به طوفان جای گرفتن دیده های سیاهش نشد.
تقدیر بود و سرنوشتی که برای هر کسی یک جور رقم میخورد… گاهی اوقات هم میان روشنای روز جهنم میساخت تا آدم برای یک جرعه ساکتش به هر ریسمانی چنگ بزند!
ارسلان کف دستی به صورتش کشید و به در اشاره زد: برو هر غلطی قلبت میخواد بکن… کاریت ندارم. فقط…
مستقیم زل زد توی دیدههای نمناک دخترک و مثل عقربی خطرناک، مهلک ترین سَم را سمتش پرتاب کرد.
_قطعا هیچ بچه ایی قلبش نمیخواد مادر ترسو و بدبختی مثل تو داشته باشه.
چهره ی یاسمین به آنی کبود شد. جفت پاهایش لرزید و دلش… مقابل این همه بیرحمی کم آورد. با ناباوری سر تکان داد و ارسلان به در اشاره کرد…
_حالا برو بیرون! یه آدم حقیر غلط میکنه مهارت رزمی یاد بگیره و بخواد از خودش دفاع کنه.
بغض دخترک میان دیدهانش با قدرت بهش دهن کجی میکرد ولی چیزی سفت و سخت بیخ گلوی خودش چسبیده و راه نفسش را بریده بود. فضای باشگاه خنک بود ولی عرق از کنار شقیقه اش پایین میچکید. نگاه یاسمین به رگ های برجسته ی گردن او بود و ذهنش حوالی زیستن ایی که شاید هیچ مدت برایش رقم نمیخورد.
نمتوجه شد چقدر توقف کرد و زل زد به ارسلان اما وقتی حواسش سر جایش برگشت او باز هم روی تردمیل با سرعت بالایی میدوید. کفری بود و رنگ چهره اش غیر عادی… عرق مثل آب روان از سر و صورتش سر میخورد و ضربان دلش هر لحظه از حد نرمال بالاتر میراهی شد…
یاسمین به سختی پاهای لرزانش را حرکت داد و بی هدف دور خودش چرخید. انگار یادش رفته بود در خروج از کدام سمت است… پشت پلک هایش که تار شد با بیچارگی همان وسط روی زمین قرار گرفت و سرش را میان کف دستانش گحرکت کرد…
نگاه ارسلان با تعجب بهش ماند و کف دستش روی دکمه ی آف تردمیل حرکت کرد. عصبی حوله روی صورتش کشید و قدم شتابزده کرد سمت تن مچاله شده اش…
_مگه نگفتم پاشو برو بیرون؟ کی بیان کرد بشینی جلوی نگاهم؟!
بازویش را گحرکت کرد و قد بلندش کرد که بهیکباره با مشاهده کردن صورت بی رنگ او جا خورد. اخم کرد و تا دهان باز کرد بغض دخترک مثل بمبی آماده به انفجار، ترکید و اشک گوله گوله از نگاه هایش پایین چکید.
سر ارسلان با تعجب پس راهی شد و بی اراده بازویش را فشرد: چیشـ…
_چرا انقدر اذیتم میکنی عوضی؟!
اخم های ارسلان با مکث کوتاهی جمع شد و بازویش را فشرد: چرا داری مثل بچه ها اشک میریزی؟
_خسته شدم لعنتی از کف دستت خسته شدم. از این حرفای نیش دار و داد و فریادت… از دستور دادنات… از همه چی خسته شدم. میفهمی؟
صدای داد دخترک پرده ی گوشش را لرزاند ولی رهایش نکرد. یاسمین مثل آدمی که با سر توی دیوار رفته گیج بود و پر درد و نامتعاقلب… چند بار سعی کرد تا ارسلان را پس بزند ولی او محکم تر نگهش داشت و چند بار نامش را صدا زد…
یاسمین ولی توی حال خودش نبود. میان بغض و گریه و خشم چند بار به سینه ی او کوباند و بلند جیغ کشید و ارسلان نهایت مجبور شد با به آغوش کشیدنش مهارش کند.
سر دخترک چسبید به سینه اش ولی باز هم ارام نشد. صدای گریه اش قد بلند تر شد و کف دست های ارسلان دور تنش محکم تر… مدام صوتیش میزد تا هوش و حواس او سر جایش برگردد ولی یاسمین غرق بود میان جهانیی خاکستری و انگار برای رهایی ازش کف دست و پا میزد.
ارسلان چند بار تکرار کرد “آروم باش” تا گریه های کشیده دخترک تبدیل شد به هق هق های ملایم… ارسلان با نگاهی به صورت سرخ و کبود او با احتیاط در اغوشش گراهی شد و سمت اتاقکی انتهای سالن حرکت کرد…
یک سوییت کوچک بود با حداقل امکانات.
یاسمین را روی تخت خواباند و با متوجه شدن لرز تنش پتو را تا گردنش بالا کشید. دخترک چشم بسته و تمام هنرش را میان نفس کشیدن خلاصه کرده بود.
_یاسمین؟
ارسلان لیوان را به دهانش چسباند و چند قطره آب توی دهانش ریخت. نفس یاسمین منقطع بود و بزور همان چند قطره را قورت داد.
ارسلان با مضطربی نگاهش کرد و موهای سرکشش را از روی پیشانی اش کنار زد. از شدت هیجان تمام تنش خیس عرق بود و بدنش داغ… انگار باز هم دچار شوک عصبی شده بود.
ارسلان با فکی سفت دست زیر گردنش انداخت و سرش را قد بلند کرد. میترسید معده اش کار دستش دهد.
_یاسمین دختر دیدهات و باز کن.
تن او سنگین شده بود و ارسلان مجبور شد کنارش روی تخت بنشیند. باز هم صدایش زد و جمله هایش را تکرار کرد… دست او که روی آرنجش قرار گرفت نفس راحتی کشید و روی تخت نشاندش.
_افرین دختر خوب منو نگاه کن…
یاسمین نزدیک بود باز هم روی تخت بیفتد که ارسلان بهسرعت دست دور تنش انداخت. باید وادارش میکرد به حرف زدن تا از هوش نرود. وقتی چانه ی یاسمین روی شانه اش محکم شد وحشت زده سر چرخاند و ضربه ی نسبتا محکمی توی صورتش کوبید.
دخترک وحشت زده دیده باز کرد و ارسلان با فشار فکش را گحرکت کرد و میان لب هایش فاصله انداخت.
_حرف بزن با من یاس…
فشارش بالا بود و تمام تنش میان هیجانی عجیب نبض میزد. ارسلان ناچار کف دست زیر پایش انداخت و سمت حمام بردش… دوش آب سرد را باز کرد و دخترک را با همان لباس های تنش زیر آب نشاند تا بالاخره صوتی جیغ او کشیده شد.
ارسلان با تمام تقلاهای دخترک یک دقیقه زیر آب خنک نگهش داشت تا بالاخره دمای بدنش پایین آمد و نفس هایش منظم شد. سریع اب را بست و حوله ی مخصوص خودش را دور تن او پیچید… لباس هایش خیس بودند ولی میهراسید بهش دست بزند. با همان حوله و تن و موهای خیس دخترک را روی تخت خواباند.
_خوبی یاسمین؟
یاسمین آهسته سر تکان داد اما نگاه باز نکرد.
ارسلان نفس عمیقی کشید و آرام زمزمه کرد: فقط یاد گحرکت کردی جون به سرمون کنی.
کلافه دنبال پاکت سیگارش گشت که یادش امد توی سالن جا مانده. اما تا تمایل داشت قد بلند شود دخترک محکم آرنجش گرفت.
_نرو…
صوتیش ضعیف بود مثل تپش های دلش. ارسلان با دیدن دیده های باز و فک لرزانش، سرجایش خشک شد. درمانده کنارش جای گرفت و حس عجیبی گریبانش را گرفت تا قید سیگارش را بزند.
یاسمین مثل گنجشکی بی پناه از سرما میلرزید. لباس های تنش خیس بود و باید عوض میشد.
_سردمه…
همین کلمه ها را هم بزور به زبان میآورد. دیگر توان نداشت برای جنگیدن.. ارسلان با پوزخند نگاهش کرد.
_لباسات خیسه اما فکر نکنم اونقدر بهم اعتماد داشته باشی که اجازه بدی بدنتو ببینم خانم.
یاسمین در همان حال لب گزید و سرش را به بالشت فشرد. خاموشیش باعث شد ارسلان کلافه کف دست روی بازویش بگذارد
_اگه اجازه میدی لباس خیستو دربیارم که با حوله بخوابی.
یاسمین لب به دندان فشرد و با تردید سرش را تکان داد. ارسلان هم بدون مکث کشیده شد و حوله را از تنش پایین کشید… سر کشیده نمیکرد که نگاه بی اختیارش تن زیبای او را وجب نزند.
یاسمین سرخ شده از حس کف دست های او روی تنش خودش سعی کرد حوله را بپوشد. بار دیگر دراز کشید و ارسلان پتو را تا زیر گردنش بالا برد.
_شوفاژ و زیاد میکنم فقط سعی کن یکم بخوابی.
یاسمین چشم های داغش را توی حدقه چرخاند: میشه نری؟
ارسلان مات و مبهوت سر چرخاند و دخترک میان هپروت لب زد: کنارم بمون ارسلان.
ارسلان با تعجب نگاهش میکرد که پلک های دخترک چسبید بهم و قفل انگشتانش دور آرنج او محکم تر شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن