رمان گرگها پارت ۳۳

۹۹)

کلا مشکی پوشیده بودم که توی تاریکی به چشم نزنم.. ماشینو با فاصله از ورودی تیمارستان پارک کردم و کتابو برداشتم و پیاده شدم..
اون موقع شامگاه حتی یه نفرم دور و بر تیمارستان نبود و فقط من بودم که آرام از کنار دیوار مسیر میراهی شدم..
از دور نگهبانی رو خیره شدم..
فقط یه نفر داخل بود و اونم داشت چایی میخورد..
امیدوار بودم خوابیده باشه اما بیدار بود..
مجبور بودم منتظر یه فرصت باشم تا وقتی حواسش نیست برم تو..
یکم وایسادم و نگاهش کردم تا اینکه موبایلش زنگ زد و قیافه ش طوری عوض شد که متوجه شدم یا زنشه یا عشقش.. طوری راهی شد تو هپروت و پشتشو کرد به ورودی که به‌شدت راحت خزیدم داخل محوطه..
چراغهای اتاقها خاموش بودن اما چراغ سالن روشن بود و از در شیشه ای دیدم که دو تا پرستار وسط سالن وایسادن و حرف میزدن..
خطری برای من نداشتن.. من با داخل بخش کاری نداشتم..
بیرون هم که هیچ کس نبود..
حرکت کردم یه گوشه مخفی شدم و موقعیتو سنجیدم..
دیواری که باید ازش بالا میحرکت کردم زیاد قد بلند نبود و میله ها و آجرهایی داشت که میشد پامو بزارم اونجا و خودمو بکشم بالا..
دختری بودم که از بچگی عادت به بالا حرکت کردن از درختای قد بلند داشتم و این دیوار برام آب خوردن بود..
با دقت پنجره ها و اتاقها رو محاسبه کردم.. اتاق کامیار وقتی وارد سالن میشدیم سمت چپ سالن و سومین اتاق بود..
پس میشد اون پنجره ای که باز بود و پرده ش تکون میخورد..
دور و برو نگاهی کردم و حرکت کردم زیر دیوار وایسادم..
کف دستمو گرفتم به میله های پنجرهء اتاق طبقه همکف و خودمو کشیدم بالا..
کف دستم رسید به لبه پنجره اتاقش..
پامو روی لبه تیز همون میله ها محکم کردم و اون یکی پامو گذاشتم بین حفره ای که بین آجرهای نمای کهنه ساختمون ایجاد شده بود و با یه خیز سرم کاملا مماس شد با پنجره..
داخل اتاق تاریک بود.. یکم دقت کردم تا ببینم کی روی تخت خوابیده..
خوب که زوم کردم متوجه شدم لنگای دراز خودشه که انداخته روی هم..
یه نور کوچولوی قرمز توی فضا روشن و خاموش شد که متوجه شدم سیگارش بود و وقتی بهش پک زد گر گراهی شد و قرمز شد..
خودِ ناکسش بود که بیدار بود و داشت سیگار میکشید..
قلب تو دلم نبود.. بالاخره موفق شده بودم ببینمش..
کتابو گذاشتم لب پنجره ش و دو تا تقه به شیشه زدم و آروم رفتم پایین..
نخواستم منو اونجا ببینه.. نمیشد ریسک کنم.. یا زهره ترک میشد با متوجه شدن یه آدمی که ساعت ۱ شامگاه از پنجره آویزون شده، و یا اینکه داد و بیداد میکرد و حواس نگهبانو جلب میکرد..
بهتر بود که فقط کتابو ببینه فعلا..

وقتی پام خورد به زمین، سایه شو مشاهده کردم که اومد جلوی پنجره و کتابو برداشت..
دو ثانیه بعد چراغ کم نوری روشن شد و پنج ثانیه بعد کامیار هاج و واج، و کتاب و گل سرخ به کف دست، جلوی پنجره از حرکت ایستاد و بیرونو نگاه کرد..

ای جاااانم.. فدای اون قد و بالات.. چقدر قلبم براش تنگ شده بود ای خدا..
اشک اومد توی چشمام اما زود پاکش کردم.. الان وقتش نبود..

توی تاریکی داشت دنبالم میگشت ولی زیرا مشکی پوشیده بودم پیدام نمیکرد..
یه سنگ ریز از زمین برداشتم و پرت کردم طرفش..
خورد به شونه ش..
مسیر پرتاب سنگو تشخیص داد اما بازم نمیدید منو..
حرکت کردم یکم جلوتر، جاییکه شعاعی از نور نورافکنهای محوطه افتاده بود و خط باریکه ای روشن بود..
اونجا وایسادم و براش کف دستمو تکون دادم..

منو دید و دیدهای خوشگلش گرد شد.. خنده م گحرکت کرده بود..
کامل اومد جلو و چسبید به میله های مقابل پنجره و یواش گفت
_تو اینجا چیکار میکنی نصف شامگاهی؟

منم آروم گفتم
_اومدم ببینمت

_اینجوری؟.. از پنجره؟

_جور دیگه شو قدغن کردی منم اینجوری اومدم

_کتابو چه جوری گذاشتی لب پنجره؟

راهی شدم جلو و مجدداً پامو گذاشتم روی میله ها و رفتم بالا..
کف دستامو گراهی شدم به میله های پنجره ش و همونجا نزدیک بهش وایسادم روی دیوار..
دیدهاش اندازه توپ تنیس شده بود از تعجب.. هول شد و اظهار کرد
_دیوونه برو پایین الان میفتی

خندیدم و با نفسم بیان کردم
_نمیفتم نترس.. فقط داد نزن وگرنه نگهبان میاد مچمو میگیره

یه لبخندی جای گرفت روی لبش اما زود خوردش تا من نبینم که به روم ریز خندیده..

_تو باید بیای اینجا بستری بشی دیوانه

_با کمال میل.. میام اتاق بغلیت

_بخش زن و مرد جداست باهوش

_عه، راست میگی.. پس منصرف شدم

چند ثانیه ای همونجا موندیم و بدون حرف به هم چشم دوختیم..
تا اینکه اخماشو کرد توی هم و اضافه کرد

_برو پایین بچه.. دیگه م اینکارو نکن وگرنه نگهبانو آوا میزنم بیاد بگیرتت

_ازت بعید نیست جناب کیان.. ازت برمیاد.. اما من هر شامگاه تا وقتیکه نیومدی خونه، پشت هیچستانم.. کافیه بیای جلوی پنجره تا منو ببینی

_لازم نکرده پشت هیچستان باشی.. اینجام از کف دست تو آهستهش ندارم؟

پامو گذاشتم تو همون حفره بین آجرها تا برم پایین.. بیشتر نمیشد بمونم، کسی میومد و میمشاهده کرد..
اضافه کردم
_نه نداری.. من همه جا هستم.. مثل زبل خان.. زبل خان اینجا، زبل خان اونجا، زبل خان همه جا

خنده ش گرفت و اینبار نتونست قایمش کنه و خندید..
_برو پایین دیگه سیریش
_راهی شدم

آخرین لحظه که میتمایل داشتم برم پایین، تو چشماش خیره شدم و گفتم
_دلم برات تنگ شده بود

توی چشماش غم و دلتنگی موج زد.. ولی زود نگاهشو ازم گرفت و تا تمایل داشت چیزی بگه، بهش فرصت ندادم که ضدحال بزنه و پریدم پایین..

با دلواپسی نگام میکرد.. لابد میترسید بیفتم و کف دست و پام بشکنه..
کف دستی براش تکون دادم و اونم با کف دستش اشاره کرد که برو..
بز لجباز.. خودشم دلش برام تنگ شده بود، از دیدهاش خوندم، اما بازم جفتک مینداخت..

دلم پر از شادی بود.. بالاخره بعد از یکهفته بی‌قراری دیده بودمش..
تصمیم گرفته بودم هرشب همین ساعت بیام و ببینمش تا وقتیکه راضی بشه برگرده خونه..

وقتی برگشتم خونه نگار جون و منیره خواب بودن و نمتوجه شده بودن که من از خونه خارج شدم..
صبح سر میز صبحونه بهشون اضافه کردم و هردوشون هم شوکه شدن هم زدن زیر خنده..

_همینکه تو از پس این پسر لجباز و یکدندهء من بربیای لیلی
_نگار جون باید دیدهاشو میمتوجه شدین وقتی از دیوار حرکت کردم بالا و خودمو رسوندم لب پنجره ش

بلند لبخند زد و اضافه کرد
_میتونم تصور کنم

منیره هم میریز خندید و گفت
_بسیار مارمولکی لیلی.. اصلا باورم نمیشه یه دختر بتونه این کارو بکنه
_من از بچگی ماجراجو بودم منیر جون.. آقا کامیار هم شده ماجرایی ترین کیس زندگیم

_بازم میخوای بری مادر؟.. یه وقت نبیننت و چیزی بگن بهت؟.. یا خدای نکرده بیفتی و طوریت بشه؟
_نگران نباشین طوریم نمیشه کسی هم نمیبینه بسیار حواسم جمعه.. میخوام انقدر برم که آخرش مجبور بشه برگرده

شامگاه سر ساعت ۱۲ بازم مثل کَت گرل لباسای سیاهمو پوشیدم و زدم بیرون.. اینبار نگار جون و منیره بیدار بودن و با هیجان و خنده راهیم کردن..

مثل شب قبل منتظر شدم تا نگهبان با چیزی مشغول بشه و یواشکی برم داخل محوطهء تیمارستان..
زیاد سخت نمیگرفتن و فقط یه نگهبان توی اتاقک نگهبانی مراقب حرکت کرد و آمدها بود و بیشتر به ماشین هایی که میتمایل داشتن برن داخل توجه میکرد..
شاید اگه یه بیمارستان تخصصی و خوب بود بخاطر تجهیزات پزشکیش بیشتر به امنیتش توجه میکردن، اما اینجا یه تیمارستان قدیمی بود و چیزی نداشت که کسی بخواد بدزده و یا بیاد و اونجا خرابکاری بکنه..

یکم بعد تو محوطه و زیر پنجره ش بودم..
یه سنگ کوچولو برداشتم و زدم به شیشهء پنجره ش..
چند ثانیه بعد اومد پشت پنجره..
نگاهش کردم و براش کف دست تکون دادم.. اونم همونجوری پشت پنجره وایساد و نگام کرد..
اشاره کردم که پنجره رو باز کن..
اونم با سرش اشاره کرد که نه.. لعنتی از قصد باز نمیکرد که خوب نبینمش..
پامو گذاشتم روی میله های پنجرهء پایین و خودمو کشیدم بالا..
رسیدم به پنجره ش و تق تق زدم به شیشه..
فاصله مون دو وجب بود اما بینمون میله ها و شیشه قرار داشت..
خونسرد وایساده بود و نگام میکرد..
به‌آرامی بیان کردم
_باز کن دیگه

ابروهای کشیده و سیاهشو انداخت بالا که یعنی باز نمیکنم..
منم شونه هامو انداختم بالا که یعنی باز نکن چیکار کنم..
همونجا موندم و از نزدیک بهش چشم دوختم..
چراغ اتاقش خاموش بود و با نوری که از چراغهای محوطه میزد بهش صورتشو میمتوجه شدم..
زیر نگاهاش گود افتاده بود.. از اون بشاش بودن و سرحالی که اخیرا توی دیدهها و صورتش بود، اثری نبود و پژمرده و خسته بنظر می رسید..

کف دستمو چسبوندم به شیشه و زل زدم توی نگاهاش..
مثل ملاقاتهای زندانی ها از پشت شیشه..

کامیار هم به نوعی زندانی بود.. زندانی ای که خودش خودشو محکوم به حبس کرده بود و ملاقاتی هم قبول نمیکرد..
دلم میل داشت اونم دستشو بزاره روی شیشه روی کف دست من.. ولی این حرکت خیلی رمانتیکی بود برای کامیار سرد و بداخلاق و ممکن نبود انجام بده..

با حرکت لبام گفتم
_باز کن پنجره رو

اونم زیر لبی گفت
_برو

با سر انگشتم روی شیشه نوشتم

باز کن پنجره را
تا نفسی تازه کنم
از دَم یار

باز کن پنجره را
تا قلب تنگ مرا
بوی بهار
لحظه ای مست کند

شیشه رو گرد و خاک گحرکت کرده بود و چیزی که نوشتم کاملا خوانا شکل بست روی شیشهء پنجره ش..

مشاهده کردم که داره میخونه نوشته مو..
خوند و کلافه هر دو کف دستشو برد لای موهاش و پوفی کشید..
یکم نگاهم کرد و پنجره رو باز کرد..
اظهار کردم
_سلام

بدون مانع شیشهء گرد و خاک گرفته، صورتشو بهتر مشاهده کردم و قلبم براش ضعف حرکت کرد..
خیلی تکیده شده بود..
نمیدونستم تاثیر داروها بود یا تاثیر پریشونی و بی خوابی خودش..

طوری که فقط خودم بشنوم گفت
_لیلی برو.. دیگه م اینجوری نیا، وگرنه اینبار به نگهبان میگم که شامگاها یواشکی میای تو محوطه.. درک کردی؟

_بیا خونه

_من چی میگم تو چی میگی

_من نمیدونم تو چی میگی، فقط میگم که برگرد خونه.. تا وقتی نیای هر شب همین کارو میکنم

با اخم و عصبانیت گفت
_دیگه نمیای.. اگرم بیای میسپرم که دم در بگیرنت و نزارن بیای.. کف دست از سرم بردار.. برو پی کارت

اینو گفت و پنجره رو بست و حرکت کرد..
همین دو سه دقیقه ملاقات دزدکی رو هم میمیل داشت ممنوع کنه لعنتی بیشعور..
حرکت کردم پایین ولی کور خونده بود بازم میومدم..

شب سوم بود که میخواستم برم تیمارستان.. گفته بود به نگهبان میگم که شبا دزدکی میای اینجا.. و من میهراسیدم که نگهبان حواسش جمع باشه و مچمو بگیره..
ولی بهر حال میراهی شدم.. هر شامگاه دو سه دقیقه دیدنش به همهء دردسر و ریسکش میارزید..

مانتو و شال مشکیمو پوشیدم و کاغذی رو که روش براش شعری رو نوشته بودم گذاشتم توی جیبم..
شعری که “خاص” بود برام..

با توام ای شعر به من گوش کن
نقشه نکش حرف نزن گوش کن

حال مرا از من بیمار پرس
از شامگاه و خاکستر سیگار پرس

از سر شامگاه تا به سحر سوختن
حادثه را از دو سه سر سوختن

منزل خرابی من از کف دست توست
آخر هر راه به بن بست توست

کهنه قماریست غزل ساختن
یک شبه ده قافیه را باختن

کف دست کسی نیست زمین گیری ام
عاشق این آدم زنجیری ام

منتظر یک شامگاه طوفانی ام
دربه در ساعت ویرانی ام

پای خودم داغ پشیمانی ام
با همه ی بی سر و سولینی ام
باز به دنبال پریشانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام
آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی دلدادگی بنوشانی ام..

نوشِ خودم زهرِ سراپا غمت
بیشترش کن که کمم با کمت

خوب ترین حادثه میدانمت
خوب ترین حادثه میدانی ام؟

یک وجب از پنجره پرواز کن
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانیست که بارانی ام..

راهی شدم توی حیاط و یه شاخه گل یاس از درختچه ی یاس کندم.. بوش مستم کرد.. دلنشینترین بوی دنیا بود.. گذاشتم لای کاغذ شعر و از خونه خارج شدم..

نگهبان توی اتاقک جای گرفته بود و بیرونو نگاه میکرد.. منتظر شدم تا سرشو برگردونه و من رد بشم..
اما همونطوری جای گرفته بود..
یعنی کامیار بهش بیان کرده بود؟.. اُفف لعنتی..

اما من ناامید نمیشدم و منتظر میموندم..
نیم ساعتی طول کشید تا بالاخره نگهبان بلند شد و راهی شد پیش سماورش تا چایی بریزه برای خودش..

شتاب‌زده و به‌سرعت از در ورودی رد شدم و رفتم داخل..
توی محوطه مثل هر شامگاه خلوت بود و پرنده پر نمیزد..
پرستارها که داخل بخش ها بودن و بیمارها هم بیچاره ها تحت تاثیر دارو خواب بودن..

بنظرم حال کامیار خوب بود که داروی قوی بهش نمیدادن و هر شب اون موقع بیدار بود..

از دیواری که دیگه هر بررسیدگی و فرو حرکت کردگی شو حفظ شده بود به راحتی بالا حرکت کردم و کف دستمو گحرکت کردم به میله های پنجره ی اتاق کامیار..
پنجره باز بود.. داخل اتاقو چشم دوختم.. دراز کشیده بود روی تخت و به سقف نگاه میکرد..
کتاب سهراب روی پاتختی کنارش بود..

قلبم پر کشید که تو اون اتاق پیشش باشم.. ولی همینم که از پنجره ش آویزون شده بودم و میتونستم ببینمش غنیمت بود..
دو تا تقه زدم به شیشه..
متوجه شدم شعری که شامگاه پیش روی شیشه براش نوشته بودم هنوز کف دست نخورد روی شیشه مونده بود..

با شنیدن آوای تق تق زود سرشو برگردوند سمتم و نگام کرد..
یواشکی اظهار کردم
_شامگاه بخیر جناب کیان

کشیده شد و اومد دم پنجره..

_تو چه جور آدمی هستی؟.. از رو نمیری پررو؟

_تا وقتی برنگشتی خونه برنامه ی هر شامگاهمون اینه

_نگهبان نگحرکت کردت؟

_میبینی که نگرفته.. اضافه کردی بهش؟.. منو لو دادی؟

جواب نداد و دستشو برد لای موهاش و دل منو هوایی کرد..
موهاش کشیده شده بود و اونطوری بود که من دلبسته شدم..

_معلومه که اظهار کردم بهش.. اظهار کردم ساعت ۱ میای و حواسش جمع باشه.. نمیدونم چطوری از کف دستش در رفتی مارمولک

زل زدم توی چشماش و اظهار کردم
_کاری که بخوامو میکنم

اونم خیره شد بهم و بدون حرف چند ثانیه همدیگه رو خیره شدیم..

_کی برمیگردی خونه بی انصاف؟

نگاهشو ازم گرفت و بیان کرد
_برنمیگردم.. میخوام از تو دور باشم

_چرا؟.. انقدر ازم بدت میاد؟

دوباره توی دیدهام نگاه کرد و یکم بعد اضافه کرد
_آره.. ازت بدم میاد.. نمیخوام ببینمت.. چرا دست از سرم برنمیداری؟

قلبم شکست با هر جمله ش.. و آزرده و غمگین بیان کردم

_واقعا دیگه نمیخوای منو ببینی؟.. دیگه اینجا هم نیام؟

متوجه شدم که نگاهاش رنگ غم گراهی شد و خواست چیزی بگه ولی نگفت.. لبش حرکتی کرد ولی پشتشو کرد بهم و رفت روی تختش دراز کشید و دستشو گذاشت روی پیشونیش..
کاغذ شعر و گل یاسو از جیبم درآوردم و از لای نرده ها گذاشتم لب پنجره ش..
به صوتی خش خش کاغذ برگشت و خیره شد..
اضافه کردم
_من راهی شدم.. نامه داری، برش دار

فقط نگام کرد و چیزی نگفت.. اظهار کردم
_دیگه نمیام.. مزاحمت نمیشم و دست از سرت برمیدارم.. برمیگردم خونه خودم.. مواظب خودت باش.. خدافظ

مشاهده کردم که مردمک چشماش تکون خورد اما دیگه منتظر حرفش نشدم و راهی شدم پایین و پریدم روی زمین..
قلبم خون بود.. اضافه کرده بود ازت بدم میاد و نمیخوام ببینمت.. اشک توی نگاهام جمع شد و تند از بیمارستان خارج شدم..

کامیار

نتونسته بودم به نگهبان بگم.. بسیار میل داشته بودم بهش بگم تا جلوشو بگیرن و نزارن بیاد تو.. نزارن که بیاد و من ببینمش.. ببینمش و بازم قلبم پر بکشه براش..

میتمایل داشتم دور باشیم تا منو فراموش کنه.. منکه نمیتونستم فراموشش کنم و تا آخر عمرم گحرکت کردارش شده بودم.. ولی اون باید فراموشم میکرد..

اون نباید گحرکت کردار من میشد و زیستن و آینده شو فدای یه دیوونه ی روانی میکرد..
فکر میکردم خوب شدم و جادوی نگاه لیلی طوری تسخیرم کرده بود که غرقش شده بودم و یادم رفته بود که باید ازش دور باشم..
اما حمله ی عصبی اونروز بهم یادآوری کرد که من سالم نیستم و بیمارم.. بیماری که امیدی به بهبودش نیست و وقتی قاطی میکنه هیچ کسو نمیشناسه و آوایی نمیشنوه..

بدتر از همه این بود که لیلی انقدر روم تاثیر داشت که با یه بوسه ش از اون حالت دراومده بودم و آروم شده بودم.. این از همه بدتر بود که اینقدر به فنا راهی شده بودم و کف دست کشیدن از این دختر دیگه برام محال بود.. ولی بخاطر خودش از خودم و قلبم میگذشتم تا اون با من بدبخت نشه..
نباید میبوسیدمش.. اونم بوسه ای که دقیقه ها طول کشید و با لب و دهن هم ادغام شدیم..
بهترین لحظات عمرم بود و ابداً از هیچ چیز اونطور لذت نبرده بودم..
قلبم میخواست ساعتها لباشو ببوسم و اونم همونطور بیقرار منو ببوسه..
ولی افتادن توی آتیش بود و هردومون میسوختیم..
لیلی بیشتر میسوخت چراکه آینده ش تباه میشد با بیشتر قلب بستن به من..
به زور لبامو ازش جدا کرده بودم و ازش فرار کرده بودم..
فرار کردم به قلعه ی تنهاییم و به نگهبانهای قلعه سپردم که صاحب قلب و روحمو جاده ندن پیشم..

ولی اون بازم جادهی پیدا کرد و در اوج ناباوری من، از دیوارم بالا اومد..
قلبم میمیل داشت میله هارو از جا دربیارم و بغلش کنم و بیارمش تو اتاقم..
ولی بازم نیش زدم بهش و بیان کردم که بره..
وقتی راهی شد وحشت کردم که نکنه دیگه نیاد..

شب بعد منتظرش بودم و ساعتها رو میشمردم که ۱ بشه و دختر ماجراجوی من از دیوارم بالا بیاد..

شعری رو که روی شیشه م نوشته بود صد بار خونده بودم و اون شیشه ی خاک آلود شده بود کعبه ی من..
کل روزگار طوافش میکردم و آرزو میکردم بارون نباره و نوشته ش از پنجره پاک نشه..

وقتی دکتر و پرستار و خدمه میومدن تو اتاق، یا پرده رو میکشیدم یا جلوی شیشه می ایستادم تا نبیننش..
کسی هم اینجا به فکر نظافت شیشه ها نبود که بخواد طرح دلربای نگار منو پاک کنه و از بین ببره..

شامگاهی که اومد بهش گفتم ازش بدم میاد تا که بره و ازم دلسرد بشه..
بره و بفکر زیستنش باشه و با یه مرد سالم و نرمال باشه که بتونه خوشبختش کنه..
رفت و شعری رو که برام نوشته بود رو تا صبح ده ها بار خوندم و گلشو بو کردم و کف دست خطشو بوسیدم..

لیلی حسرت من بود.. حسرتی که هرگز به وصالش نمیرسیدم..
اون خوب ترین حادثه ی من بود..
خوب ترین حادثه ای که باید ازش میگذشتم..