رمان گرگها پارت ۲۲

۶۰)

دو سه روز بود که دوربینو داده بودم به کامیار و اونم با خودش برده بودش بالا..
یه بار که قرصشو براش بردم مشاهده کردم توی اتاقش نشسته روی تخت و داره با دوربین ور میره..
خیلی مسرور شدم که بالاخره تونستم یه چیزی پیدا کنم که بتونه توجه و حواسشو به خودش جلب کنه و کمتر به گذشته فکر کنه..
با حس حضورم مقابل اتاقش، سرشو بلند کرد و نگام کرد..

_بیا تو.. داشتم امتحانش میکردم بسیار پیشرفته و کامله
_هنوز عکسی نگرفتین باهاش؟
سرشو آروم به معنای نه تکون داد..
بنظرم رسید دستش به عکس گرفتن نمیره.. سالها بود که عکاسی نکرده بود و شاید این کار فکرشو میبرد به وقت قبل از حادثه و خاطرات اون روزگارها رو که مدام از همه چیز و شایدم از خونواده و زن و بچش عکس میگراهی شد، براش تداعی میکرد..
ولی بالاخره باید از یه جایی شروع میکرد.. نمیمیل داشتم بازم بره تو پیله تنهایی و دردش..

_چطوره امروزگار یه عکس بگیرین و افتتاحش کنین؟
_نه، حوصله شو ندارم
_فکر میکردم عکاسی رو دوست دارین و حوصله لازم ندارین براش

دوربینو گذاشت یه طرف و دراز کشید روی تخت..
_عاشق شدم یه وقتایی.. اونروزگارا دیگه گذشت

نباید میزاشتم بازم بره تو فاز غم.. بسیار براش زحمت کشیده بودم تا بالاخره خنده شو و شوقو تو نگاهاش دیده بودم..
_پس حداقل به من یاد بدین من عکس بگیرم باهاش.. خدا تومن پول دادم براش.. شلوارمو فروختم تا تونستم بخرمش نمیشه که بزارم خاک بخوره

با حرفم خنده اومد رو لبش..
_دقیقا کدوم شلوارتو فروختی؟
_همون تمبونم که گل گلی بود شبا موقع خواب میپوشیدمش، حیف بسیار لاکچری بود از دستم حرکت کرد

ریز خندید و اضافه کرد
_دلقکی دیگه.. بیا یادت بدم حالا که تنبونتو براش فروختی

با مسروری راهی شدم پیشش نشستم رو تختش.. دوربینو برداشت و نشونم داد که چطوری باید برای مکانها و نورهای مختلف و سوژه های متفاوت تنظیمش کنم و عکس بگیرم..
به‌شدت کاربرد داشت و من اونقدرا حرفه ای نبودم که بخوام همه رو یاد بگیرم و بکار ببرمش..
گفتم
_کاربردای حرفه ایش بمونه برا خودتون، من همیکنه بتونم یه عکس قشنگ از نگار جون و منیره تو حیاط بین گلا بگیرم بسمه
_یعنی اون یه عکس تلافیه به فنا حرکت کردن شلوار گل گلیت میشه؟
_فقط با اون یه عکس نه نمیشه.. اما اگه بتونم یه عکس از شما وسط حوض بگیرم که مجسمهء ونوسو بغل کردین کل خرجش درمیاد

کشیده خندید و گفت
_دیوونه.. این آرزو رو به گور میبری که من اینکارو بکنم

خنده ش دلمو مسرور میکرد.. برای دیدن این خنده چه ها که نکرده بودم..

ای خنده های ناب تو درمان درد و غم
بر زخم های قلب و جانم مرهمی، بخند
میخندی و تمام وجودم نگاه و دیده
غرق تو میشوم که همه عالمی، بخند..

غرق خنده ش شده بودم و مکان و وقت یادم رفته بود که دیدم دقیق نگام میکنه و با دیدن حالم ناگهان طرح تبسم از صورتش راهی شد و رنگ نگاهش عوض شد..

خودمو جمع و جور کردم و تمایل داشتم بیتفاوت بنظر بیام که نگاهشو ازم گراهی شد و با لحن سرد و بدی اضافه کرد

_برو بیرون از اتاقم و دیگه پاتو طبقه بالا نزار

ای خداا بازم چیکار کرده بودم که رانده شدم از درگاهش..
این آدم چش بود که تحمل دو دقیقه با هم خوش بودنمون رو نداشت..

_چیکار کردم که غمگین شدین؟ حداقل اینو بگین بعدش باشه میرم و دیگه نمیام

بیحوصله و عصبی اظهار کرد
_حرف نزن.. وقتی میگم برو یعنی برو
_بدون شنیدن قلبیلش نمیرم

از روی تخت کشیده شد و اومد طرفم.. درست سینه به سینه م از حرکت ایستاد..

_تو قرارمونو فسخ کردی.. قرار بود پاتو از گلیمت بیشتر نزاری.. قرار بود نزدیک نشی به من.. قرار بود زرت و زرت مزاحم من نشی.. قرار بود فقط وظیفهء پرستاریتو انجام بدی ولی تو..

بقیه ی حرفشو نزد..

_من چی؟.. چه کاری کردم که دلخورتون کرده؟

آواشو کشیده کرد و اضافه کرد
_با من بحث نکن!.. کاری نکن که منم طبق قرارداد عمل کنم و حالا که تو شروطمو زیر پا گذاشتی منم از این خونه بیرونت کنم.. برو منو سگ نکن

آوای شکستن قلبمو داشتم میمتوجه شدم.. چطور میتونست یهو اینقدر بیرحم بشه..

_لازم نیست شما بیرونم کنین.. من خودم میرم، همین الانم میرم.. وقتی تا این حد مخل آرامشتون هستم حتی یک ثانیه هم تعلل نمیکنم

بازم نگاهش عوض شد.. ترسو به وضوح توی چشمای سیاهش مشاهده کردم..

آروم اظهار کرد
_چی شد؟ جا زدی؟.. تو که قرار بود تا آخرش بمونی.. قرار بود خوبم کنی.. با یه حرفم رفتنی شدی؟

دلم مچاله شد با حرفاش.. داشت گاردمو میشکست..

_یه حرف نبود حرفاتون.. خنجر زهرآلود بود.. زخم میزنین جناب کیان.. به‌شدت بد زخم میزنین

_تقصیر خودته.. من اینم.. زخم میزنم، آتیشم.. میسوزونم، همش بهت میگم دور باش، اما نمیفهمی بازم میای طرفم

_دیگه نمیام.. راحت باشین، تصمیم گرفتم واقعا برم از خونتون.. شما بدون من حالتون بهتره

برگشتم که از اتاقش خارج بشم..
یهو از پشت کف دستمو گحرکت کرد..

_تو هیچ جا نمیری دخترهء زبون نفهم.. تو منو از تیمارستان کشوندی آوردی خونه و الانم حق نداری از زیر بار مسئولیتت در بری

ساعدم تو کف دستش بود و محکم فشارش میداد..
دردم میومد اما حس لمسش برای اولین بار زیباتر از اونی بود که به درد اهمیت بدم..
برگشتم ته چشماش خیره شدم.. تو نگاهاش نرو داد میزد اما زبونش نیش میزد.. معلوم نبود با خودش چند چنده..
کف دستمو کشیدم و گفتم

_ولم کنین، شما معلوم نیست با خودتون چندچندین.. میگین پاتو نزار طبقه بالا بعدم میگین از زیر مسئولیتت در نرو.. اگه من نیام بالا پس چرا بمونم تو این خونه؟ پرستار نگار جون و منیره باشم؟

دستمو ول کرد و پشتشو کرد بهم حرکت کرد جلوی پنجره وایساد..
_نخیر پرستار اونا نباش.. تو همینجا میمونی چراکه یه بار مصمم شدی بیای، بچه بازی که نیست، به من بیان کردی من تو خونه هستم اگه حالت بد شد مثل بیمارستان آرومت میکنم، من رو این حرفت حساب کردم و اومدم خونه.. الانم میمونی همون پایین، حرف رفتنم نمیزنی، بالام نمیای.. کاری داشتم خودم زنگ میزنم بهت

_زورگویین شما؟

برگشت نگام کرد..
_هستم.. حرفیه؟

_من زیر بار زور نمیرم

_اینو باید قبل از اینکه داوطلب بشی برا پرستاری از یه دیوونه فکرشو میکردی

_شما دیوونه نیستین، هزار رنگ و گنداخلاقین

عصبی اومد طرفم..

_میخوای دیوونگیمو ببینی؟

_ازتون نمیترسم

_بترس.. کاری نکن همینجا بچسبونمت به دیوار و کاری کنم که از بلبل زبونیت پشیمون بشی

منظورش چی بود لعنتی.. آب دهنمو قورت دادم از فکری که به سرم اومد..
دید که هول شدم..

_چیه خانم نترس؟.. هراسیدی خفتت کنم؟.. نه نمیکنم اما زود بزن به چاک و دور و بر من نپلک.. این آخرین اخطارمه بهت.. دفعه بعد اگه تو اتاقم ببینمت بد میبینی

هنوز سر جام خشکم زده بود که تند از روی تختش دوربینو برداشت و آورد و محکم کوبوند به قفسه سینم..
بیشعور روانی طوری زد که دردم اومد..
قفسه سینه مو با دستم مالیدم و گفتم

_وحشی استخونمو شکستی

_تا وحشی تر نشدم دوربینتم بردار و برو بیرون

_منو باش که برای کی دوربین خریدم لیاقتشو نداشتی.. بده من

_بیخود کردی خریدی.. دیگه م از این غلطا نکن، پرستاری حدتو بدون خانم ستوده

_وقتی حرکت کردم میفهمی حدمو آقای کیان

دادی که زد اتاقو لرزوند..
_نمیری !!!!.. متوجه شدی؟؟؟.. گمشو از جلوی چشام

نترسیدم از فریادش، اما دلم شکست و تیکه تیکه شد از حرفای زهردارش..
نزاشتم اشکی رو که توی نگاهام اومد رو ببینه..
زود پشتمو کردم بهش و دوربینو توی کف دستام فشار دادم و راهی شدم پایین..

سه روز بود که نمشاهده کرده بودمش..
نه اون میومد پایین، نه من میرفتم بالا..
به منیره گفته بود غذاشو ببره بالا اما بشقابشم هر دفعه کف دست نخورده برمیگشت پایین..
وقتی میمشاهده کردم بازم غذاشو نخورده قلبم به درد میومد.. اما نمیتونستمم برم بالا..
هم غرورم اجازه نمیداد هم خودش ممنوع کرده بود که برم پیشش.‌.
نگار جون ناراحت بود و چندبار از من سؤال کرد که کامیار چشه و چرا نمیاد پایین و چرا غذا نمیخوره.. ولی من نتونستم بگم که چی گذشته بینمون.. خجالت کشیدم که پیش خودش فکر کنه چه دختر احمقی هستم که با وجود اون حرفا هنوزم تو خونشون موندم..
اما کف دست خودم نبود، نمیتونستم ولش کنم و برم..
نذاشته بودم مادرش بفهمه که نمیرم بالا و گاهی میرفتم کمی تو راه پله می از حرکت ایستادم که فکر کنن بالام..

بالاخره نگار جون خودش به سختی پله هارو حرکت کرد بالا که ببینه پسرش چشه..
دلم لک زده بود برای متوجه شدنش.. کاش منم میتونستم با مادرش برم بالا..
به نگارجون اضافه کرده بود که چیزی نشده فقط میگرنش گراهی شده و نمیتونه غذا بخوره..
نگار جون ازم خواست که مسکن قویتری بهش بدم تا بلکه خوب بشه و بتونه غذا بخوره.. اضافه کرد که زیر چشماش گود افتاده و من قلبم تیر کشید برای مرد بداخلاقی که هنوزم جای زخم زبوناش توی دلم زوق زوق میکرد..

سه روزگار شد پنج روز و دیگه طاقتم طاق شده بود..
لعنتی حتی یه بارم نیومده بود پایین و قلبم براش یه ذره شده بود..
حتی تک زنگم نمیزد که بدونم به دارویی چیزی نیاز داره و به اون بهونه برم پیشش..
توی خونه مثل روح میگشتم و منم بدتر از اون نه میخوردم نه میخوابیدم..
فصل امتحاناتمم بود و بد وقتی دپرس شده بودم..
نگار جون همش گیر میداد که تو دیگه چرا کم میخوری چتونه شما دوتا؟.. منم میاضافه کردم همیشگی موقع امتحانات بخاطر استرس از غذا خوردن میوفتم.. دروغ بود دیگه هر طور میگفتی میشد..
چاره دیگه ای نداشتم چی میتونستم بگم..

یکهفته از دعوامون با کامیار گذشته بود و مشاهده کردنش برام تبدیل به آرزو شده بود..
از جلسه امتحان خارج شده بودم و میخواستم برم خونمون..
یک روزگار در میان میرفتم و دو سه ساعتی پیش مامان و بابام میموندم..
مولینم شاکی بود که چرا لاغر شدم و بی حوصله م.. منم بازم امتحانارو بهونه میکردم و بحث بسته میشد..

طرفای ساعت ۵ بود که برگشتم خونه ی کامیار و زنگو زدم..
منیره خودش درو برام باز کرد، تو حیاط بود و منم وقتی وارد حیاط شدم از چیزی که متوجه شدم نگاهام گرد شد..
کامیار توی حیاط بود و دوربینم کف دستش بود!

نگار جون مقابلش قرار گرفته بود لب حوض و گلدونای شمعدونی قرمز و صورتی رو چیده بودن دور حوض..
کامیار داشت ازش عکس میگحرکت کرد..
یه لحظه باورم نشد اما وقتی منیره با شوق اظهار کرد لیلی برو لباستو عوض کن بیا کامیار داره ازمون عکس میگیره، درک کردم که منظره ای که مقابلمه سراب نیست..

رفته بود تو اتاقم و دوربینو برداشته بود..
نگاهش کردم.. واقعا زیر دیدهاش گود حرکت کرده بود و دیدهای سیاه زیباش خمارتر و دلرباتر شده بود انگار..

نگاهم نمیکرد و داشت الکی با دوربین ور میحرکت کرد..
تابلو بود که از قصد نگاهم نمیکنه..
چرا اینقدر از من بیزار بود.. نمیفهمیدم و این مسئله زجرم میداد..
حرکت کردم جلوتر و سلام کردم بهشون..
نگار جون با خوشحالی جوابمو داد و حالمو جویا شد اما کامیار فقط سرشو تکون داد و نگام نکرد..
مشتاق دیدارش بودم و تو حسرت یه نگاه ساده ش یک هفته رو گذرونده بودم ولی بی انصاف هنوزم دیدهاشو ازم دریغ میکرد..
کنف شدم و از کنارش گذشتم و رفتم طرف ورودی ساختمون..
داشتم میرفتم داخل که آواشو گوش دادم..

_خانم دکتر

قلبم برای خانم دکتر صدا زدنش ضعف کرد و زود سرمو برگردونم سمتش..
تا نگاش کردم یه عکس ازم گراهی شد..

سر جام خشکم زد.. از خرسندی نمیدونستم چه ری اکشنی باید بدم.. بعد از یک هفته دوری و حسرت بالاخره دیدهش منو مشاهده کرد و بادش افتاد که منم تو این خونه م..
تبسم محوی روی لبش بود.. تبسم زدم بهش و همونجا جلوی پادری وایسادم..

اومد نزدیکم و اضافه کرد
_با این مقنعهء کجت به‌شدت سوژهء باحالی بودی نتونستم ازت بگذرم و عکستو نگیرم
اینو اضافه کرد و از پیشم رد شد و رفت تو..

لعنت به این مقنعهء من که همواره خدا کج بود و یه بارم نتونسته بودم مثل بقیه دخترا موهامو دلبر و فشن و مدروزگار درست کنم..
قلبم مسرور بود و توش بندری و عربی میزدن.. آشتی کرده بودیم.. عکسمو گحرکت کرده بود و نگام کرده بود..

من از این جهان فقط نگاهشو میتمایل داشتم و بس..
از پشت سر نگاهش کردم که داشت میراهی شد بالا..
توی دلم اضافه کردم

و جهان چه کوچک میشود
وقتی که تو در این حوالی باشی
درست به اندازهء “نگاههایت”
به اندازهء “نگاهت”…