خودم رو روی مبل جمع کردم و با مظلومیت گفتم:
-دلم می خواست الان به همه ی جهان خبر بدم..
-خب چرا نمیدی؟..میتونی هرکیو که میخواهی بهش خبر بدی و تو شادیت شریکش کنی…
تبسمه تلخی روی لب هام قرار گرفت:
-کی؟..نه مولین بابام هستن، نه سورن..عمه ام هم که نیست..فقط تو هستی و مادرجون که فعلا نمیتونم بهش بگم….
-چرا؟..
-باید اول با سامیار حرف بزنم..
متفکرانه نگاهم کرد و مردد اظهار کرد:
-به نظرت بهتر نیست به مادرجون بگی؟..بالاخره پسرشو میشناسه شاید تونست کمک بکنه بهمون که کی و چه جوری بهش بگی….
-نه نمیخواد..تا بهش بگم از ذوقش به همه خبر میده..فعلا نمی خوام کسی بدونه…
سرش رو تکون داد و من پاهام رو اوردم بالا و روی مبل جمع کردم…
کف دست راستم رو اروم بردم روی شکمم و سر انگشت هام رو روش کشیدم…
قبل از تست کردن هم مطمئن بودم که حامله ام..جدا از علائمی که داشتم، از همون روزگار اول حسش کرده بودم و می دونستم یه اتفاقی برام افتاده و متوجه تغییراتم شده بودم…..
با اولین حالت تهوعی که داشتم فقط مطمئن شدم وگرنه می دونستم…
نفس عمیقی کشیدم و محسوس تر شکمم رو لمس کردم..چقدر حس خوبی بود فکر کردن به اینکه الان یه موجود کوچک و عجیب تو شکمم بود…..
حتی در ذهنش گذراندن بهش هم ادم رو خوشحال میکرد..سامیار چطور می تونست مخالف بودنِ این موجود کوچولو باشه….
با آوای عسل بی حواس سرم رو بلند کردم و گیج نگاهش گردم…
تبسمه گرمی زد و گفت:
-یه چیزی درست کنم بیارم بخوری؟..رنگ به روت نمونده، ضعف نکنی یه وقت…
-نه عزیزم خوبم..صبحانه خوردم..
سرش رو تکون داد و نگاهش رو به دستم که همچنان و غیرارادی به روی شکمم کشیده میشد دوخت و تبسمش عمیق تر شد….
من هم تبسمه پررنگ ولی تلخی زدم و بیان کردم:
-می دونی اگه نظر سامیار در این مورد منفی نبود همین الان پا میشدم میحرکت کردم شرکتش بهش می اظهار کردم..شایدم همون روز اول که شک کردم میبیان کردم…..
نفس عمیقی کشیدم و اون یکی کف دستم رو هم روی شکمم گذاشتم و لب زدم:
-دلبسته شدم به اامان کسی که میگم خودش باشه…
-واقعا درکت نمیکنم..به اینم فکر کن که شاید هیچکدوم از فکرای تو درست نباشه و سامیار هم شاد بشه….
-من که از خدامه..
دوباره اخم هاش رفت تو هم و با سرزنش نگاهم کرد:
-پس همش فکرای بیخود نکن..به چیزای خوبم فکر کن که اتفاق بیوفته…
سرم رو از پشت تکیه دادم به مبل و دیده هام رو بستم..
نمی دونم چرا عسل فکر میکرد من دوست ندارم سامیار از این موضوع خوشحال و راضی باشه..تنها ارزوی من همین بود که سامیار ناراحت نشه و بتونه بچه رو بپذیره…..
اینکه نظرش عوض شده باشه نسبت به بچه، نهایت ارزوی اون لحظه های من بود…
نفس عمیقی کشیدم و دیده هام رو باز کردم…
نگاهم به عسل افتاد که با غم سنگینی داشت نگاهم میکرد و وقت مشاهده کرد نگاه هام رو باز کردم، لبخندی بهم زد….
جواب تبسمش رو دادم و گفتم:
-برم یه چایی دم کنم بخوریم..از وقتی اومدی یه ریز دارم غر میزنم یه لیوان اب ندادم کف دستت…
تا خواستم قد بلند بشم با کف دستش اشاره کرد بشینم و اظهار کرد:
-نمیخواد بشین..من که غریبه نیستم هرچی بخوام میرم برمیدارم..خودت اگه چیزی میخواهی بگو برات بیارم….
از جام قد بلند شدم و بیان کردم:
-بیا بریم تو اشپزخونه..ببینم چی تو یخچال هست بخوریم…
بلند خندید و درحالی که دنبالم می اومد بیان کرد:
-چیزی هم هوس میکنی؟..
-یه بار فقط بسیار شدید هوس هندونه کردم..
-تو این فصل؟..
-همون دیگه..فصلش که نیست به سامیارم نتونستم بگم..هرجوری بود سرکوبش کردم اما هیچ وقت تو زندگیم چیزی رو اونقدر نخواسته بودم..خیلی اذیت شدم اون شب…..
در یخچال رو باز کردم و عسل پشت میز جای گرفت و گفت:
-خب به سامیار میبیان کردی..احتمالا تو سردخونه ها پیدا میشد میحرکت کرد برات میگراهی شد…
-اره ولی اگه می اظهار کردم شک میکرد..
سبد میوه رو از داخل یخچال دراوردم و گذاشتم روی میز و متوجه شدم عسل با عصبانیت و چپ چپ داره نگاهم میکنه….
لب هام رو برگردوندم و مظلومانه بیان کردم:
-چیه خب..
-گاهی شورشو درمیاری سوگل..خب شک میکرد، بهتر..شاید میفهمید خبری هست اونوقت نظرشو میاظهار کرد و تو هم از این همه شک و دو قلبی نجات پیدا میکردی….
پشت میز روبروش نشستم و اظهار کردم:
-نمی دونم چرا اینقدر می ترسم..به قول تو نمی کشتم که…
دست دراز کرد از سبد میوه یدونه نارنگی برداشت و درحالی که پوستش رو با کف دست میکند گفت:
-فکر میکنم ترست از اینه که یه وقت بچه رو نپذیره…
-اره فکر کنم..
-خب پس..اینجوری نمیشه اما بیا اخرشو درنظر بگیریم..بچه رو نخواد و به تو هم بگه یا من یا بچه..چیکار میکنی؟…
سرم رو تکون دادم و بدون مکث اظهار کردم:
-میمیرم..
نارنگی پوست گرفته شده رو از وسط نصف کرد و نصفش رو داد کف دست من و اظهار کرد:
-بخور اینقدر چرت و پرت نگو..منظورم اینه اگه محبور بشی کدومو انتخاب میکنی؟…
یه پر از نارنگی کندم و گذاشتم تو دهنم و انقدر ترش بود که از ترشیش صورتم تو یه لحظه جمع شد….
آوای خنده ی عسل بلند شد و من چپ چپ نگاهش کردم و بقیه نارنگی رو انداختم تو بشقاب و پاشدم یه لیوان اب از یخچال برداشتم و خوردم….
کمی که مزه دهنم بهتر شد، درحالی که لیوان اب تو کف دستم بود، تکیه دادم به یخچال و به یه نقطه روبروم خیره شدم و اروم اضافه کردم:
-خودت بیان کردی از حیوون کمترِ کسی که بچه شو نخواد یا بکشه…
-افرین..بیا بشین ببینم..
حرکت کردم دوباره روبروش جای گرفتم و خم شد دستم رو تو کف دست هاش گرفت و گفت:
-مولینم همیشه میگه یه مادر از اامان لحظه ای که میفهمه حامله اس مادر میشه..دیگه نمیتونه از اون بچه قلب بکنه..جنین، نوزاد، کودک..فرقی نداره براش اون بچه تو چه سن و اندازه ای باشه چون دیگه یه مادرِ…..
-پدرا چی؟..
-اونا یکم فرق دارن..تا وقتی بچه رو نبینن و تو بغل نگیرن حسشو واقعا درک نمیکنن..شاید وقتی میفهمن قراره بچه دار بشن، خرسند بشن و تو سرخوشیشون هم شکی نیست ولی تا وقتی بچه رو بغل نکنن واقعا درکی از پدر بودن ندارن……
متوجه ی منظورش شده بودم..لبخندی زدم و سرم رو تکون دادم…
اون هم تبسم زد و سرش رو به تایید تکون داد..
نفس عمیقی کشیدم و با انگشت هام مشغول بازی با وسایل روی میز شدم:
-یعنی میگی اگه الان هیچ جوره هم حتی بچه رو نخواد اما وقتی به جهان بیاد و بغلش کنه اونوقت دیگه نمیتونه ازش کف دست بکشه و قبولش میکنه؟…
-همینطوره..تازه شک دارم سامیار قبولش نکنه..کسی که میتونه عاشق یه دختر بشه و براش اون همه خودشو به خطر بندازه و برای به کف دست اوردنش تلاش بکنه و حتی از خطاهاش هم نگاه پوشی بکنه، پس بی خیالِ بچه شم نمی تونه بشه…..
-اینجوری فکر میکنی؟..
شونه بالا انداخت و “اره”ای بیان کرد و تکیه داد به پشتی صنقلبیش…
قبل از اینکه بتونم چیزی بگم، با کف دست به سبد میوه اشاره کرد و گفت:
-اینا همشون مثل اون نارنگیه ترشِ…
خنده ام گرفت از لحنش و سرم رو تکون دادم:
-نمی دونم..دیشامگاه گرفته سامیار..من فقط شستم گذاشتم تو یخچال..هنوز نخوردم ازشون….
-اینقدر ترش بود میترسم یکی دیگه بردارم…
خندیدم و چیزی ناظهار کردم و اون هم مشغول زیر و رو کردن میوه ها شد…
سرم پایین بود و داشتم با انگشت هام بازی می کردم که عسل صدام کرد و با ذوق گفت:
-به نظرت دخترِ یا پسر؟..
کف دستم رو کشیدم روی شکمم و تبسمه عمیقی زدم:
-نمیدونم..
-خودت دوست داری چی باشه؟…
-فرقی نداره..
به شوخی چپ چپ نگاهم کرد و بیان کرد:
-بیخود..انشالله که دختر باشه..وای یه دختر شبیه خودت، با این چشمای سبز و موهای بور..اخ که چه لواشکی بشه قربونش برم….
-اگه پسر بود چی؟..
متفکرانه نگاهم کرد و لب هاش رو جمع کرد:
-خداکنه دختر باشه اما اگه پسر بود، در اون صورت بهتره به باباش و عموش بکشه..همچین با جذبه بشه که با یه نگاهش زهره ی ادم بترکه….
-نه بابا؟..مگه نگاهای سولینم زهره می ترکونه؟…
-وای اره وقتی خشمگین میشه یه جوری نگاه میکنه که قلب ادم درجا می ایسته..بهشدت ترسناک میشه یه وقتایی….
خندیدم و با کنجکاوی خم شدم روی میز و گفتم:
-جدی؟..ندیدم تا حالا..البته اون اوایل منو دوست نداشت و فکر میکرد یکی از اون دخترام که سامیار میاورد خونه….
پرید تو حرفم و با حرص اظهار کرد:
-غلط کرد همچین فکری کرد بیشعور..یعنی اینقدر ادم شناسیش صفر بوده که نفهمه تو فرق داری؟…
-از کجا بفهمه عسل..مقصر سامیار بود..سابقه ی خوبی نداشت و اونا هم هرکی رو کنارش میمتوجه شدن، درموردش فکر خوبی نمی کردن….
-هوم..درسته..خب چیکار میکرد؟..
شونه بالا انداختم و به یاده اون روزگارها تبسمی زدم و گفتم:
-ازم خوشش نمیومد..همش دیده غره میرفت و بهم متلک می گفت..سوال و جوابم میکرد..تا چیزی می گفتم یه کنایه بهم میزد..تا اینکه یه بار سامیار حالشو گراهی شد و دیگه زیاد بهم کاری نداشت..البته بازم یه وقتایی که قاطی و عصبی بود یه چیزی بارم میکرد..ولی وقتی سامیار تو بیمارستان بود و حال و روز خراب منو مشاهده کرد، کم کم نرم شد و باورم کرد……
تبسمم پررنگ تر شد و اروم تر بیان کردم:
-اندازه ی سورن دوستش دارم..خیلی جاها هوامو داشته و حتی در مقابل سامیار هم پشتم بوده…
دیده های عسل برقی زد و برای اامان بار جلوی من اضافه کرد:
-عزیزدلم..الهی قربونش برم..
دیده هام گرد شد و بهت زده نگاهش کردم که یهو به خودش اومد و از خجالت سرخ شد..
شلیک خنده ی من به هوا رفت و عسل سرش رو پایین انداخت..
میون خنده و تقریبا بریده بریده اضافه کردم:
-وای ننه..تو هم از این حرفا بلد بودی و رو نمیکردی..
نگاه غره ای حرکت کرد و با خجالت و اعتراض اضافه کرد:
-مگه چیه خب..دوستش دارم..یه لحظه خوشم اومد از کارش…
به زور جلوی خنده ام رو گراهی شدم و اظهار کردم:
-اشکالی نداره که..من تا حالا ازت اینجور حرفا نمتوجه شده بودم تعجب کردم..بهشدتم خوبه…
-پس چرا میخندی؟..
لب هام رو محکم بهم فشردم ولی نمی تونستم جلوی خنده ام رو بگیرم:
-نه بابا کو خنده..
-بهشدت خری سوگل..
دوباره صدای خنده ام بلند شد و ایندفعه خودش هم باهام زد زیر خنده…
از جا قد بلند شدم و حرکت کردم طرفش و اون هم کشیده شد و محکم بغلش کردم…
با خنده و خوشحالی تو بغلم فشردمش و اضافه کردم:
-الهی من قربونت برم که عاشق شدی..
با خجالت ضربه ای با کف کف دستش به کمرم زد یعنی نگو که دوباره خندیدم و صورتش بوسیدم…
ازش جدا شدم و دستی به گونه ش کشیدم و بیان کردم:
-باید همه چی رو برام تعریف کنی..خیلی وقته نمیگی چیکار دارین میکنین و به کجا رسیدین….
بار دیگر روی صنقلبی ها و ایندفعه کنار هم جای گرفتیم و گفت:
-اون دروغی که تو گفتی بسیار کارساز شد سوگل..اصلا زیر و رو شده..انگار هراسیده و هول کرده که زودتر یه کاری بکنه..هرروز زنگ میزنه..راحت تر و بی پرواتر از قبل حرف میزنه باهام..هرروزگار اولین سوالشم اینه که جواب اون مرتیکه رو دادی یا نه…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن