با حرص و تعجب صداش کردم:
-سامیار..چی میگی…
-نه من میگم چرا این بنده خداهارو تو زحمت انداخته..اندیشیده من صبر می کردم تا عقده دائم؟….
صورتم سرخ شده بود و داشتم از خجالت اب میشدم…
سرم رو پایین انداختم و با دستم تقریبا محکم کوبیدم تو پهلوش…
اخم هاش رو کشید تو هم و نگاهم کرد..من هم برگشتم و چپ چپ نگاهش کردم که طلبکار اضافه کرد:
-چیه..چرا میزنی؟..
-می فهمی چی داری میگی سامیار؟..
سامان درحالی که سعی میکرد خنده ش معلوم نشه گفت:
-بی خیال سوگل ما این بچه رو میشناسیم…
بعد برگشت به سامیار خیره شد و ادامه داد:
-تو چرا دهنت چفت و بست نداره پسر..خجالت بکش..
سامیار برگشت چپ چپ نگاهش کرد و جوابش رو نداد…
میدونستم منظوری نداره و فقط انقدر پررو و راحته که هیچ چیزی رو بد نمی دونه و خجالت نمی کشه از گفتن بعضی حرف ها….
اخلاقش اینجوری بود و من هم یک شامگاهه نمی تونستم عوضش کنم…
سرم رو به چپ و راست تکون دادم و مشغول خوردن صبحانه شدم…
عسل با خنده ظرف کاچی رو از وسط میز برداشت و گذاشت جلوم و بیان کرد:
-اینو بخور..مادرشوهرت سفارش کرده تا اخرشو به خوردت بدم…
پوفی کردم و جوابش رو ندادم اما سامیار رو مشاهده کردم که برگشت سمت عسل و تا خواست جوابش رو بده و مجدداً کل کل رو شروع کنن آواشون کردم…..
با حرص نگاهشون کردم و گفتم:
-اجازه میدین دو لقمه کوفت کنم یا نه؟..
با اخم به سامیار چشم دوختم که سرش رو تکون داد و اضافه کرد:
-بخور..من که چیزی نگفتم…
سری به تاسف تکون دادم و خوشبختانه دیگه چیزی ناضافه کردن و من هم با خیال راحت به شکمم رسیدم و خودم رو سیر کردم….
**************************************
برای چندمین بار نگاهی به ساعت انداختم..ساعت شش صبح بود و سامیار هنوز نیومده بود….
دلم شور میزد و دیشامگاه یک لحظه هم نگاه روی هم نگذاشته بودیم..نه من و نه سامیار…
نگاه هام بدجور سوزش داشت از بی خوابی ولی نمی خواستم بخوابم…
منتظر سامیار بودم..می دونستم الان حالش خوب نیست و وقتی میرسید خونه می خواستم کنارش باشم….
رفتم تو سرویس بهداشتی و اب سرد رو باز کردم و مشتم رو چند بار پر کردم و به صورتم پاشیدم تا سرحال تر بشم و خواب از سرم بپره….
رفتم تو اتاق و داشتم صورتم رو خشک می کردم که صوتی کوبیده شدن در ورودی رو شنیدم…
از جا پریدم و حوله رو انداختم روی تخت و دویدم از اتاق بیرون…
سامیار تکیه داده بود به دیوار و با رنگ پریده و چشم های بسته و کف دست های مشت شده ایستاده بود….
قلبم هری ریخت و دویدم طرفش:
-سامیار..عزیزم خوبی؟..
دستش رو قد بلند کرد و سرش رو تکون داد یعنی چیزی نیست…
روبروش ایستادم و با بغض نگاهش کردم..نگاه هاش هنوز بسته بود و حالش اصلا خوب نبود…
کف دست هام رو گذاشتم دو طرف صورتش و مجبورش کردم سر بلند و بهم نگاه بکنه و با همون بغض شدید بیان کردم:
-خوبی؟..من که اضافه کردم نرو…
دست هاش رو گذاشت روی کف دست هام که هنوز دو طرف صورتش بود و سرش رو کمی کج کرد و کف دست چپم رو بوسید….
قلبم داشت براش درمیومد..من عادت نداشتم سامیار رو اینجوری ببینم…
بغضم شکست و با گریه اضافه کردم:
-تموم شد؟..
نفس عمیقی کشید و دست هام رو ول کرد و با یک حرکت و بهشدت محکم کشیدم تو اغوشش…
گریه ام شدیدتر شد و خودم رو میون کف دست هاش جمع کردم…
صورتش رو از بین موهای بازم رد کرد و چسبوند به گردنم و زمزمه وار اضافه کرد:
-تموم شد..
نفس راحتی کشیدم و پیراهنش رو تو مشتم گحرکت کردم که دوباره با همون صدای خش دار و گراهی شده بیان کرد:
-الان دیگه بابام به ارامش میرسه سوگل؟..
سرم رو تکون دادم و با گریه اظهار کردم:
-اره عزیزم..بیا بریم بشین یه لیوان اب بیارم برات..بیا…
ازش جدا شدم و مجبورش کردم بیاد روی کاناپه بشینه و خودم رفتم تو اشپزخونه…
بهسرعت یه لیوان برداشتم و از تنگ روی میز اب داخلش ریختم و مجدداً دویدم تو هال…
سرش رو تکیه داده بود به پشتی مبل و چشم هاش رو دوباره بسته بود…
کنارش جای گرفتم و دست ازادم رو روی پاش گذاشتم و گفتم:
-سامیار..یکم اب بخورم عزیزم…
لیوان اب رو از کف دستم گحرکت کرد و یک نفس سر کشید و بعد گذاشت روی میز کنارش…
خم شد و ارنج دست هاش رو روی زانوهاش گذاشت و تو موهاش چنگ زد و محکم کشید…
دستم رو گذاشتم روی کف دستش و با ناراحتی لب زدم:
-بهت گفتم نرو..
-باید با دیده خودم میدیدم..سختیای زیادی کشیدم تا بتونم امروزگار رو ببینم…
سرم رو تکون دادم و کف دست روی موهاش کشیدم:
-حق داری..منم دوست داشتم ببینم کسی که خانوادمو ازم گحرکت کرد چطوری داره جون میده و بالای چوبه دار رفته ولی طاقت دیدن نداشتم..نمی تونستم تحمل کنم…..
دست هاش رو از روی زانو برداشت و کف کف دست راستش رو از پس سرش محکم کشید تا روی صورتش و پوفی کرد….
صورتش هنوز رنگ پریده بود و نفس های کشیده و کشدار میکشید…
کاملا مشخص بود صحنه ی اعدامی که دیده باعث شده بهم بریزه..حتی اگه اون شخص دشمنت باشه و تمام حیاتت رو منتظر این روزگار بوده باشی، باز هم مشاهده کردن چنین صحنه ای واسه ادم سخت بود…..
بی حرف داشتم نگاهش می کردم که با چشم های سرخ و خمارش نیم نگاهی بهم کرد و بعد خم شد و سرش رو روی پاهام گذاشت….
دست هام تو هوا موند و با تعجب نگاهش کردم ولی سریع به خودم اومدم و تبسمه محوی زدم…
کف دستم رو توی موهاش کشیدم و نوازشش کردم..
چشم هاش رو بست و کمی تو سکوت گذاشت و بعد با آوای گراهی شده و بمش بیان کرد:
-میدونستی شاهین وقتی بابامو به قتل رسوند ازش فیلم گرفته بود؟…
سکوت کردم و محسوس تر موهاش رو نوازش کردم تا اروم بشه و خودش رو خالی بکنه…
حتی نبیان کردم که اون فیلم رو متوجه شدم..فیلمی که من رو هم دیوونه کرد چه برسه سامیار که مربوط به پدرش بود….
آواش خش دارتر و ارومتر شد:
-فیلم گرفت و بعد از یه مدت برامون فرستاد..وقتی که یکم از نبود پدرم اروم شده بودیم و داشتیم کنار می اومدیم..اون فیلم رو فقط من متوجه شدم….
کف دستم توی موهاش از حرکت توقف کرد و خشکم زد..
با تعجب نگاهش کردم و لب زدم:
-یعنی چی فقط تو دیدی سامیار؟..چطوری؟..مولین و سولین چی..اونها ندیدن؟…
کمی تو جاش جابجا شد و روی کمرش خوابید و از پایین نگاهم کرد و “نه” ارومی گفت…
کف دستم همینطور روی پیشونیش مونده بود و اروم اضافه کردم:
-چطوری سامیار؟..
دیده های خمارش رو بهم دوخت و کف دستم رو گرفت و گذاشت روی موهاش یعنی نوازش کن…
تبسمی زدم و انگشت هام رو دوباره توی موهاش بردم و مشغول شدم…
سامیار هم با خیال راحت دیده هاش رو بست و گفت:
-وقتی یه بسته اومد در خونه فقط من خونه بودم..اون موقع شونزده هفده سالم بود..نه اسم فرسسریعه و نه اسم گیرنده روی پاکت نبود..هیچی روش نوشته نشده بود جز فامیلی ما….
اب دهنش رو قورت داد و با مکث، اروم تر و گرفته تر اضافه کرد:
-منم کنجکاو شدم بازش کردم..یه سی دی داخلش بود فقط..گذاشتم تو کف دستگاه و با شروع شدنش همون جلوی تلویزیون افتادم..پدرم با دست های بسته روی زانوهاش نشسته بود و چند نفر دور و برش ایستاده بودن و یه نفر که اون موقع نمی شناختمش هم دور بابام قدم میزد و حرف میزد…..
دیده هام رو بستم و با نفرت اضافه کردم:
-شاهین..
-اره شاهین..با اسلحه ی تو کف دستش تهدید میکرد و پدرم رو می ترسوند..نه برای کشتنش بلکه میبیان کرد اون فیلم رو برای ما داره میگیره..مشاهده کردم پدرم رو چطوری به قتل رسوند..بدترین لحظه ی زندگیم، لحظه ی دیدن اون فیلم بود..مردن و بار دیگر زنده شدن رو با تمام وجودم حس کردم..اینکه میگن جهان رو سر ادم خراب میشه رو با تک تک سلولام درک کردم…..
سکوتی کرد و نفس عمیقی کشید که من اون یکی دست ازادم رو هم گذاشتم روی صورتش و روی عضلات منقبض شده ش رو نوازش کردم….
انقدر ادامه دادم تا کم کم کمی فشار دندون هاش به روی هم کم شد و حس کردم اروم تر شد…
اب دهنش رو قورت داد و ادامه داد:
-اون به نیتش رسیده بود..فیلم رسیده بود دست ما..حالا اگه مادرم یا سامان هم میمشاهده کردن دیوونه میشدن..درست مثل من…
چرا این پسر اینجوری بود..می دونستم چکار کرده..برای اینکه اونها فیلم رو نبینن و حالشون بد نشه اصلا بهشون از وجوده چنین فیلمی حرف هم نزده بود….
مگه میشه ادم با هفده سال سن هم بتونه اینجوری از خانوادش حمایت کنه…
یه جوری شده بودم..حس می کردم تمام احساس و احترامم نسبت بهش ده برابر بیشتر شده…
سرم رو چپ و راست تکون دادم و لب زدم:
-بعد چیکار کردی؟..
زهرخندی گوشه ی لبش جای گرفت:
-اوایلش رو نمیدونم..تا دو سال حالم خوب نبود..یعنی بسیار بد بود..مثل دیوونه ها شده بودم..این بیمارستان و اون بیمارستان بستری میشدم..مادرمم مرگ پدرم رو یادش حرکت کرد و به تکاپو افتاد که حداقل منو زنده نگه داره تا از کف دستش نحرکت کردم..منو پیش تمام دکترای این شهر برد…..
نگاه هاش رو بست و دست من رو گراهی شد و کف دستم رو روی لب هاش گذاشت و همینطور کف دست خودش رو هم روی کف دستم نگه داشت….
سرم رو تکون دادم و با دست ازادم اشک هام رو پاک کردم..چی کشیده بود این پسر…
نگاهی به صورت ارومش کردم و چشمه ی اشکم دوباره جوشید و جاده صورتم رو درپیش گراهی شد…
سامیار کف کف دستم رو اروم بوسید ولی ولش نکرد و اورد بالاتر و دستم رو روی نگاه هاش گذاشت..انگار وقتی دستم تو دستش بود، بهتر حضورم رو حس میکرد و خیالش راحت میشد…..
خم شدم با محبت و تمام دلدادگیی که بهش داشتم روی موهاش رو بوسید…
بوسه ام رو که حس کرد، اون تبسمه معروفش روی لب هاش جای گرفت اما حرکتی نکرد و حتی کف دستم رو هم از روی چشم هاش برنداشت….
سرم رو به پشتی کاناپه تکیه دادم و من هم چشم هام رو بستم..خوابم می اومد و چشم هام می سوخت…
کمی تو همین حال بودیم و نمی دونم چقدر گذشته بود که سامیار صدام کرد:
-سوگل..
لای دیده های سرخ و خسته ام رو باز کردم و نگاهش کردم…
دستم رو از روی نگاه هاش برداشته بود و داشت نگاهم میکرد..چشم های خودش هم کف دست کمی از من نداشت….
سرم رو تکون دادم و صاف نشستم و مضطرب بهش چشم دوختم:
-جانم عزیزم..بهتری؟..
سرش رو تکون داد و با انگشت هاش نگاه هاش رو مالید و لب زد:
-خوبم..کشیده شو برو روی تخت بخواب..دیشب یه لحظه هم نگاه روی هم نذاشتی..پاشو…
سرم رو به نشونه ی منفی تکون دادم:
-نه میخوام بدونم بعدش چیکار کردی..البته اگه حوصله داری تعریف کنی..اگه نه که ولش کن…
اون هم سر تکون داد و انگار که حالش بهتر شده بود که کشیده شد و کنارم جای گرفت…
کف دستش رو انداخت دور شونه هام و کشیدم تو اغوشش و سرم رو روی سینه ش گذاشتم و دیده هام رو با ارامش بستم….
بوی تنش رو نفس کشیدم و سامیار شروع کرد به تعریف کردن..انگار خودش هم می خواست قلبش رو خالی و اروم بکنه….
انگشت هاش رو لای موهام کشید و اروم گفت:
-حالم که کمی بهتر شد با خودم دو دوتا چهارتا کردم که چیکار باید بکنم..پدرم به قتل رسیده بود و پرونده ش باز بود و هنوز جریان داشت..از شانسمون پرونده افتاد دست یکی دوست های قدیمی و صمیمی خوده پدرم..البته اول کف دستش نبود اما بعد که همه چی رو فهمید، خودش پرونده رو به کف دست گراهی شد و اضافه کرد بهش رسیدگی میکنه..این یه معجزه برای ما بود وگرنه تا الان طول نمیکشید و خیلی وقت پیش پرونده رو مختومه اعلام کرده بودن……
انگشت هام رو روی سینه ش گذاشتم و مشغول بازی با دکمه ی پیجادهنش شدم:
-جناب سرهنگ؟..
-اره..خداروشکر اون بود..می دونستم تنهایی کاری ازم برنمیاد..مجبور بودم برم پیش سرهنگ..یه پسر بیست ساله، تنهایی کاری نمی تونست انجام بده..بهش زنگ زدم و گفتم می خوام باهاش صحبت کنم..خودشم فهمید چیز مهمیه و نمی خوام کسی بفهمه برای همین دعوتم کرد خونه ش..تو اداره نمیشد…..
خاموشی کوتاهی کرد و با دست ازادش موهام رو نوازش کرد…
کمی که تعریف میکرد انگار به یاد اون روزگارها می افتاد که چند لحظه مکث میکرد…
می میل داشت به خودش مسلط بشه و دلخوری و شاید هم بغضش رو مخفی کنه…
روی موهام رو بوسه ای زد و اروم ادامه داد:
-با همون پاکتی که فرستاده بودن در خونه، رفتم پیش سرهنگ..سی دی رو دادم همون لحظه متوجه شد..اون سی دی کمک بزرگی بود زیرا قیافه ی قاتل ها شناسایی میشد ولی چند مشکل این وسط وجود داشت..اول اینکه اونا اینقدر از خودشون مطمئن بودن که با قیافه های واضح فیلم گحرکت کرده و فرستاده بودن..یعنی مطمئن بودن به این راحتی ها گیر نمیوفتن..دوم اینکه اصلا نمی دونستیم چه مشکلی با پدرم داشتن و چرا اونو به قتل رسوندن..و همینجور خیلی چیزهای دیگه که اون وقت سرهنگ بهم بیان کرد و روشنم کرد……
سامیار ساکت که شد من با کنجکاوی گفتم:
-یعنی تنها مدرکتون اون سی دی بود؟..پس اون همه مدرکی که کف دست تو بود و شاهین اونارو می تمایل داشت چی؟..اونارو از کجا….
نگذاشت ادامه بدم و با صوتی اروم تری اظهار کرد:
-اونارو بعدا پیدا کردم..اولش وقتی به فکر گیر انداختن قاتل افتادم، هیچی جز اون سی دی نداشتم و با همون فقط تو فکر انتقام بودم….
نفسش رو فوت کرد و کف دستی به سر و صورتش کشید…
چونه ام رو روی سینه ش گذاشتم و نگاهش کردم:
-اگه حالت خوب نیست و خسته ای بذار بعدا بقیه شو تعریف کن عزیزم…
سرش رو تکون داد و با انگشتش روی صورتم کشید:
-نه خوبم..مگه می خوام چیکار کنم..خوبه که اون روزگارها تموم شده و همه تاوان کارهاشونو دیدن..خداروشکر….
لبخندی بهش زدم که با دستش سرم رو مجدداً روی سینه ش گذاشت و یه دسته از موهام رو گراهی شد تو دستش و برد نزدیک بینیش….
موهام رو نفس کشید و زمزمه وار ادامه داد:
-خداروشکر که تو هستی..
تبسمم پررنگ تر شد و قلبم هری ریخت..مگه سامیار چقدر اینجوری مهربون و با محبت میشد که عادت داشته باشم….
عادت نداشتم به اینجور حرف هاش..برعکس نسبت بهش پر از کمبود محبت بودم…
اگه از الان تا اخر عمرم هم محبت کلامی حتی بهشدت کوچک بهم میکرد، باز هم حس می کردم برام کمِ و هنوز میخوام….
لب هام رو از روی پیمسیرنش روی سینه ش گذاشتم و بوسه ی تقریبا محکمی گذاشتم که سینه ش کمی لرزید و درک کردم خنده ش گرفته از مقلب بوسه ام…..
خودم هم خنده ام گحرکت کرد و سرم رو کمی گراهی شدم بالا و تبسمش رو که متوجه شدم با محبت کف دستی به چونه و زیر لبش کشیدم….
کف دست ازادش رو اورد بالا و همون کف دستم رو گرفت و سر انگشت هام رو رسوند به لب هاش و بوسید…
با پررویی بدون اینکه دستم رو از کف دستش بکشم یا از روی لب هاش بردارم با کنجکاوی اضافه کردم:
-سامیار بقیه شو بگو دیگه..
سر تکون داد و کف دستش رو اورد پایین و بدون اینکه دستم رو ول کنه، مشغول بازی با انگشت هام شد…
نفس عمیقی کشید و لب زد:
-سرهنگ می گفت اینکه قیافه هاشون رو مشاهده کردیم عالیه و میتونیم چهره نگاری کنیم و مشخصاتشونو دربیاریم..فقط دلواپس بود که چطور اینقدر راحت چهره هاشون رو نشون دادن و نگران گیر افتادن نبودن..اونا اینقدر جاسوس و ادم داشتن که نبایدم مضطرب می بودن…..
اخم هام رفت تو هم و با دقت داشتم گوش میدادم…
هرچند من خودم بیشتر از هرکسی از قدرتمندی و بی پروایی و ذات خراب شاهین خبر داشتم و نیاز به تعریف کسی نبود….
فقط دوست داشتم نحوه ی کار سامیار و سرهنگ رو هم بدونم…
-سرهنگ بهم اضافه کرد چند روزی باید صبر کنیم تا خوب تحقیق کنه و بفهمه این ادم کیه..چراکه نمی خواست کسی بفهمه و محرمانه بود، شاید وقت میبرد..قبول کردم..قرار شد هرموقع چیزی کف دستگیرش شد منو هم خبر کنه..اون روزگار تموم شد و من از خونه ی سرهنگ زدم بیرون..تمام هوش و حواسم درگیر این موضوع شده بود..نه درس، نه کار، نه خانواده..هیچی برام مهم نبود..بین زمین و هوا زندگی می کردم..تا اینکه ده روزگار بعدش سرهنگ زنگ زد و بیان کرد برم خونه ش…..
سامیار ساکت شد و من سرم رو بالا گراهی شدم و نگاهش کردم..
نگاه هاش رو بسته بود و سرش رو به پشتی کاناپه تکیه داده بود..داشت اذیت میشد از یاداوری اون روزها اما چه اصراری داشت حتما تعریف بکنه……
روی گلوش رو ناز کردم و اضافه کردم:
-سامیار بسه..بقیه شو بعدا برام میگی..الان باید استراحت کنی…
سرش رو تکون داد و چیزی نبیان کرد..روی صورتش پر از دونه های ریز و درشت عرق نشسته بود…
کف دستم رو روی صورتش کشیدم و اروم و مهربون عرقش رو پاک کردم..چه فشاری رو داشت تحمل می کرد از یاداوری اون روزگارها….
سامیار دوباره کف دستش رو برد لای موهام و مجبورم کرد باز سر بگذارم روی سینه ش…
لبم رو گزیدم و دیده هام رو بستم که به حرف اومد:
-حرکت کردم پیش سرهنگ..اظهار کرد هنوز چیزی پیدا نکرده ولی بهتره من دیگه دخالت نکنم..می اظهار کرد خودش دنبال این موضوع هست و هرجور شده قاتلارو پیدا میکنه ولی من باید از این موضوعات دور بایستم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن