رفتم دم در اتاق و قد بلند سامیار رو صوت کردم..چند ثانیه خاموشی برقرار شد و بعد سامیار چرخید عقب و سرش رو تکون داد:
-بله..
نگاهم رو دور و برم چرخوندم و با من من اظهار کردم:
-وسیله و لباسامم بیارم؟…
عاقل اندر سفیه نگاهم کرد و اضافه کرد:
-نه عزیزم بذار بمونه..یه وقت مشتاق دیدار شدن بتونن لباساتو بو کنن رفع مشتاق دیداری کنن….
سولین قد بلند زد زیر خنده که مادرجون تند و با حرص آواش کرد و اون هم بهسرعت ساکت شد…
چپ چپ نگاهشون کردم و برگشتم تو اتاق و بهسرعت لباس هام و هرچیزی که داشتم رو جمع کردم و ساکم رو بستم و از اتاق رفتم بیرون….
با اخم به سامیار نگاه کردم و اضافه کردم:
-من ولیده ام..
سرش رو تکون داد و کف دسته ی تو دستش رو پرت کرد جلوش و از جا کشیده شد…
مادرجون حرکت کرد جلو بوسیدش و اون هم سرسری خداحافظی کرد و از خونه راهی شد بیرون و از همون لحظه صدا کردن من شروع شد…
پوفی کردم و با حرص اضافه کردم:
-الان میام…
مادرجون رو تند بوسیدم و از جفتشون تشکر و خداحافظی کردم و رفتم پیش سامیار که ماشین رو برده بود بیرون و داشت در بزرگ خونه رو میبست…..
قبل از اینکه در رو کامل ببنده، واسه مادرجون اینا دست تکون دادم و نشستم تو ماشین و چند دقیقه بعد خودش هم اومد و جاده افتادیم….
تا برسیم خونه تقریبا جفتمون ساکت بودیم..اون رانندگیش رو میکرد و من هم تو فکر و خیال های خودم غرق بودم….
نزدیک خونه بودیم که سامیار نیم نگاهی بهم کرد و اظهار کرد:
-بیرون چیزی نمیخواهی؟..
-نه ممنون..
سرش رو تکون داد و کمی بعد رسیدیم خونه و ماشین رو تو پارکینگ پارک کرد و با اسانسور راهی شدیم بالا….
وسط خونه ای که فرقی با بازار شام نداشت ایستاده بودم که سامیار ساکم رو انداخت گوشه ی دیوار و با ابروهای بالا داده نگاهم کرد:
-زیرلفظی می خواهی؟..
با حرص نگاهش کردم:
-هه هه امشب خیلی با مزه شدیا…
جاده افتاد سمت اتاقش و صوتش جدی شد:
-زبونتو کوتاه کن..
با حرص اضافه کردم:
-اینجا چه خبر بوده سامیار..این خونه چرا این شکلی شده..یا خدا..فقط خوردی و ریختی و همینطور گذاشتی….
جلوی در اتاقش توقف کرد و پوزخندی زد:
-می خواستی من پاشم خونه تمیز کنم؟..وقتی میذاری میری فکر اینجارو هم بکن…
-من نراهی شدم..تو نمیل داشتی که بیام..درضمن قبل از اینکه من بیام چه جوری این خونه رو تمیز می کردی الانم همون کارو می کردی….
-اونموقع اونایی که واسه شامگاه کاری میومدن، روزگارانه هم کار میکردن و خودشون یه دستی به خونه می کشیدن….
منظورش دختر هایی بودن که باهاشون رابطه داشت..می تمایل داشت با این حرف ها من رو حرص بده و اذیت کنه…
دیده هام رو با حرص بستم و با دندون های روی هم فشرده تو قلبم نالیدم:
-هیس چیزی نیست..چیزی نیست..میخواد اذیتت کنه..ولش کن جوابشو نده…
دیده هام رو که باز کردم دیگه اونجا نبود و من با تمام حرصم، غلیظ و محکم رو به در اتاقش غریدم:
-بیشعور عوضی…
با همون حال بدم، راهی شدم کف دسته ی ساکم رو گراهی شدم، کشون کشون داشتم دنبال خودم می کشیدمش سمت اتاقم که آوای دادش کشیده شد و من خشکم زد:
-اون لامصبو بذار همونجا خودم میارمش تو اتاق..اعصاب شخمی منم بدتر نکن..
لبم رو گزیدم و نگاهی به در اتاقش انداختم..از کجا منو میدید..مگه علم غیب داشت…
-اخه می خوام لباسمو عوض کنم..
-خب خبر مرگم صدام کن بیام بیارمش برات…
دیگه انقدر می شناختمش که بفهمم الان بخاطره سنگین بودن ساک انقدر عصبی شده بود…
دسته های ساک رو ول کردم و صاف ایستادم:
-باشه خدانکنه اینجوری نگو..ببخشید..
با بالاتنه ی برهنه درحالی که فقط یه شلوارک پاش بود، اومد ساک رو گرفت و برد انداخت تو اتاقم و با اون ابروهای پر پیج و خمش نگاهم کرد:
-بفرما..دیگه امری نیست؟..
-خیلی خب اینقدر زود خشمگین نشو..چایی میخوری؟..
سرش رو تکون داد و برگشت تو اتاق خودش و من هم بهسرعت رفتم لباسم رو عوض کردم….
یه تاپ و شلوارک مشکی پوشیدم و موهام رو بالای سرم جمع کردم و با نفس عمیقی از اتاق رفتم بیرون….
همزمان با من سامیار هم از اتاقش اومد بیرون و بی توجه به من حرکت کرد تو سالن و خودش رو انداخت روی مبل…
حرکت کردم سمت اشپزخونه و اظهار کردم:
-شام چی بخوریم سامیار؟..
خم شد کنترل تلویزیون رو از روی میز جلوش برداشت و اظهار کرد:
-زنگ میزنم از بیرون بیارن…
“باشه”ای بیان کردم و رفتم چایی ساز رو روشن کردم و مشغول شدم….
تا اب جوش بیاد و چایی دم بکشه، شروع کردم ظرف هارو شستن چراکه حتی دوتا فنجون تمیز هم نبود که بخواهیم چایی بخوریم….
ظرف هارو با تمام خستگیم شستم و بعد چایی ریختم و حرکت کردم پیش سامیار…
می خواستم همین امشب باهاش حرف بزنم و تکلیف همه چیز رو مشخص کنم…
داشت یه فیلم بیخود و مسخره میمشاهده کرد و حتی نیم نگاهی هم به من نمی انداخت…
انقدر هم خودش رو غرق فیلم کرده بود که جرات نداشتم صداش بزنم..می هراسیدم یه چیزی بهم بگه چراکه دوست نداشت کسی وسط فیلم مزاحمش بشه….
دیگه طاقت نیاوردم و اروم آواش کردم که بدون نگاه کردم بهم، بی حوصله بیان کرد:
-چیه..
-شام سفارش نمیدی؟..
تلفن بی سیم خونه رو از روی میز برداشت و مشغول شماره گرفتن شد:
-چی میخوری؟..
-فرقی نداره هرچی خودت میخوری…
دوتا کوبیده با مخلفات سفارش داد و گوشی رو انداخت روی میز و دوباره غرق فیلم شد…
تا وقتی غذارو بیارن ساکت بودیم و بعد از اون هم فقط در حد “بله، نه، بخور، لیوان بیار و نمک بده و….” باهم حرف زدیم….
انگار نمی تمایل داشت حرف بزنه و یه جوری حرکت کردار می کرد که من هم جرات حرف زدن نداشتم…
همینطوری حرکت کردار کرد تا وقتی فیلم تموم شد و بعد از اون هم زد شامگاهکه فوتبال و مشغول فوتبال متوجه شدن شد…
اخر شب هم بی توجه به من و بدون حتی شب بخیر اضافه کردن، راهی شد تو اتاقش و در رو کوبید…
من هم هاج و واج از حرکت ایستاده بودم و به در اتاقش خیره شده بودم….
**************************************
ده روزگار بود که من بار دیگر برگشته بودم خونه ی سامیار..و تمام این ده روزگار رو دقیقا مثل شامگاه اول راهی شدار کرده و اجازه ی هیچ حرفی بهم نداده بود…..
انگار داشت تنبیه کردن من رو ادامه میداد..فقط اورده بودم کنار خودش و بدتر قلبم رو می سوزوند…
حداقل قبلا دور بودم ازش و دلم تنگ میشد..الان اما کنارم بود و قلبم ضعف میرفت براش..می دیدمش و نمی تونستم حتی نزدیکش بشم….
یه دیوار دور خودش کشیده بود که خراب کردنش از عهده ی من برنمی اومد…
غذایی که درست می کردم رو بی هیچ حرف و حرکتی می خورد و دیگه حتی غر هم نمیزد بخاطره طعم و نمک و جا نیوفتادن غذاهام….
درحقیقت داشت به طور بسیار واضح من رو شکنجه میکرد و من نمی تونستم کاری انجام بدم…
حتی چند بار خواستم از مسیر هایی که حتی درست بلد نبودم، توجهش رو به خودم جلب کنم اما اون هم جواب نداده بود….
قلببری و ناز های زنانه یکی از اون ها بود..لباس باز پوشیدن..مثل خودش بی توجهی کردن..هرکاری که فکر می کردم ممکنه توجهش جلب بشه ولی هیچ کدوم جواب نداده بود…
به این نتیجه رسیده بودم که اون بیادگار محرمیتمون که فقط هم چند روزگار ازش مونده بود، داشت من رو توی خونه اش تحمل میکرد….
هرشامگاه با گریه به خواب می راهی شدم و از خدا می خواستم بهم نظری بکنه و سامیار رو بهم برگردونه….
خودم خراب کرده بودم اما مسیرِ درست کردنش رو هم بلد نبودم…
من دوبار سامیار رو قال گذاشته و از اعتمادش سواستفاده کرده بودم…
از نظر عقل و منطق کاملا بهش حق میدادم دیگه من رو نخواد ولی دلم حرف حالیش نمیشد و با سماجت فقط و فقط سامیار رو می تمایل داشت….
دیگه کم کم از تکاپو افتاده بودم و حتی سعی در جلب کردن توجهش هم نداشتم…
می خواستمش ولی جادهِ به کف دست اوردنش رو بلند نبودم و به همین دلیل من هم داشتم ازش فاصله می گحرکت کردم…
این فاصله و شکاف تو رابطمون هرچی می گذشت، بیشتر میشد و همین من رو می ترسوند…
الان یه امید واسه به کف دست اوردنش بود ولی اگر نمی تونستم کاری بکنم و محرمیت بینمون تموم میشد، اونوقت من بیچاره می شدم….
حتی فکر کردن بهش هم، تنم رو می لرزوند و تو دلم خالی میشد…
مثل هرشامگاه ولی خسته و بی حوصله، میز رو چیدم و آواش کردم بیاد…
با اون تیشرت ساده و چسبونش اومد و دلم پر زد واسه راهی شدن به اغوشِ امن و داغش…
مثل این مدت خونسرد و بی خیال، پشت میز جای گرفت و من هم روبروش نشستم و مشغول کشیدن برنج براش شدم..تا وقتی غذای برنجی نمی خورد سیر نمیشد….
به قول خودش غذاهای بدون برنج واسه اون پیش غذا محسوب میشد…
با تبسمه محوی بشقابش رو جلوش گذاشتم و واسه خودم هم کمی کشیدم و قاشق و چنگالم رو به کف دست گرفتم….
کمی خورشت روی برنجم ریختم و مشغول بازی بازی باهاش شدم…
نمی دونستم چطوری حرفم رو بگم..نمی میل داشتم وقتی محرمیتمون تموم شد من دوباره مجبور بشم برم خونه ی مادرجون…
باید یه فکرِ اساسی می کردم واسه خودم..شاید سامیار واقعا من رو نمی میل داشت دیگه…
لبخنده محو و تلخم پررنگ تر شد و سرم رو کمی اوردم بالا و صداش کردم:
-سامیار؟…
درحالی که قاشقش رو لبالب پر از برنج کرده بود، “هومی” بیان کرد و قاشق رو به دهن برد….
از شتاب و عجله اش واسه خوردن خنده ام گحرکت کرد:
-ارومتر چه خبرته سامیار…
لقمه اش رو قورت داد و با مکث گفت:
-ناهار هم نخوردم..جلسه داشتم وقت نشد..چی می میل داشتی بگی…
بشقابم رو کمی هل دادم عقب و کف دست هام رو توی هم قفل کردم و روی میز گذاشتم…
من من کنان گفتم:
-می خوام برای گراهی شدن ارثیه ام از شوهرعمه ام اقدام کنم اما نمی دونم چطوری…
کمی اخم هاش رو کشید تو هم و اندیشید و بعد بیان کرد:
-باید با وکیلم حرف بزنیم..به نظرم قبل از اینکه قانونی اقدام کنی باهاشون صحبت کن شاید بدون دردسر و زحمت بهت برگردوندن….
-خودمم همین قصد رو داشتم، فقط می خوام از مسیر قانونیش هم مطلع باشم که اگه حرفش شد بدونم چی باید بگم….
-فردا زنگ میزنم وکیلم بیاد هر سوالی داشتی ازش بپرس..
سرم رو تکون دادم:
-باشه ممنون..باید درمورد سهم سورن هم ازش بپرسم که چی قراره بشه..نمی دونم می تونم اونم ازشون بگیرم و اگه می تونم شرایطش چطوریه….
-فکر می کنم با توجه به وضعیتتون و اینکه پدر و مادرتون هم فوت کردن و زن و بچه هم نداره اون هم به تو میرسه….
شونه هام رو به نشونه ی ندونستن بالا انداختم و دیگه چیزی نبیان کردم…
سامیار کمی بعد با کنجکاوی نگاهم کرد و بیان کرد:
-چی شد یهو یاده این افتادی؟…
تبسمه تلخی زدم و نگاهم رو ازش دزمتوجه شدم:
-می خوام یه مقدارش رو یه خونه بگیرم واسه خودم و با بقیه اش هم زندگیم رو بچرخونم…
با یه حالت تمسخر مانند ابروهاش رو انداخت بالا و تکیه داد به پشتی صنقلبیش و دست از خوردن برداشت:
-که اینطور..مگه اینجا بد میگذره بهت؟…
-نه این چه حرفیه..فقط چیزی تا تموم شدن محرمیتمون نمونده..دیگه بعدش درست نیست اینجا بمونم..بالاخره باید زیستنم رو هم سرو سامون بدم…..
-درسته..اگه کاری چیزی داشتی بگو بهم تعارف نکن…
لبخنده تلخم پررنگ تر شد و سرم رو تکون دادم..لعنتی با این بی خیالی و خونسردیش من رو می کشت….
فکر می کردم شاید تاریخ اتمام محرمیتمون یادش نباشه، واسه همین این چند روزگار هی سعی می کردم تو حرف هام یادش بیارم….
حالا می دیدم اون همه چی رو می دونست ولی براش مهم نبود..بالاخره با وجوده من اون ازادی و راحتی سابق ازش گرفته شده بود….
برای اینکه یه وقت گریه ام نگیره، از جا کشیده شدم و شتابزده و بهسرعت مشغول جمع کردن میز شدم…
جلوی سینک و پشت به سامیار توقف کردم..چند نفس عمیق کشیدم و شیر اب رو باز کردم و سعی کردم با کار کردن حواس خودم رو پرت کنم…..
کف دست هام پر از کف بود و داشتم لیوان رو کفی می کردم که کف دست هاش از پشت دور کمرم حلقه شد….
هل شدم و شدیدا جا خوردم..لیوان از کف دستم افتاد و صوتی بلندی ایجاد کرد…
دست هام همینطور تو هوا مونده بود و خشک شده بودم…
سامیار از پشت بیشتر چسبید بهم و لبش رو اروم به گوشم نزدیک کرد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن