*************************************
جلوی اینه از حرکت ایستادم و کمی از رژگونه ی طلاییم به گونه هام زدم تا بیرنگی صورتم کمی پوشیده بشه…
یه رژ لب کرم رنگ و مات هم به لب هام مالیدم و بعد موهام رو محکم بالای سرم جمع کردم…
چرخیدم عقب و نگاهم روی تختخواب ثابت موند..تختی که سولین بخاطره ما خریده و اینجا گذاشته باشه….
چه یاد هایی اینجا و روی این تخت داشتم..این دو شامگاهی که اینجا می خوابم همش با عذاب گذشت و تا صبح ضجه زده بودم….
سرم رو تکون دادم تا یادگار ها ازم دور بشه و بعد مانتوی مشکی که تا زیر زانوم بود و مقنعه ی همرنگش رو از کمد دراوردم و تنم کردم….
دیروز با عسل حرکت کرده بودیم خرید و این لباس هارو برای امروزگار خریده بودم..دیشب هم اتو کرده و ولیده گذاشته بودم تو کمد که امروزگار معطل نشم….
مقنعه ام رو جلوی اینه مرتب کردم و یه نگاهه کلی به خودم انداختم و وقتی متوجه شدم همه چی مرتبه بعد از برداشتن کیف و گوشیم از اتاق راهی شدم بیرون….
مادرجون تو سالن قرار گرفته بود و خبری از سامان نبود…
نگاهی به در اتاقش انداختم و بیان کردم:
-سامان هنوز اماده نشده؟…
مادرجون چرخید طرفم و لبخندی به تیپ و قیافه ی ساده ام زد و بیان کرد:
-چرا الان میاد..بیا اینجا ببینم…
حرکت کردم کنارش که از جا بلند شد و اروم بغلم کرد و اضافه کرد:
-من مطمئنم امروز همه چی به خوبی و خوشی تموم میشه..تا شما بیایین من ختم برداشتم اینجا دعا میخونم..با خبرای خوش بیایین پیشم….
مضطرب سرم رو تکون دادم و گونه اش رو بوسیدم..قبل از اینکه چیزی بتونم بگم سولین اومد…
مادرجون از زیر قران ردمون کرد و تا وقتی که از خونه بریم بیرون دعا می خوند و فوت میکرد بهمون….
سولین نگاهی بهم انداخت و اضافه کرد:
-استرس داری؟..
-یکم..نمی دونم چی قراره پیش بیاد…
سرعتش رو کمی بیشتر کرد و درحالی که میپیچید تو خیابون گفت:
-الکی دلواپسی..همه چی معلومه..تو فقط به عنوان شاهد و یکی از شاکیای اصلی پرونده باید تو دادگاه حاضر باشی وگرنه هم جرم مشخصه، هم حکم….
زبونم رو روی لب های خشکم کشیدم:
-اخه استرسای من یکی دو تا که نیست…
-دیگه چیه؟..نکنه بیاد سامیار نگرانی..اگه اینطور باشه خیلی دیوونه ای..دختر اون شوهرته چندین ماه باهاش زندگی کردی..هنوز واسه متوجه شدنش استرس میگیری؟….
شونه بالا انداختم و نگاهم رو به بیرون دوختم:
-اظهار کردنش راحته..خودتم میدونی سامیار خیلی غیرقابل پیش بینیه…
-بی انصافی نکن..اون درمقابل تو خیلی وقتا کوتاه اومده و مدارا کرده، خودتم میدونی..این دفعه هم عصبانی بود یه راهی شداری کرد..که از نظر من از سامیار بعید بود این حرکت….
-چرا..کدوم حرکت؟..
-همینکه تورو بیاره بذاره اینجا و بره..سامیار اصولا داد و فریاد میکنه و خشمگینتش رو خالی میکنه..بعید بود این کار ازش..می تونم بگم واسه اینکه دعواتون بالا نگیره و یه وقت چیزی تو برآشفتهت بهت نگه این کارو کرده…..
ابروهام رو انداختم بالا و پوزخندی زدم:
-فکر نمیکنم سامیار اینقدر ملاحظه کار باشه..اون جز خالی شدن برآشفتهت خودش و راحتیش یه هیچی فکر نمیکنه….
-من نظرمو بیان کردم زیرا دراین مورد باهاش حرف نزدم..دراصل هنوز معلوم نیست چرا اینکارو کرده…
فرصت نشد جوابش رو بدم چراکه آوای زنگ گوشیش تو ماشین پیچید…
دست دراز کرد و هندزفری رو تو گوشش گذاشت و جواب داد:
-بله…
نمی دونستم کی پشت خطه و سولین وقتی مشاهده کرد دارم نگاهش می کنم، سرش رو به معنی چیزی نیست تکون داد…
من هم سرم رو چرخوندم و از شیشه ی کنارم به بیرون خیره شدم…
کمی صحبت کرد و اظهار کرد که داریم میاییم و حالت صحبتش جوری بود که انگار داشت رمزی حرف میزد و حدس می زدم سامیار پشت خط باشه….
گوش هام تیز شده بود ولی چیزی کف دستگیرم نشد…
صحبتش که تموم شد، گوشی رو قطع کرد و من هم چیزی نجویا شدم و تا برسیم به دادگاه هیچ کدوم حرف نزدیم…
هرچی نزدیک تر میشدیم استرس من هم بیشتر میشد و عرق از تیره ی پشتم راه گحرکت کرده بود و رو به پایین سرازیر میشد….
سولین ماشین رو که پارک کرد، من به وضوح می لرزیدم…
نیم نگاهی بهم کرد و تمایل داشت چیزی بگه ولی حالم رو که متوجه شد کامل برگشت سمتم و کف دستش رو روی کف دست های تو هم مشت شده ام گذاشت….
فشاری به دست هام داد و متعجب اضافه کرد:
-سوگل..چته تو اخه؟..
لب هام لرزید و با ترس نگاهش کردم:
-می ترسم..نمی تونم با شاهین روبرو بشم..اگه نتونم حرف بزنم چی سولین..اگه خرابکاری کنم…
هیسی اضافه کرد و کمی خم شد طرفم و با اطمینان بیان کرد:
-چرت نگو..خودتم می دونی از پسش برمیایی..تو کسی هستی که اگه نبودی اون مرتیکه الان تو زندان نبود..اینقدر به خودت ترس و استرس تزریق نکن….
خواستم جوابش رو بدم که تقه ای به شیشه ی کنار من خورد و تو همون حالتی که بودیم، نگاهِ جفتمون کشیده شد همون سمت….
سامیار کف دست تو جیب، با اون اخم های همواره پیچ و تاب خورده اش، کنار در ایستاده بود و نگاهش به کف دست سامان روی دست های من بود….
قلبم با متوجه شدنش هری ریخت و لبم رو محکم گزیدم..اخ که چقدر دلم تنگ شده بود براش…
بدون اینکه نگاهم رو از صورتش بگیرم، کف دست هام رو اروم از زیر کف دست سولین کشیدم بیرون…
نگاهش با همون اخم ها، اروم اروم از روی کف دست هام اومد بالا و تو دیده هام خیره شد…
نیم نگاهی به سولین انداختم که با لبخند سرش رو تکون داد و اشاره کرد برم پایین…
در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم..روبروی سامیار از حرکت ایستادم و لب زدم:
-سلام…
نگاه هام با بی قراری تو کل صورتش می چرخید و نمی تونستم و نمی میل داشتم حتی پلک بزنم که لحظه ای از خیره شدن بهش دور بمونم….
دوست داشتم بشینم و ساعت ها بهش خیره بمونم…
قلبم با هرحرکتش می لرزید و فرو میریخت..بسیار سخت خودم رو نگه داشته بودم که نزنم زیر گریه و نپرم تو بغلش….
نگاهی طولانی تو صورتم انداخت و بعد طبق معمول سرش رو به نشونه ی سلام تکون داد و چرخید سمت سولین….
باهاش کف دست داد و بیان کرد:
-چند دقیقه دیگه محاکمه شروع میشه و درهارو می بندن..اونوقت شما قرار گرفتین اینجا قلب میدین و قلوه میگیرین….
ابروهای من پرید بالا و گوشه ی لب سولین به تبسم کج شد و گفت:
-سوگل یکم استرس داره..حالش خوب نیست داشتم باهاش حرف میزدم…
اخم هاش رو کمی از هم باز کرد و سرش رو به نشونه ی فهمیدن تکون داد و با کف دست اشاره کرد مسیر بیوفتیم:
-بریم داره دیر میشه…
به سختی از خیره شدن به صورتش دل کندم و کنار سامان جاده افتادم…
جرات حرف زدن و سوال پرسیدن از سامیار رو نداشتم..انگار هنوز هم ازم خشمگین بود که اینحوری اخم و تخم کرده بود….
من طرف چپِ سولین بودم و سامیار طرف راستش قدم برمی داشت…
باهم حرف میزدن و با هر کلمه ای که از دهن سامیار بیرون می اومد، دل من می لرزید و برای اغوشش و گوش دادن اسمم از زبونش دلتنگ تر می شدم….
جلوی در ورودی توقف کردیم و من مقنعه ام رو جلوتر کشیدم و با یه بسم الله راهی شدم داخل…
کف کف دست هام عرق کرده بود..بودن سامیار کنارم یه طرف و روبرو شدن با شاهین هم یه طرف، داشت از پا می انداختم….
تو قلبم داشتم ذکر می گفتم که کف دستی روی پهلوم قرار گراهی شد و صاحب کف دست از پشت تقریبا چسبید بهم….
دیده هام گرد شد و بدجور جا خوردم..این کار از سولین بعید بود…
یکه خورده سرم رو چرخوندم که چشم تو دیده شدم با سامیار و درجا خشکم زد….
اب دهنم پرید تو گلوم و به سرفه افتادم…
همون کف دستش رو که روی پهلوم بود اورد بالا و چندتا به پشتم زد و با حرص و خشمگینت گفت:
-همه چیت دردسره..چته؟..
سرم رو تکون دادم و کف دستم رو زیر نگاهم کشیدم و نم اشکم رو پاک کردم و گفتم:
-خوبم..چیزی نیست…
-اب بیارم؟..
سرم به نشونه ی “نه” تکون دادم و چند نفس عمیق کشیدم و سعی کردم به خودم مسلط بشم…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن