کاش جای این عکس الان خودِ سوگل پیشش بود تا با تمام احساسی که بهش داشت بغلش می کرد و می بوسید…
هرچند بیاد دروغ هایی که اضافه کرده و کارهایی که کرده بود، بدجور قلبخور و خشمگین بود ولی از طرفی هم بهش حق میداد واسه نجات سورن تلاش کنه…..
در هر صورت قرار نبود از این موضوع ساده بگذره و وقتی از دست شاهین نجاتش داد و خیالش راحت شد، حتما تنبیه میشد….
الان ولی فقط و فقط قلبش نگاه کردن به صورت دلبرش و نفس کشیدنِ بوی تنش رو می خواست….
بار دیگر انگشتش روی صفحه ی گوشی سر خورد و صورتش رو نوازش کرد…
دلش واسش پر می کشید و داشت دیوونه میشد..
با بی قراری دکمه ی بغل گوشی رو فشرد و قفلش کرد و انداخت روی میز و غرید:
-لعنتی…
ارنج کف دست هاش رو روی میز گذاشت و با کف جفت کف دست هاش صورتش رو پوشوند و بی اختیار اهی کشید….
کف دست سرهنگ مجدداً روی شونه اش نشست و محکم فشردش:
-فکر کنم هوای ازاد برات خوب باشه..می خواهی برو بیرون یه هوایی بخور پسرم…
سامیار که تو اون اتاقکِ تقریبا تاریک داشت احساس خفگی می کرد، خرسند از پیشنهاده سرهنگ از جا پرید و باقدردانی پلک هاش رو بست و سرش رو تکون داد:
-ممنون..
سرهنگ کف دستی به بازوش زد:
-برو ببینم..زودتر برو که می دونم الان داری خفه میشی اینجا…
سامیار لبخنده درد الودی زد و کف دست برد گوشیش رو از روی میز برداره که کف دست سرهنگ روی کف دستش و گوشی جای گرفت و صوتش با تحکم و جدیت همیشگی تو اتاقک پیچید:
-زیاد دور نشو..همین نزدیکی ها باش که تا تماس گرفته شد خودتو برسونی اینجا..
.
سامیار فقط سرش رو تکون داد که سرهنگ با همون لحن درحالی که حالا کمی اخطارگونه شده بود، ادامه داد:
-میدونی که گوشیت شنود میشه پسرم..کار اشتباهی نکن…
سامیار با اطمینان به سرهنگ چشم دوخت:
-خیالتون راحت قربان!
سرهنگ که خوب سامیار رو می شناخت و می دونست هیچوقت حرفش دوتا نمیشه و میتونه بهش اعتماد کنه، با همون جدیت سر تکون داد و کف دستش رو از روی دست سامیار برداشت…..
سامیار “فعلا”ی گفت و از کنار سرهنگ رد شد و در رو باز کرد…
اما هنوز پاش رو از اتاق بیرون نگذاشته بود که ملودی بلند و اشنای گوشیش تو فضا پیچید و درجا میخکوبش کرد…..
پلکش پرید و کف دست هاش مشت شد…
انگار می دونست کی پشت خطه که بدنش زودتر واکنش نشون داده بود…
برگشت نگاهی به سرهنگ انداخت که صداش کرده بود:
-منتظر چی هستی..ببین خودشه یا نه…
و بلافاصله کف دستش رو پشت سامیار گذاشت و هدایتش کرد سمت یه در دیگه که داخل همون اتاقک بود…..
سامیار با دیده هایی که غلتان خون شده بود و صوتیی خفه لب زد:
-شماره ناشناسه..حتما خودشه…
سرهنگ بهسرعت در اتاق رو باز کرد و سامیار رو هل داد داخل و بعد از اینکه خودشم حرکت کرد داخل در رو مجدداً بست…..
چند نفری توی اتاق بودن و جلوی هرکدومشون یه لپتاب و کلی سیستم واسه شنود و ردیابی بود….
با متوجه شدنِ سرهنگ سریع تو جاشون از حرکت ایستادن و پاهاشون رو کوبیدن و احترام گذاشتن که سرهنگ با عجله “ازاد”ی اظهار کرد و ادامه داد:
-داره زنگ میزنه..میخوام مکانش رو ردیابی کنین بچه ها…
و وقتی اون چند نفر هرکدوم پشت لپتاب و سیستم خودشون نشستن به سامیار اشاره کرد جواب بده….
سامیاری که دندون هاش رو روی هم فشرده و گوشی رو محکم تو کف دستش مشت کرده بود…..
.
سرهنگ دستی به شونه ی سامیار زد و گفت:
-جواب بده دیگه پسر..الان قطع می کنه..
پلک محکمی زد و کف دستش رو روی نوار سبز رنگ کشید و تماس برقرار شد…
گوشی رو روی گوشش گذاشت و بلافاصله صدای سرخوشِ شاهین قد بلند شد:
-دیگه داشتم ناامید میشدم از جواب دادنت..گفتم حتما قیده دختره رو زده و نمی خوادش..خب بگو ببینم درچه حالی سلطانی؟
کف دست سرهنگ از لحظه ی برقراری تماس روی بازوی سامیار نشسته و با فشردنش به ارامش دعوتش می کرد تا جلوی حرفای شاهین کم نیاره و از برآشفتهت منفجر نشه…..
شاهین کمی تو خاموشی به صدای نفس های شتابزده شده ی سامیار گوش داد و بعد با تمسخر گفت:
-اومدی و نسازیا..من جای تو بودم اون پلیسا و دم و کف دستگاهشون رو می پیزیرادم برن به درک..هرچی باشه پای جون عشقت وسطه..راستش من بودم ریسک نمی کردم….
سامیار دندون هاش رو محکم تر روی هم فشرد و دیده هاش رو ریز کرد…
نگاهش از روی صفحه ی لپتابی که موقعیت ردیابی رو نشون میداد، تکون نمی خورد…
ردیاب همچنان می چرخید و می چرخید اما خبری از سبز شدنِ اون دایره ی قرمز رنگ و پیدا شدنِ مکان نبود…..
بدون اینکه نگاهش رو بچرخونه، خشدار و عصبی غرید:
-می خوام با سوگل حرف بزنم…
-حالش خوبه نگران نباش…
نگاه هاش رو بست و با نفسی که حبس کرده بود، خفه گفت:
-باید صداش رو بشنوم…
شاهین با مکث کوتاهی بیان کرد:
-اوکی..اینم چراکه خاطرت عزیزه و نمی خوام قلبنگرون بمونی عزیزم..
سامیار که خیالش از طولانی شدن مکالمه راحت شده بود، سوالی و سردرگم به مامور احمدی فر که پشت لپتاب قرار گرفته بود، نگاه کرد و هموقت سرهنگ هم اشاره کرد که چرا مکانش پیدا نمیشه…..
.
احمدی فر دلواپس و با آوای بسیار ارومی که به گوش شاهین نرسه زمزمه وار گفت:
-نمیدونم چکار کرده..انتن بهشدت ضعیفه و ردیابی نمیشه…
نگاهه سامیار و سرهنگ یکه خورده چرخید سمت همدیگه و کمی بهم خیره شدن…
همینطور با حرص و گیجی به سرهنگ نگاه می کرد و گوشه ی لبش رو می جوید که مجدداً صوتی شاهین تو گوشی پیچید:
-فقط عزیزم دوست داری چی بهت بگه؟..اسمتو آوا بزنه؟ کمک بخواد؟ بگه دوستت داره..یا اینکه…..
خاموشی کرد و بلافاصله صوتی جیغِ بلند و دردناکه سوگل تو گوشی پیچید و بدن سامیار رو لرزوند…
با گوش دادنِ جیغ سوگل یه لحظه بی اختیار شد و هممسیر با عربده ای که پرده ی گوش تمام افراد تو اتاق رو لرزوند، لگدی به زیر صنقلبی خالی تو اتاق زد و با نعره بیان کرد:
-می کشمت..می کشمت حرومزاده..پیدات میکنم و اونوقت دیگه باید فاتحه ات رو بخونی بی ناموس..زنده ات نمیذارم…..
شاهین قهقهه ای زد و سرحال و با خوشی اضافه کرد:
-حرص نزن عزیزم اروم باش..دوست داری یکم باهاش حرف بزنی؟..اخه اونم بسیار بی تابیت رو میکنه..شاید با صدات یکم اروم بگیره….
سامیار با غیظ دستش رو جوری مشت کرد که صوتی تیریک استخوان هاش کشیده شد و همه شوکه به دستش چشم دوخت و دست سرهنگ با مضطربی روی کف دستش قرار گرفت و با فشاری سعی کرد مشتش رو باز کنه…..
سامیار بی توجه به بقیه درحالی که از درون می سوخت و دلش داشت واسه سوگلش اتیش می گرفت، نگران و عصبی بار دیگر غرید:
-کاریش نداشته باش عوضی…
شاهین جواب نداد و کمی بعد صوتی ناله ی پر درده سوگل همجاده با نفس نفسی که انگار از شدت درد بود تو گوشش پیچید:
-سامیار…
با آوای ضعیف و نالونش انگار جون مجدداً ای گحرکت کرد که با تمام احساسش لب زد:
-جان..جانِ سامیار..خوبی عزیزم؟..نجاتت میدم..نجاتت میدم قربونت برم یکم تحمل کن میام پیشت….
.
سوگل زد زیر گریه و نالید:
-خوبم..حالم خوبه نگران نباش..
و انگار اونطرف شاهین کاری کرد که سوگل از درد نتونست طاقت بیاره و با گریه اخ قد بلندی بیان کرد….
دل سامیار بار دیگر و هزارباره لرزید و مشتش رو روی میز گذاشت و سرش رو خم کرد و نفس زنان و مستاصل نالید:
-چی شد؟..چی شد سوگل..اذیتت میکنه؟..شاهین بی پدر ولش کن..کاریش نداشته باش هرچی بخواهی میدم بهت….
گوشی روی بلندگو بود که با این حرف سامیار همراه با “نه” گفتنِ سوگل، شاهین با خوشی اظهار کرد:
-آ باریکلا همینه..می دونستم عاقل تر از این حرفایی..فقط به نفعه خودت و این خانوم کوچولوی زیباته که هرچه زودتر اون پلیسا و دم و کف دستگاهِ دورت رو دک کنی سلطانی وگرنه نمیخوام حتی بهت بگم که چه اتفافی خواهد افتاد….
و اجازه ی صحبت به سامیار نداد و این دفعه سوگل رو مخاطب قرار داد:
-خوشگلم دیگه با محبتت کاری نداری؟..می خوام قطع کنم..
سوگل با گریه و ضعف گفت:
-سامیار نه..هیچی بهش نده..دوتامونو میکشه به حرفش گوش..
هنوز جمله اش کامل نشده بود که آوای کشیده ی بلندی تو گوشی پیچید و بار دیگر صدای اخ و جیغِ سوگل بلند شد و سامیار نعره زد:
-میدم..میدم حرومزاده..مدارکو میدم فقط سوگل رو اذیت نکن عوضی….
جوابی از کسی نشنید اما همچنان صوتی گریه ی سوگل میومد و این یعنی تماس برقرار بود…
مجدداً به صفحه ی لپتاب چشم دوخت و وقتی متوجه شد همچنان موقعیت مثل قبله و مکانشون پیدا نشده، درک کرد شاهین حتما کاری کرده که انقدر با خیال راحت حرف میزنه و مضطرب ردیابی شدنش نیست…
صورتش عرق کرده بود و بدنش می لرزید..اروم آوا کرد:
-سوگل…
صوتی گریه ی سوگل کشیدهتر شد:
-جانم…
.
تبسمه تلخی زد و واسه اینکه سوگل رو از نگرانی دربیاره با ارامشی تصنعی بیان کرد:
-به من اعتماد داری؟
سوگل با صوتیی پر از اطمینان لب زد:
-بیشتر از چشمام..
تبسمه تلخ سامیار پررنگ تر شد:
-خوبه..همه چی رو درست میکنم..هیچ اتفاق بدی نمیوفته..دلواپس نباش عزیزم..باشه؟…
سوگل با لحن اروم تری و همچنان که گریه می کرد بیان کرد:
-باشه..
سامیار پشتش رو به بقیه کرد و اروم و با دلتنگی گفت:
-حالا یدونه از اون “سامی”های قشنگت بگو که دلم لک زده واسش…
سوگل میون گریه ریز خندید و اون هم با دلتنگی هرچی احساس داشت تو آواش ریخت و با صدای گحرکت کرده ای از گریه ولی با ناز گفت:
-سامی…
سامیار بی اختیار و با لحن همیشگیش مقابلِ سامی گفتنِ سوگل، پلک هاش رو بست و لب زد:
-جــــــون!
تا سوگل تمایل داشت جواب بده، شاهین گوشی رو ازش دور کرد و با تمسخر اضافه کرد:
-خب دیگه بسه..حالمونو بهم زدین عاشقا..مدارک رو ولیده کن دوباره تماس میگیرم باهات سلطانی…
و اجازه ی هیچ صحبتی به سامیار نداد و قطع کرد…
بدن سامیار بار دیگر لرزید و روی کمرش عرق سرد قرار گرفته بود…دستش رو پایین اورد و با عصبانیتی که به زور بخاطره سوگل پشت ارامش تصنعیش مخفیش کرده بود، روی پاشنه ی پاش چرخید و رو به بقیه شد….
تمام صورت و گردنش سرخ شده بود و رگ پیشونیش باد کرده بود…
نفس زنان رو به بقیه با صدای قد بلندی اظهار کرد:
-چطور نتونستین مکانش رو پیدا کنین؟..
چرخید سمت سرهنگ و با عصبانیت بیشتری غرید:
-شما به من قول داده بودین..قرار بود هیچ اتفاقی واسه سوگل نیوفته و صحیح و سالم برگرده پیشمون….
انگشتش رو سمت سرهنگ گراهی شد و با دندون های بهم فشرده ادامه داد:
-اظهار کرده بودم فقط در این صورت به روی خودم نمیارم و میذارم شاهین رو بیاره برامون….
.
سرهنگ که حال سامیار رو درک می کرد چشم هاش رو باز و بسته کرد و با ارامش بیان کرد:
-خیلی خب..ما هم سر حرفمون هستیم..اتفاقی واسه سوگل نمیوفته..خودتم میدونی شاهین زرنگ تر از این حرفاست که بشه راحت به دامش انداخت….
کف دستش رو روی شونه ی سامیار گذاشت و ادامه داد:
-اگه تا اینجا هم تونستیم پیش بریم بخاطره حضور اون دختر بود..شاید خودش نمی دونست ولی کمک زیادی بهمون کرد..واسه سالم موندنش هرکاری از کف دستم بربیاد انجام میدم..منم به اندازه ی تو دلواپسشم….
سامیار کف دست هاش رو روی صورتش کشید و عرقش رو پاک کرد..قلبش یه ذره هم اروم نمیشد و از برآشفتهت داشت منفجر میشد….
اگه اون لحظه شاهین جلوش بود بی درنگ یه بلایی سرش میاورد…
کم از کف دست این ادم نکشیده بود که حالا هم میتمایل داشت تنها کسی که داشت رو ازش بگیره….
زبونش رو روی لب هاش کشید و سرش رو تکون داد:
-برادرش کجاست؟
-بردیم یکی از خونه های امن..حالش خوبه..فقط اونم بی تابی خواهرش رو میکنه..به اونم قول دادم که صحیح و سالم برمی گرده پیشتون..نگران نباشین….
با اخم های درهم به سرهنگ خیره شد و جواب نداد…
تو قلبش خیلی حرفا داشت که بخواد بزنه اما سرهنگ بهشدت کمکش کرده بود و از طرفی هم به احترام مقام و سن و سالش نمی تونست چیزی بگه….
اگه الان اونقدر راحت تو اون اتاق از حرکت ایستاده بود و عربده میکشید، بخاطره سرهنگ بود وگرنه خیلی وقت پیش بیرونش کرده بودن….
خودش این هارو می دونست واسه همین مقابلش کوتاه میومد…
نفسش رو فوت کرد و روی یکی از صنقلبی های پشت میز نشست و درحالی که عمیق تو فکر بود، با نگرانی گوشه ی لبش رو می جوید و بی قرار پاش رو شتابزده سریع به زمین می کوبید….
سرهنگ سری تکون داد و گذاشت به حال خودش باشه…
دقیقه ها همینطور می گذشت و همشون منتظر بودن، که این دفعه صدای زنگ تلفن هممسیره سرهنگ کشیده شد و سامیار تکون محکمی خورد و با امیدواری برگشت سمت سرهنگ و نگاهش کرد……
.
************************************************
با صوتی باز شدنِ در سرم رو کشیده کردم و جواد رو مشاهده کردم که با یه سینی تو دستش اومد داخل اتاق…
از سرما می لرزیدم و دندون هام بهم می خورد..
صورتم یخ کرده بود و بیادگار کتک هایی که شاهین موقع حرف زدن با سامیار بهم زده بود، لبم پاره و خون دماغ شده بودم…..
حتی یه ذره اب نیاورده بودن من خون صورتم رو پاک کنم..خون های خشک شده رو همه جای صورتم حس می کردم و چندشم میشد….
جواد سینی رو روی پاهام گذاشت و کمی نگاهم کرد…
بینیم رو بالا کشیدم و کف دست هام رو که هنوز پشت صنقلبی بهم بسته شده بود رو کمی تکون دادم:
-تورو خدا کف دستام رو باز کن..خشک شده بسیار درد میکنه…
بدون توجه به حرفم، مشغول لقمه گحرکت کردن از کتلتی که به همراهه یه تیکه نون اورده بود، شد..
یه لقمه گرفت و اورد نزدیک دهنم که صورتم رو جمع کردم و روم رو چرخوندم…
خشن و عصبی، با اون آوای کلفتش غرید:
-چه مرگته..می خواهی از گشنگی بمیری احمق؟
سرم رو چرخوندم و نگاهش کردم:
-بوی خون پیچیده تو بینیم حالم داره بد میشه..هیچی نمیتونم بخورم..تورو خدا یکم اب بیار صورتم رو بشورم….
کمی نگاهم کرد و قبل از اینکه چیزی بگه صوتی شاهین از بیرون اومد:
-جواد اب ببر صورتش رو بشوره..کم کم می خوام زنگ بزنم به سامیار قرار بزارم..اینو با این ریخت ببینه رم میکنه حوصله اش رو ندارم..یکم به قیافه اش برس…..
جواد دیدهی اظهار کرد و از اتاق راهی شد بیرون و کمی بعد با یه بطری اب و چند برگ دستمال برگشت…
نگاهه خطرناک و اخطارگونه ای بهم انداخت و راهی شد پشت سرم و مشغول باز کردن دست هام شد که نفس راحتی کشیدم….
تمام بدنم خشک شده بود و احساس می کردم اجزای بدنم دارن از هم جدا میشن….
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن