رمان گرداب پارت ۳۱۳

با کف کف دستش روی بازوم رو نوازش کرد و اون هم با لحنی پر از ارامش لب زد:

-ممنون..

-برای چی؟..

روی موهام رو بوسید و سرش رو خم کرد و تو گوشم پچ پچ کرد:

-برای اینکه قبول کردی با مولین حرف بزنم..قول میدم هیچوقت پشیمون نشی عشقم..قسم میخورم…

من به هیچ قول و قسمی نیاز نداشتم..همینکه کنار این مرد و توی اغوشش باشم خوشامگاهخت ترین زن جهان میشدم….

پلک هام رو روی هم گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم:

-می دونم..تو تنها کسی هستی که نگاه بسته همه ی حرفاشو باور میکنم..حتی یک ثانیه هم به حرفات شک نمی کنم….

مکثی کردم و بعد با نگرانی اظهار کردم:

-ولی یکم می ترسم..

کف دستش رو زد زیر زیراه ام و سرم رو کشیده کرد و با اخم تو دیده هام خیره شد:

-از چی؟..

-از واکنش مولین..

اخمش رفت و تبسمه خوشگلی روی لب هاش نشیت:

-نترس..اینو هم بسپار به کسی که دیده بسته همه ی حرفاشو باور میکنی و حتی یک ثانیه هم به حرفاش شک نمیکنی..به مردی که الان خوشحال ترین و خوشبخت ترین مرد دنیاست…..

لب هام رو جمع کردم و با مکث بیان کردم:

-زنی هم که الان شاد ترین و خوشامگاهخت ترین زن جهانست، با کمال میل اینو هم سپرد به اون مرد…

کمی بهم چشم دوختیم و بعد هموقت آوای خنده امون کشیده شد و در و دیوار خونه شاهد شادترین و خاص ترین لحظه ی زندگیمون شدن….

#پارت1785

==============================

پشت میزم توقف کرده بودم و خم شده بودم روی نقشه ی جلوم اما هوش و حواسم سر جاش نبود…

نگاهم به نقشه بود ولی فکرم پیش مولین و سورن..

نمی دونستم سورن تا الان رفته بود پیش مامان یا نه..

فقط می دونستم امروزگار قرار بود باهاش حرف بزنه اما ناضافه کرده بود چه وقتی میره…

از استرس و مضطربی قلبم پیچ می خورد..

مولین همواره منطقی بود و به من و سورن اعتماد کامل داشت ولی باز هم مادر بود و می هراسیدم فکر اشتباهی درموردمون بکنه….

نمی میل داشتم فکر کنه تمام این مدت پشت سرش با هم بودیم و بهش نگفتیم…

با آوای تقریبا بلنده دنیز از جا پریدم و گیج نگاهش کردم…

چشم غره ای بهم حرکت کرد و اضافه کرد:

-تو کدوم جهانیی؟..چندبار صوتت کردم..

کمرم رو صاف کردم و با نگرانی اضافه کردم:

-حواسم سرجاش نیست..چیکار داشتی؟..

-هیچی..دو ساعته پهن شدی روی میز و مثل خنگها به نقشه نگاه میکنی..اگه نمی تونی روش کار کنی بذار برای بعد..یکم استراحت کن….

انگار منتظر همین حرف بودم که از خدا تمایل داشته تند ولو شدم روی صندلی پشت سرم و گفتم:

-وای از استرس و دلواپسی دارم میمیرم..

#پارت1786

مداد توی کف دستش رو چرخوند و اضافه کرد:

-خب زنگ بزن به سورن ببین کجاست..اصلا شاید هنوز پیش خاله نحرکت کرده باشه…

-وای نه نه..ولش کن..اگه می خواست خودش زنگ میزد خبر میداد…

-دیوونه ای؟..اینطوری که از نگرانی و بی خبری یه کاری کف دست خودت میدی..حداقل یه پیام بده ببین کجاست….

پوست لبم رو جویدم و گوشیم رو از روی میز برداشتم ولی دوباره تند انداختمش روی میز و بیان کردم:

-نه..نمی تونم ولش کن..

چشم غره ای بهم رفت:

-تو مگه مامانتو نمی شناسی؟..من مطمئنم منطقی برخورد میکنه..خودت میدونی چقدر بهتون اعتماد داره..سورن رو هم اندازه پسر خودش دوست داره..مضطرب نباش….

لب هام رو جمع کردم و شونه بالا انداختم:

-به هرحال بازم ممکنه فکر اشتباهی بکنه..من و سورن همش با هم بودیم..تنهایی راهی شدیم تهران..الان پیش خودش چه فکری میکنه….

-هیچ فکری نمیکنه..میدونه شما هیچ کار اشتباهی انجام نمیدین…

مضطرب به دنیز نگاه کردم و با مکث بیان کردم:

-به نظرت قبول میکنه؟..

-چرا قبول نکنه پرند..سورن از همه نظر یه پسر ایده اله..به‌شدتم دوسِش داره..باور کن خوشحالم میشه چون سورن رو میشناسه و میدونه میتونه تورو خوشامگاهخت کنه…..

-خداکنه همینطور که میگی بشه..