رمان گرداب پارت ۲۹۲

فاطمه خانم با دلواپسی اظهار کرد:

-باشه مولین شما برین..بهتر شد به منم خبر بدین، اینطوری خوابم نمیبره…

سامیار سر تکون داد و سوگل از داخل ماشین دوباره گفت:

-دلواپس نباشین خوبم..

صدای سامیار رو از بین آوای موتور ماشین گوش دادم:

-ساکت شو..من میدونم تو اخرش…

ماشین حرکت کرد و دیگه ادامه ی حرفش رو نمتوجه شدیم…

فاطمه خانم سری تکون داد و اضافه کرد:

-الان تا خوده خونه خون به دل بچه میکنه..

بعد به ما خیره شد و گفت:

-بیایین بریم مامان جان..زحمت منم افتاد گردن شما…

رفتیم سمت ماشین و سورن بیان کرد:

-این چه حرفیه..شما رحمتین..

من هم تبسمی به چهره ی مهربون و مضطربش زدم و سرم رو به تایید تکون دادم…

هرچقدر تعارف کردم قبول نکرد روی صندلی جلو بشینه و من هم با اصرار روی صنقلبی عقب، کنارش نشستم….

سورن ماشین رو روشن کرد و درحالی که راه میوفتاد، نچی کرد:

-بسیار نگران سوگلم..یه وقت چیزی نشه..

از تو اینه وسط به اخم های درهمش نگاه کردم و درحالی که خودم هم نگران بودم گفتم:

-نه اگه بسیار حالش بد بود بهمون می اضافه کرد..خودش بیشتر از ما حواسش هست…

بعد برای تایید حرفم به فاطمه خانم نگاه کردم که سری به تاسف تکون داد و با نگرانی لبش رو گزید و دلواپسی من رو هم بیشتر کرد ولی دیگه حرفی نزدم….

#پارت1693

===============================

بعد از کلی این پهلو و اون پهلو شدن، تازه چشم هام داشت گرم میشد که صوتی تق تق ارومی رو گوش دادم….

چشم هام به سرعت باز شد و سرم چرخید سمت در اتاق…

تازه یک ساعت هم نبود که از باغ برگشته بودیم خونه و همه برای خواب به اتاق هامون اومده بودیم….

اخم هام جمع شد و وقتی مجدداً همون آوا که انگار برخورد انگشتی به در بود رو متوجه شدم، با نگرانی تو جام قرار گرفتم….

با عجله حرکت کردم سمت در و قبل از اینکه کف دستگیره رو بچرخونم، آوای اروم و دلواپس سامیار رو گوش دادم:

-محکمتر بزن..اینطوری که بیدار نمیشه..

صوتی سورن هم خفه و پر از دلواپسی بود:

-خوابه..صدا قد بلند باشه یهو میترسه..

بی توجه به پیجادهن و شلوار راحتی تنم و موهای بازی که اشفته دورم ریخته شده بود، در رو به‌سرعت باز کردم….

با دیدن اخم های درهم و صورت های غرق مضطربی سامیار و سورن ترسیدم…

قدمی جلوتر حرکت کردم و با مضطربی گفتم:

-چی شده؟..

سورن چنگی به موهاش زد و با ترس بیان کرد:

-سوگل حالش خوب نیست..بیا..

با عجله سورن رو کنار زدم و درحالی که به سمت اتاق سوگل می راهی شدم گفتم:

-یعنی چی حالش خوب نیست؟..چش شده؟..

#پارت1694

دوتایی پشت سرم مسیر افتادن و سامیار با وحشت گفت:

-درد داره..

در نیمه باز اتاق رو تا ته باز کردم و با هول وارد اتاق شدم…

لامپ های اتاق روشن بود و با مشاهده کردن سوگل تنم لرزید..

لبه ی تخت نشسته بود و دست هاش رو دور شکمش حلقه کرده بود و از کمر خم شده بود روی زانوهاش…

با ترس صداش کردم و دویدم سمتش..

با متوجه شدن صوتم سرش چرخید سمتم و صورت عرق کرده و اشک الودش رو متوجه شدم…

با وحشت یک کف دستش رو به سمتم دراز کرد و نالید:

-پرند..دارم میمیرم..

دستش رو گراهی شدم و کنارش لبه ی تخت قرار گرفتم:

-درد داری؟..یعنی منظورم دردت چطوریه؟..درد زایمانه؟..

سرش رو به تایید تکون داد و آواش هم همجاده با تنش لرزید:

-اره فک کنم..یه کاری کنین دارم میمیرم..سامیار..

سرم رو چرخوندم سمت پسرها که وسط اتاق خشکشون زده بود و با ترس به سوگل نگاه می کردن….

با حرص جیغ زدم:

-چرا خشکتون زده..دختره از درد مرد..

جفتشون با صوتی جیغم کمی به خودشون اومدن و دویدن سمتمون…

سامیار جلوی پاهای سوگل زانو زد و یک کف دستش رو روی صورتش گذاشت و گفت:

-جونم..جون دلم..من چیکار کنم؟..