رمان گرداب پارت ۲۱۲

چراکهه ام بیشتر لرزید و با بغض و مظلومانه لب زدم:

-ببخشید..

نگاهش وا راهی شد و کف دستش پایین افتاد..

کلافه چنگی به موهاش زد و با حرص گفت:

-بغض نکن..اینطوری حرف نزن..

قطره اشکی روی گونه ام فرو ریخت و شتاب‌زده سریع بیان کردم:

-اگه فکر میکنی قصد دروغ گفتن یا پنهان کاری داشتم، معذرت میخوام..خودت میدونی من هیچی رو از تو تا حالا پنهان نکردم….

پشت کف دستم رو روی صورتم کشیدم و اشکم رو پاک کردم و ادامه دادم:

-فقط نمی تمایل داشتم برای موضوعی که تموم شده آزرده بشی..به جون مامان فقط قصدم همین بود..اگه بدتر ناراحتت کردم معذرت میخوام….

با دیده های پر اشک نگاهش کردم که سرش رو پایین انداخته بود و کف دست هاش رو محکم توی هم می فشرد و نگاهم نمی کرد….

قطره های اشک سریع و پشت سر هم، روی صورتم ریخت و صوتم لرزید:

-سورن!..

نگاهش رو اروم بالا اورد و با متوجه شدن صورتم، چشم هاش رو محکم بست و دندون هاش رو روی هم فشرد:

-گریه نکن..

چشم هاش رو باز کرد و با حرص و بی قرار تکرار کرد:

-گریه نکن..

سریع اشک هام رو پاک کردم و تو نگاه هاش خیره شدم و بی صوت لب زدم:

-ببخشید..

کف دستی روی صورتش کشید و با اخم های درهم و لحنی محکم و قاطع اضافه کرد:

-هرقلبیلی میخواد داشته باشه، دیگه حق دروغ اظهار کردن بهم رو نداری..حق نداری چیزی رو ازم قایم کنی…

سرم رو به تایید تکون دادم و حرفی نزدم که با حرص اضافه کرد:

-نمتوجه شدم..

لب برچیدم و با دلخوری اضافه کردم:

-باشه..

-باشه چی؟..

دیده هام رو بستم و با حرصی که تو قلبم از راهی شدارش داشتم اظهار کردم:

-دیگه چیزی رو ازت قایم نمیکنم..

-افرین دختر خوب..

چشم هام رو باز کردم و با آزردهی نگاهش کردم که چشم غره ای بهم حرکت کرد:

-اینطوری نگاه نکن..خودتم میدونی که حق با منه..

تبسمه تلخی زدم و سرم رو تکون دادم..

کف دست بردم کیفم رو از کنارم برداشتم و از جام بلند شدم…

سورن هم قد بلند شد و با تعجب گفت:

-کجا؟!..

-برم خونه..مولین نگران میشه..

-زنگ میزنم بهش میگم با منی..

سرم رو به منفی تکون دادم و بیان کردم:

-نه دیگه برم..خسته ام..از سر کار رفتم خونه و بعدم اومدم اینجا..وقت نشد استراحت کنم…

کیفم رو روی شونه ام انداختم و ادامه دادم:

-بعدا میبینمت..فعلا..

راه افتادم سمت در اتاق و دستم رو روی دستگیره ی در گذاشتم و کشیدم…

تازه یه ذره در رو باز کرده بودم که سورن از پشت سرم، کف کف دستش رو روی در گذاشت و محکم در رو بست…

کف دستم روی دستگیره ی در موند و با تعجب همینطور از حرکت ایستادم…

حضورش رو پشت سرم، به‌شدت نزدیک حس می کردم..هنوز دستش روی در بود و حرف نمیزد…

من هم آزردهی اجازه حرف زدن بهم نمیداد که نفس گرمش رو از پشت سرم حس کردم که از روی شال به گوشم می خورد….

با لحن شیرین و مهربونی توی گوشم گفت:

-دلم برات تنگ شده بود..

لب هام رو جمع کردم و با طمانینه برگشتم سمتش..

پشتم رو به در چسبوندم و کف دست سورن هم همینطور بغل سرم، روی در موند…

سرم رو اروم قد بلند کردم و توی دیده هاش خیره شدم..

نگاه داغش توی صورتم میگشت و دلتنگی که ازش دم میزد، کاملا توی چشم هاش معلوم بود…

لحنم اروم و غصه دار شد:

-برای همین اینقدر ازم فاصله گرفتی و نخواستی ببینیم؟..

اون یکی کف دستش رو هم بلند کرد و با دسته مویی که کج توی پیشونیم ریخته بودم، بازی کرد…

هممدت تبسمه کجی زد و اهسته گفت:

-دیروزگار یه مانتوی سرمه ای و شلوار جین ابی پوشیده بودی..پریروزگار یه مانتوی مشکی و شلوار کتون خاکستری با مقنعه..روزگار قبلش بازم مانتوت مشکی بود و شلوارتم همینطور..روزگار قبل ترشم…..

مات و مبهوت حرفش رو قطع کردم:

-از کجا میدونی؟!..