رمان گرداب پارت ۲۱۱

بار دیگر کف دستش رو فشردم و اظهار کرد:

-بسیار مسرور شدم دیدمت..بیشتر سر بزن دلم برات تنگ میشه…

-منم همینطور..نگاه حتما..به مامان اینا سلام برسون..

-سلامت باشی عزیزم چشم..

چشمکی زد و با دیده و ابرو به در اتاق سورن اشاره کرد و گفت:

-بهشون اضافه کردم مهمون دارن ولی نگفتی تویی..

ریز خندیدم و سرم رو تکون دادم:

-ممنون..

-خدانگهدار..

جوابش رو دادم و با نگاهم بدرقه ش کردم تا از مطب خارج شد و در رو هم پشت سرش بست…

نفس عمیقی کشیدم و با استرس بند کیفم رو توی کف دست هام فشردم و با قدم های اروم مسیر افتادم سمت اتاق سورن….

تقه ای به در زدم و با گوش دادن آواش قلبم لرزید:

-بفرمایید..

خدایا چقدر قلبم براش تنگ شده بود..

دوباره نفسی گراهی شدم و کف دستم رو روی کف دستگیره ی در گذاشتم و اروم در رو باز کردم و رفتم داخل…

سرش پایین بود و داشت چیزی رو یادداشت می کرد..

با ولع و مشتاق دیداری نگاهم رو بهش دوختم و در رو اروم پشت سرم بستم…

با آوای بسته شدن در سرش رو بلند کرد و با دیدن من، ابروهاش اروم اروم بالا پرید…

نگاهم رو توی صورتش چرخوندم و اهسته اضافه کردم:

-سلام..

با همون ابروهای بالا انداخته، سرش رو تکون داد و متعجب اظهار کرد:

-سلام..خوش اومدی..

بی اختیار نگاه و لحنم پر از گلایه شد:

-واقعا خوش اومدم؟!..

نگاهش رو ازم دزدید و با کف دست به مبل های جلوی میزش اشاره کرد:

-اره..چرا اونجا ایستادی..بیا بشین..

بند کیفم رو محکم تر فشردم و راه افتادم و جلوی میزش ایستادم…

وقتی دید از حرکت ایستادم و چیزی نمیگم، بار دیگر نگاهم کردم و با تعجب اظهار کرد:

-چرا نمیشینی؟!..

-اگه مزاحمت شدم برم..نمیخوام به زور تحملم کنی..

اخم هاش رو کمی توی هم کشید و با جذبه اظهار کرد:

-بشین پرند بچه بازی درنیار..

حتی قلبم برای گوش دادن اسمم از زبونش هم تنگ شده بود…

کمی عقب رفتم و روی مبل دو نفره نشستم و خیره شدم بهش…

کلافه نگاهش رو ازم گحرکت کرد و از جاش بلند شد:

-چیزی میخوری برات بیارم؟..

-نه ممنون..بیا بشین باید حرف بزنیم..

از پشت میز رد شد و اومد روی مبل روبه روم نشست و سوالی اضافه کرد:

-درمورده؟!..

بی اختیار پوزخندی زدم و اظهار کردم:

-درمورده؟..به نظرت درمورده چی میخوام حرف بزنم؟..به نظرت این همه جاده اومدم اینجا که چی بهت بگم؟…

دست هاش رو توی هم گره زد و روی زانوهاش گذاشت و کمی خم شد جلو و محکم صوتم کرد:

-پرند!..

دلگیر و غمگین نگاهش کردم و چیزی نگفتم که خودش بار دیگر اضافه کرد:

-چرا اومدی؟!..

-نباید میومدم؟!..

-نگفتم نباید میومدی..بیان کردم چرا اومدی؟!..

کلافه نگاهم رو به اطراف چرخوندم و اظهار کردم:

-اومدم حرف بزنیم..

-اینجا جای حرف زدنه؟!..

-پس کجا میومدم؟..جواب تماس هامو نمیدی..وقتی میایی خونه که من نباشم..کجا میمشاهده کردمت که بتونم باهات حرف بزنم؟….

نگاهش رو ازم گحرکت کرد و با بی رحمی اضافه کرد:

-لابد حرفی نداشتیم که جواب نمیدادم..

-این نظر تواِ..شاید تو حرفی نداشته باشی و نخواهی منو ببینی..شاید من اینقدر برات ارزش ندارم که بیایی ازم قلبیل کارمو بپرسی ولی برای من اینطوری نیست…..

پوزخندی زد و با حرصی محسوس اضافه کرد:

-اگه برات ارزش داشتم، پنهان کاری نمی کردی و بهم دروغ نمی گفتی…

اخم هام توی هم رفت و صوتی من هم پر از حرص شد:

-من دروغ نگفتم..اگه می خواستم پنهان کاری کنم اصلا موضوع رو بهت نمی گفتم…

-پس اسم کارت چی بود؟..من ازت پرسیدم اون مرتیکه ی اشغال رو مشاهده کردی تو اضافه کردی نه…

چراکهه ام از تحکم آواش لرزید و اروم گفتم:

-موضوع تموم شده بود..نتمایل داشتم بیاد اون به قول خودت مرتیکه ی اشغال ناراحت بشی..نتمایل داشتم نگرانت کنم….

دوباره مثل اون روزگار انگشت اتهامش به طرفم گرفته شد و غرید:

-بیادگار هرچی که بود نباید دروغ می بیان کردی..