رمان گرداب پارت ۲۰۹

مامان مشکوکانه نگاهم کرد و بیان کرد:

-حرفم نزدین؟!..

کف دستپاچه لقمه رو قورت دادم و گفتم:

-چرا چرا..با تلفن حرف میزنیم اما نتونستم ببینمش..

قلوپی از چاییم خوردم و برای اینکه دیگه سوال و جوابم نکنه، به‌سرعت از پشت میز بلند شدم و اضافه کردم:

-من دیگه برم..تا کفشمو بپوشم دنیز میرسه..

-اِ مادر..تو که چیزی نخوردی..

-سیرم مولینی..کف دستت درد نکنه..

هول هولکی گونه ش رو بوسیدم و با یک “بای” بلند، کیفم رو از روی کانتر برداشتم و از اشپزخونه زدم بیرون….

جلوی در مشغول پوشیدن کتونی هام شدم و همینطور زیرلب غر میزدم…

“پسره ی نفهم..مگه من چیکار کردم که باهام این کارو میکرد..برای اینکه منو نبینه صبح ها میاد پیش مامان که باهام روبرو نشه..حقشه حالشو بدجور بگیرم”…..

با آوای تک زنگی که از گوشیم قد بلند شد، در رو باز کردم و راهی شدم بیرون…

طول حیاط رو با قدم های قد بلند و پر حرص طی می کردم و پاهام رو محکم به زمین می کوبیدم…

در اهنی خونه رو محکم کوبیدم و حرکت کردم سمت ماشین دنیز که جلوی در توقف کرده بود…

سوار ماشین شدم و مستاصل نگاهش کردم:

-سلام..چطوری؟!..

استارت زد و در همون حال گفت:

-سلام..قربونت خوبم..چته؟..چرا دمغی؟!..

کف دستم رو روی دستش که روی دنده گذاشته بود، گذاشتم و اظهار کردم:

-یه لحظه نرو..

اخم هام رو کشیدم توی هم و سرم رو چرخوندم و شروع کردم به متوجه شد زدن کوچه و خیابونِ اطراف…

دنیز متعجب نگاهم کرد و اظهار کرد:

-چیکار میکنی؟!..

وقتی متوجه شدم اون اطراف خبری از ماشین سورن نیست، اخمم بزرگتر شد و با حرص لبم رو جویدم:

-هیچی..می میل داشتم ببینم سورن این اطراف نیست..

دنیز که از موضوع و بحث اون روزمون خبر داشت، خنده ش گحرکت کرد و گفت:

-این اطراف چیکار داره؟!..

کف دست به سینه شدم و با عصبانیت اضافه کردم:

-تو که نمیدونی..پسره ی بیشعور میذاره وقتی من از خونه میام بیرون، میاد پیش مامان..

دنیز ماشین رو راه انداخت و بیان کرد:

-از کجا درک کردی؟..

-مولین الان اضافه کرد..یه جوری که مشکوک نشه ازش جویا شدم این چند روز سورن رو متوجه شده یا نه..اونم بیان کرد صبحها قبل رفتن به مطب میاد بهش سر میزنه….

دهن دنیز باز موند و دیده هاش گرد شد:

-نه؟!..یعنی تا این حد عصبی شده؟..

-اره دیگه..اصلا نمی تونم درکش کنم..تقصیر من چیه این وسط..من که همه چی رو هم براش تعریف کردم….

-فکر میکنه پنهان کاری کردی و نمی میل داشتی بهش بگی..

-اگه نمی خواستم بگم که اصلا هیچی نمی اظهار کردم..من صادقانه باهاش حرف زدم…

نگاهی به اینه بغلش انداخت و گفت:

-درسته..اما خودمون نیت تورو میدونیم، اون که نمیدونه..حتما فکر میکنه اینقدر براش ارزش قائل نبودی که از همون اول موضوع رو بهش بگی….

-اصلا اجازه ی حرف زدن بهم نداد دنیز..اگه بهم یکم فرصت داده بود تمام قلبایلم رو بهش می اظهار کردم…

سری به تاسف تکون داد و گفت:

-الانم باید از قلبش دربیاری پرند..

ناراحت و مستاصل نگاهش کردم و اضافه کردم:

-چطوری؟!..روزگار بعد از اون شامگاه، کلی بهش زنگ زدم ولی جوابم رو نداد..الانم که هرکاری میکنه تا باهام روبرو نشه..درضمن….

مکث کردم و دنیز نیم نگاه متعجبی بهم انداخت:

-درضمن چی؟!..

پوفی کردم و نگاه ازش گرفتم:

-منم ازش دلخورم..هنوز صدای فریادی که اون شامگاه میزد توی گوشمه دنیز..این کاراشم ببین..همه جوره ارتباطمون رو قطع کرده..شاید واقعا نمیخواد منو ببینه…..

دنیز لبخندی زد و با ارامش اضافه کرد:

-الان وقت این حرفها نیست پرند..اول حرفاتو بزن..از قلبش دربیاد..بعد اونوقت نوبت تو میشه که غمگینیتو نشون بدی و اونم تلاش میکنه تا رفعش کنه…..

کلافه دست هام رو توی هوا حرکت دادم و اظهار کردم:

-اخه چه جوری باهاش حرف بزنم؟..

-پرند تو ناراحت و عصبی میشی مخت هنگ میکنه..راحت میتونی ببینیش و باهاش حرف بزنی..یا خونه اس یا مطب..تایم کاریشم که میدونی..هرساعتی تمایل داشتی بری، ببین اونموقع کجاست برو همونجا……

حتی خودم هم برق نگاه هام و گل انداختن لپ هام رو حس کردم…

با هیجان کف دست هام رو کوبیدم بهم:

-وای خداجون..چرا به فکر خودم نرسیده بود..

دنیز خندید و من بی توجه به اینکه پشت فرمون بود، پریدم سمتش و محکم گونه ش رو بوسیدم…

جیغش قد بلند شد و با یک کف دست هولم داد:

-برو گمشو عقب ببینم..