رمان گرداب پارت ۱۸۵

بی اختیار دوباره بغض کردم و قلب شکسته اظهار کردم:

-چرا مارو دوست ندارن؟!..

مولین تبسمه تلخی زد و کف دستم رو نوازش کرد:

-با ازدواج من و پدرت موافق نبودن..به سختی و با اصرارهای زیاد پدرت حاضر شدن بیان خاستگاری..منو هم سطح خودشون نمی دونستن..از همون روزگاری که ازدواج کردیم، بدرفتاری هاشون شروع شد..دو سه سال اول تو عمارت باهاشون حیات کردیم..از هیچ کاری برای ازار من نگذشتن..منو خیلی اذیت کردن..نمی میل داشتم بین پدرت و خانواده ش بیادگار من بهم بخوره برای همین خاموشی می کردم..فقط عمه ت باهام خوب بود……

لبخنده تلخش بزرگتر شد و نفس عمیقی کشید و اروم ادامه داد:

-جلوی پدرت خوده واقعیشون رو نشون نمیدادن..کافی بود بابات پاشو بیرون بذاره تا بار دیگر شروع کنن..منو کرده بودن کلفت تمام وقتشون..بشور، بپز، نظافت کن..حتی لباسشونم میدادن من بشورم..هرهفته مجبورم می کردن اون عمارت بزرگ رو نظافت کنم..پختن غذارو به من سپرده بودن..درکنار همه ی اینا متلک ها و حرف های نیش دارشونم بود..اون عمارت جذاب و بزرگ برام شده بود مثل یک قفس……

-چرا به بابام نمی گفتی؟!..چرا گذاشتی باهات این کارو بکنن؟…

به روبه روش خیره شد و اهسته تر بیان کرد:

-من و محمدرضا عاشق هم بودیم..به سختی بهم رسیده بودیم..نمی خواستم بین من و خانواده ش بمونه..می دونستم اگه بگم طرف منو میگیره اما دوست نداشتم خانواده ش رو از کف دست بده..اونا خانواده ش بودن و مسلما دوستشون داشت..دوست نداشتم باهاشون قهر کنه و تنها بمونه..برای من بد بودن ولی محمدرضا رو روی چشمشون میذاشتن..نمی تمایل داشتم حمایتشون رو از کف دست بده……

تبسمی روی لبم نشست از لحن پر از عشقش وقتی اسم بابام رو میاورد…

این دفعه من کف دستش رو نوازش کردم و بیان کردم:

-خب..بعد چی شد؟..

مجدداً نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

-تازه تورو باردار شده بودم..حالم خوب نبود و ویار شمشاهده کردی داشتم..ولی حتی اینم باعث نشد از کارهاشون کف دست بردارن..عمه ت به طرفداری از من جلوشون می توقف کرد اما اونم کار زیادی نمی تونست بکنه..تا اینکه با مشاهده کردن حال و روزم که هرروز داشتم بیشتر اب میحرکت کردم، طاقت نیاورد و حرکت کرد همه چی رو به بابات اظهار کرد..از سیر تا پیازِ وقت نبودنش رو تعریف کرد..بابات باورش نمیشد من اینقدر اذیت شده باشم و هیچی نگفته باشم..حتی اومد سرم داد زد که اونو ادم حساب نکردم و با خاموشیم نشون دادم به حمایتش نیاز ندارم……

تبسمه روی لبش اینبار پر از احساس شد و با مکث کوتاهی اظهار کرد:

-می اضافه کرد وقتی تورو اذیت میکنن انگار دارن منو زنده زنده اتیش میزنن..از ناراحتی زیاد بخاطره کارهایی که با من کرده بودن گریه می کرد..شامگاهونه وسایلمون رو جمع کرد و تو روی همشون از حرکت ایستاد و بیان کرد جایی که احترام زنم رو نگه ندارن نمیمونم..اظهار کرد خانواده ای که این همه بلا سر زن و بچه ی تو راهیش اوردن رو نمیخواد..مولین بزرگت گریه کرد، خودشو زد، غش کرد ولی بابات کوتاه نیومد..دست منو گراهی شد و برای همیشه از اون عمارت اومدیم بیرون……

اشک تو چشم های جفتمون جمع شده بود..

چقدر به وجوده همچین پدری افتخار می کردم..نه بخاطره اینکه تو روی خانواده ش ایستاده بود..فقط بیادگار اینکه پشت زن و بچه ش بوده و وقتی از کارهای خانواده ش مطلع شده، نگذاشته دیگه کسی اذیتشون کنه…..

چقدر الان به وجودش و حمایت هاش نیاز داشتم..

با بغض گفتم:

-کاش الانم بود..چقدر قلبم براش تنگ شده مامان..

اشک مولین از دیدهش فرو ریخت و سرش رو به تایید تکون داد و لب زد:

-منم همینطور..تا وقتی بود نذاشت اب تو قلبمون تکون بخوره…

اشکم رو پاک کردم و برای اینکه حال و هوای مولین عوض بشه، به سختی تبسم زدم:

-بعد این خونه رو خریدین و برای زیستن اومدین اینجا؟..

مولین هم اشک هاش رو پاک کرد و سرش رو به منفی تکون داد و بار دیگر تبسم زد:

-نه..اون شامگاه حرکت کردیم خونه بابای من..چند روزگار اونجا بودیم..بابات یه مدت مغازه رو باز نکرد و برای اینکه منو از حال و هوای اون عمارت خارج کنه، چند روزگار حرکت کردیم مسافرت..اول مشهد و بعد هم شیراز و اصفهان..هرروزگار منو می برد گردش و خوش میگذروندیم..تازه انگار داشتیم زندگی می کردیم..تازه روی خوش زندگی داشت بهمون تبسم میزد..از مسافرت که برگشتیم، بابات یه خونه اجاره کرد..جهیزیه ی من باز نشده بود و تو زیرزمین خونه امون مونده بود..زیرا عمارت نیازی به جهیزیه ی من نداشت..وسایل رو تو خونه ی اجاره ایمون که بسیار هم نقلی و کوچولو بود چیدیم و زندگی جدیدمون شروع شد..به اصرار من، چند ماهی یکبار می راهی شدیم برای احترام به خانواده ی پدرت سر میزدیم و می اومدیم……

با ذوقی که از تعریف خاطراتشون توی دلم جای گرفته بود و تبسم بزرگی پهن لبم کرده بود، اظهار کردم:

-دیگه باهات خوب راهی شدار می کردن؟..

-نه زیاد..جلوی بابات چیزی نمی تونستن بگن ولی تا یه فرصت گیر میاوردن نیش و کنایه هاشون شروع میشد….

بق کرده نگاهش کردم و گفتم:

-چطور می تونستن اینقدر بد باشن..بخاطره بابا هم شده بود باید رعایت می کردن…