سرم رو تکون دادم و مجدداً نیم نگاهی به سورن انداختم..شدت اخم هاش هرلحظه بیشتر میشد و غضبناک به اتش کم جون شده امون نگاه می کرد…
رو به کیان با علامت پرسیدم “چشه” که سرش رو به نشونه “مهم نیست” تکون داد و دیگه حرفی نزد….
فضا انقدر سنگین شده بود که البرز و دنیز هم خاموشی کرده بودن…
با استرس اسپری تو دستم رو فشردم که کیان متوجهش شد و با نگرانی گفت:
-اون چرا کف دستته؟..خوبی؟..
بار دیگر از گوشه ی چشم به سورن نگاه کردم که حالا توجه ش جلب شده بود و با اخم به اسپری ام نگاه می کرد….
سریع پرتش کردم تو کیفم و اضافه کردم:
-چیزی نیست..حالم خوبه..
با نگرانی بار دیگر به سورن چشم دوختم که همچنان از چشم دوختن به صورتم پرهیز می کرد…
نمی دونستم چه اتفاقی تو مدتی که رفتن افتاده بود و چه حرف هایی زده بودن که اینجوری شده بود….
انگار از چیزی قلبخور بود که به من نگاه نمی کرد و منم تحمل این حرکت کردارش رو نداشتم…
گوشه ی لبم رو گزیدم و بی طاقت آواش کردم:
-سورن..
نگاهش گرفته و با همون اخم چرخید سمتم و منتظر نگاهم کرد…
اشتباه نمی کردم..قلبخوری از تمام وجناتش معلوم بود..ولی من که کاری نکرده بودم…
سردرگم سرم رو تکون دادم و لب زدم:
-چیزی شده؟..
-نه..
انقدر اهسته جواب داد که به زور متوجه شدم و بق کرده سرم رو پایین انداختم…
البرز و دنیز که متوجه ی همه چیز بودن،.شروع کردن به قد بلند قد بلند حرف زدن و شوخی کردن تا کمی جو رو عوض کنن….
***************************************
داشتم میز ناهار رو جمع می کردم و درهمون حال به سورن چشم دوختم…
بی تاب و بی قرار از این طرف سالن میرفت اونطرف و برعکس…
سری به تاسف تکون دادم و صوتش کردم:
-سورن..بگیر بشین..چرا خودتو عذاب میدی..
نگاهم نکرد و با اخم های توهم اضافه کرد:
-راحتم..
پوفی کردم و سرگرم جمع کردن میز شدم..با این اخلاق خوشگلی که از دیشامگاه پیدا کرده بود من جرات حرف زدن باهاش رو نداشتم….
تا مجبور نمیشد نگاهم نمیکرد و اخم هاش دائم توهم بود…
مولین داشت باقی مونده غذا رو تو ظرف میریخت تا داخل یخچال بذاره…
راهی شدم کنارش و اروم گفتم:
-مولیم یه چیزی به این لجباز بگو..تا خواهرش اینا برسن خودشو سکته میده…
-اِ خدانکنه دختر..زبونتو گاز بگیر..
-گاز میگیرم..اینارم جمع میکنم..بیا برو ببین میتونی ارومش کنی..به حرف تو گوش میده…
ظرف هارو به دستم داد و نفسی کشید و رفت سمت سالنی که سورن داشت مترش می کرد…
مشغول کار شدم و درهمون حال یک نگاهم به اونور بود که ببینم چکار میکنن و چی میگن…
مامان کف دست سورن رو کشید و نشوندش روی مبل و خودش هم کنارش جای گرفت…
صوتشون انقدر اروم بود که چیزی نمی شنیدم اما مطمئن بودم سورن روی مولین رو زمین نمی اندازه و به حرفش گوش میده….
نگاه ازشون گرفتم و ظرف های غذارو داخل یخچال گذاشتم و پای سینک از حرکت ایستادم و مشغول شستن ظرف ها شدم….
انقدر فکر و خیال تو سرم بود که نمتوجه شدم ظرف ها کی تموم شد…
دست هام رو شستم و شیر اب رو بستم و چرخیدم سمت هال…
مولین داشت تلویزیون میدید و خبری از سورن نبود..
کف دست هام رو خشک و پیشامگاهندم رو باز کردم و مسیر افتادم سمت مولین و گفتم:
-مولین..سورن کو؟..
سرش رو چرخوند و با تبسم نگاهم کرد:
-خسته نباشی عزیزم..فرستادمش یکم بخوابه..
با ابروهای بالا رفته نگاهی به در اتاقش انداختم..انقدری می شناختمش که بدونم الان مسیر رفتن رو توی اتاقش شروع کرده و حالا نوبت اتاقشِ که مترش کنه…..
لبخندی به مولین زدم و اضافه کردم:
-یه سری بهش بزنم..
مامان بار دیگر چرخید سمت تلویزیون و منم مسیر افتادم سمت اتاق سورن…
ولی هنوز دو قدم هم برنداشته بودم که صدای ایفون قد بلند شد…
انگار قلبم زودتر متوجه شد چه خبره که اون جوری تیر کشید و نفسم بند اومد…
وسط خونه خشکم زد و نگاهم مات موند به گوشی ایفون که با فاصله ی کمی ازم قرار داشت…
اب دهنم رو قورت دادم و صوتی مولین رو متوجه شدم:
-چرا خشکت زده مولین..برو درو باز کن..
به پاهای بی جونم به سختی حرکت دادم و راهی شدم سمت ایفون و با کف دستی که می لرزید گوشی رو برداشتم:
-کیه؟..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن