عسل کنارم لبه ی کاناپه نشست و دستم رو نوازش کرد:
-هیچی نیست..بد به قلبت مسیر نده..این دردها طبیعیه..من خاله امو یادمه وقتی باردار بود..وقتی زیاد کار میکرد یا مسیر طولانی رو پیاده میحرکت کرد همینطوری کمر درد می گحرکت کرد….
-راست میگی؟..
-اره عزیزم..حتی یادمه یه بار مجبور شدن برن یه مسافرت کوتاه و زیرا تو ماشین مدت طولانی نشسته بود، همینجا که تو اضافه کردی اونم درد داشت..حتی بیمارستانم رفت اما خداروشکر چیز خطرناکی نبود…..
-امیدوارم همینطور باشه..
-مضطرب نباش..اینطوری بدتر میشی..
سرم رو تکون دادم و کف دستم رو روی شکمم کشیدم و مشغول نوازش شدم…
مادرجون که کمی حالش بهتر شده بود با شرمندگی گفت:
-بیاد ما تو هم داری اذیت میشی..اینقدر مشکلات داریم که هرروزگار استرس باید بکشی…
تبسمه تلخی زدم:
-نه مولین..اینجوری نگین..پیش میاد..
-نگران نباش دخترم..تو بارداری از این چیزها پیش میاد..چراکه بچه ی اولتونه بهشدت مضطرب میشین و هول میکنین..بهت قول میدم چیز خطرناکی نیست..مطمئن باش…..
سرم رو تکون دادم و چیزی نگفتم..
کف دست خودم نبود..نمی تونستم نگران نباشم..اگه بیاد این استرسها و بی احتیاطی های من اتفاقی واسه بچه ام می افتاد هیچوقت خودمو نمی بخشیدم…..
به خودم قول داده بودم بچه ام رو تو ارامش نگه دارم و به جهان بیارم ولی انگار نمیشد…
هرروزگار یه چیزی پیش میومد که من دلواپس و مضطرب بشم…
نمی دونم چقدر گذشت و من تو دلواپسی داشتم دست و پا میزدم و هرچقدر سامیار دیر میکرد نگرانی من هم بیشتر میشد….
با ترس به عسل نگاه کردم و گفتم:
-چرا نمیان؟..مگه یه تماس گحرکت کردن چیکار داشت..
-ای بابا..الان میان..چرا اینقدر الکی به خودت استرس وارد میکنی…
-برو ببین دارن چیکار میکنن..حتما یه چیزی شده که نمیان…
سرش رو تکون داد و از جاش کشیده شد:
-بسیار خب..تو اروم باش..الان میرم..
اما قبل از اینکه حرکتی بکنه سامیار درحالی که گوشی کنار گوشش بود اومد داخل و پشت سرش هم سولین وارد خونه شد….
سامیار نگاهی به من کرد و خطاب به پشت خطیش بیان کرد:
-بهشدت ممنون..ببخشید مزاحمتون شدم خانوم دکتر..قربون شما..خدانگهدار…
تماس رو قطع کرد و اومد بار دیگر کنارم جای گرفت و رو به نگاهِ نگرانم تبسمه مهربونی زد…
سرم رو تکون داد و لب زدم:
-چرا اینقدر دیر کردی؟..
-جواب نمیداد..چندبار گرفتم تا بالاخره گوشی رو برداشت..
-چی اضافه کرد؟..
کف دستش رو روی دست هام گذاشت و اروم فشرد:
-اضافه کرد چیز دلواپس کننده ای نیست..یکم دراز بکشه و استراحت کنه اگه بازم بهتر نشد بیایین بیمارستان چک کنم ببینم از چیه….
نفس عمیقی کشیدم:
-فقط همینو اضافه کرد؟..
-اره عزیزم..
-همه چی رو توضیح دادی؟..اظهار کردی استرس و دلخوری داشتم؟…
روی کف دستم رو نوازش کرد و همونجا پایین کاناپه قرار گرفت و اضافه کرد:
-اره عزیزقلبم..همه چی رو اضافه کردم..بیان کرد بیاد همین استرسه..یکم استراحت کنی خوب میشی…
دیده هام رو بستم و نفسم رو فوت کردم بیرون:
-خداروشکر..
خیالم کمی راحت شد و انگار حالا که مضطربیم کم شده بود، دردم هم هی کمتر میشد…
سرم رو تکون دادم و به سامیار چشم دوختم..هنوز داشت دستم رو نوازش میکرد و نگاهش خیره به شکمم بود….
اون یکی کف دستم رو روی کف دستش گذاشتم و وقتی نگاهم کرد اروم اضافه کردم:
-بهترم..دلواپس نباش..
نفسی کشید و سرش رو به تاسف تکون داد:
-بلد نیستم ازتون مواظبت کنم..همش بخاطره من و دردسرام حال شما بد میشه…
با غمگینی نگاهش کردم:
-این چه حرفیه سامیار..مگه من و تو داریم..ناراحتی های تو برای منم هست و همینطور برعکس..خوشی و غم من برای تو هم هست..ما که جدا نیستیم..یه خانواده ایم..همه چیمون بهم ربط داره..ما که فقط برای خوشی خانواده نشدیم…..
خیره خیره تو نگاه هام نگاه کرد و با مکث خیلی اروم گفت:
-چقدر خوبه که خانواده شدیم..من جونمم میدم که این خانواده ی کوچیکمون ذره ای بهش خدشه وارد نشه..هرکاری برای سرخوش بودن این خانواده میکنم…..
تبسمی زدم و سرم رو تکون دادم که سامیار دوباره نگاهش رو کشوند سمت شکمم و دستش رو هم با نوازش روش کشید….
سرش رو کمی خم کرد سمت شکمم و با نوک انگشت هاش ضربه ی ارومی بهش زد و مهربون اظهار کرد:
-خوبی بابایی؟..چرا اینقدر مامانتو اذیت میکنی..یکم اروم بگیر اون تو..همش دلواپسمون میکنی….
خنده ی ارومی کردم و بیان کردم:
-مثل باباشه..
-چیش مثل باباشه؟..
نگاهم رو چرخوندم و با شیطونی اظهار کردم:
-تو هم همش دوست داری منو اذیت کنی..معلومه اونم کپی خودته…
-اِ..اینجوریه؟..
با شیطنت سرم رو به مثبت تکون دادم که سامیار مجدداً خم شد روی شکمم و گفت:
-متوجه شدی دخترم..میگه مثل همیم..حالا اینقدر اذیتش کن تا همشو از چشم من دربیاره..کف دستش که به تو نمیرسه تلافیشو سر من درمیاره….
بلندتر خندیدم و اروم روی دستش زدم:
-پس چی..دستمم بهش میرسید دلم نمیومد..تو باید جورشو بکشی…
سرش رو روی شونه کمی خم کرد و با یه لحن عجیب و بهشدت جدی اظهار کرد:
-نوکر جفتتونم هستم..
تبسمم پررنگ تر شد و لب زدم:
-زبون نریز..به جاش یکم روی کنترل اعصابت کار کن..شاید اینجوری حال هممون بهتر بشه…
لبخنده کمرنگی زد:
-اونم نگاه..امر دیگه ای نیست؟..
-مسخره میکنی؟..
-نه قربونت برم..من بیادگار شما اگه بخواهین کوه هم جابجا میکنم کنترل اعصاب که چیزی نیست….
دستی به صورتش کشیدم و چشم هام رو باز و بسته کردم:
-عزیزم..
با صوتی سرفه ی مصلحتی عسل یه لحظه به خودم اومدم و یادم اومد تنها نیستیم و همه شاهد قلب و قلوه دادنمون بودن….
لبم رو با خجالت گزیدم و اروم نگاهم رو به سمتشون کشوندم و با مشاهده کردن تبسمهای روی لبشون بیشتر خجالت کشیدم….
عسل نگاهمون کرد و با خنده ای فروخورده بیان کرد:
-انگار بهتری..
سرم رو تکون دادم و نگاه ازشون گحرکت کردم:
-اره..یکم بهتر شدم..هرلحظه که میگذره دردم کمتر میشه…
ریز ریز خندید و اضافه کرد:
-خداروشکر..کاش سامیار زودتر باهات حرف زده بود..
با خنده و خجول نگاه غره ای بهش رفتم که خنده ش شمشاهده کردتر شد و سرش رو تکون داد…
مادرجون که انگار حالش بهتر شده بود، از جاش قد بلند شد و اومد طرفمون…
کنار سامیار از حرکت ایستاد و دستش رو روی شونه ش گذاشت و آواش کرد:
-سامیارجان..
سامیار سرش رو اروم کشیده کرد و نگاهش رو با تردید به من دوخت…
چشم هام رو باز و بسته کردم و سرم رو تکون دادم..
باید مادرش رو می بخشید..اینجوری حال خودش هم بهتر میشد…
دستش رو فشردم و اروم لب زدم:
-شما مادر و پسرین..نمی تونین از هم بگذرین سامیار..باید قلبخوری هارو بریزین دور و قلبتونو صاف کنین..ببخش همه چی رو که اگه یه روزگاری اتفاقی افتاد و مجبور شدی از بچه ت طلب بخشش کنی، اونم تورو ببخشه……
نگاهش رو کشوند سمت شکمم و کمی نگاهش رو خیره همونجا نگه داشت…
مادرجون شونه ی سامیار رو فشرد و با بغض دوباره صداش کرد:
-پسرم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن