“شش ماه بعد”
(آریا)
بابهت به اطرافم نگاه می کردم یه آدم چجوری می تونست داخل جنگل زنده بمونه اولین بیمارستان یاپلیس ازاینجا حداقل ۲ساعت با ماشین زمان می برد…ماشین می ایسته سربازی که وظیفه داشت منو برسونه به حرف میاد:قربان آدرسی که دامتوجه شد همیجاست…پیاده می شم متقابلن اون هم پیاده می شه باردیگه کف دستی به کلت وبی سیم که پنهانم شده بودن می زنم تا خیالم از بابت بودنشون راحت بشه سرباز بعد از کمی این پا واون پا کردن به حرف میاد:قربان اینجا خطرناکه اجازه می مشاهده کرد بی سیم بزنیم به سرهنگ اطلاع بدیم یا حداقل نیروی پشتیبان درتمایل داشت کنیم….نگاهی عاقل اندر سفیدی بهش می اندازم وتوقلبم به حالش تاسف می خورم ومی گم:تواجازه نداری هممسیر من بیای اونوقت من نیرو درخواست کنم؟سرگرد آریا شمس نیرو درتمایل داشت کنه؟به طرفش می رم و انگشتم رو به طرفش می گیرم وادامه می دم:من توی عملیات هایی که بودم تو حتی به فکرت هم نمی رسه با چه آدمایی درگیر شدم پس….نگاهی به سرتاپاش می اندازم و می گم:همینجا بمون تا تلف نشی…..به طرف خونه که خرابه ای که کمی اونطرف تر بود می رم تو ذهن بهشدت سوال چرخ می خوره که آتاش اینجا رو ازکجا پیدا کرده؟اون شخص کیه؟وچه چیزی راجب گذشته آترین می دونسته تا بهش بگه….در می زنم در چوبی پوسیده ای که معلوم بود بسیار قدیمیه..چند لحظه می گذره تا آوای ضعیف و خش دار یک پیزن میاد:کیه؟…سعی می کنم لحنم آروم باشه:لطفا چند لحظه تشریف میارید؟صداش بی نهایت خش داره:کارتون؟…:لطفا درروباز کنید اینجوری نمی شه….آروم لای در باز می شه نوری که می تابه چشمای پیر زنی رو نمایان می کنه اما بقیه صورتش پوشیده شده:کارتون؟با کمی شک ابروم روبالا می اندازم:خانم زهرا خالویی؟با حرف من هول می شه می خواد حرفی بزنه که با آوایی ضعیف کسی خاموشی می کنه:زهراکیه؟…چقدر این لحن آشناست انگاراین آوارو می شناسم می خوام حرفی بزنم که بلافاصله می خواد درب روی من ببنده که پام رو لای در می ذارم:جواب سوالم رو نگحرکت کردم خانم محترم…هول می شه هنوز موفق به متوجه شدن صورتش نشدم:تروقرآن از اینجا برید بهشون بگید دیگه از خونه بیرون نمی ریم…چی داشت برای خودش می اضافه کرد؟تا اومدم دهن باز کنم آوای سربازی که همراهم بود مانعم می شه:سرگردشمس حالتون خوبه؟ می خوام برگردم و بزنم توی دهنش که اینقدر حرف نزنه…اون زن از غلفت من استفاده می کنه و درب رو می بنده….برمی گردم به طرفش نگاهام رو محکم رو هم فشار می دم تا ملایمش خودم رو حفظ کنم چندتا نفس عمیق می کشم:برو تو ماشین و تا موقعی که خودم نیومدم پیاده نشو…می خوادحرف بزنه که نگاه خشمگینی بهش می کنم ازاون روزگار خیلی طاقتم کم شده بود انگار آترین مواد مخدر بود و منم معتادش به طرف ماشین می ره…چند بار محکم با کف دستم به در می کوبم اما فایده نداره:لطفا درروباز کنید….توجهی کسی نمی کنه چند قدم به عقب برمی دارم وباسرعت خودم رو به در می زنم درب شدت باز می شه و باآوای بدی به دیوار برخوردمی کنه کلتم رو بیرون میارم داخل خونه یک راهرو باریک سمت راست آشپزخونه ای کوچیک و درست متقابل اون هال کوچکی داخل می شم چندتا مبل فیروزه ای چرک و یک میز چوبی قدیمی درکوچیکی پشت مبل ها بود به طرفش می رم با پام محکم به در می زنم در باز می شه از ضربه من گرد وخاک به پا می شه اون زنی که در رو باز کرده بود گریه می کنه کف دستاش رو باز کرده و جلوی چیزی توقف کرده انگار که می خواد محافظت کنه ازش:تروخدا برو..کاری بهمون نداشته باش…اسلحه رو به طرفش نشونه می گیرم و اشاره می کنم که کنار بره به حرفم گوش نمی کنه برای اینکه بترسونمش تیری کنار پاش می زنم از ترس جیغی می کشه و خودش رو کناری پرت می کنه نگاهم از ویلچر قدیمی بالا میاد و به صورت زنی می رسه که به طرز فجیهی سوخته بود ولی نگاهم رو موهاش ثابت موند…این مدل ورنگ موها دقیقا اون چیزی بود که نزدیک شش ماه بود آرزوم شده بود کف دستام رو داخلشون کنم وعطر صاحبش رو نفس بکشم با این تفاوت که به نرمی موهای آترین نبود وتار موهای سفید داخلش خودنمایی می کرد انگار خوده آذین بود با این تفاوت که صورتش سوخته بود و بهشدت شکسته شده بود نگاهم به میز عسلی گوشه اتاق ثابت موند عکس خانواده آترین دقیقا عین همین عکس داخل خونه خاله سامسیرم بود اینجا چکار می کرد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن