آذرخش در زورمنزل گذر مدت را حس نمی کرد و سالها بود که عاشق این مکان و این ورزش شده بود.
به احترام بزرگان تا هنگام دعا کردن ساکت ماندند و با کیسان حرفی نزد.
هنگامی از زورمنزل خارج شدند، که ساعت یازده شامگاه را نشان میداد.
میان مسیر کیسان گفت:
_حاجی میگه آخر ماه گل ریزونه…من که احتمالا واسه پروژه عکاسیم کیش باشم…تو میتونی بیای!؟
آذرخش برنامه هایش را در ذهن مرور کرد و شانه ای بالا پراند:
_نمیدونم اگه سرم خلوت باشه میرم حتما…اگر هم کار داشتم، پول میدم به حاجی که از طرفم بزاره.
کیسان سری تکان داد و لحظه ای بعد پس از خداحافظی از ماشینش پیاده شد.
آذرخش نیز سمت خونه خودش حرکت کرد.
آرش در تاریکی مقابل تی وی لم داده بود و بطری ویسکی درون مشتش بود.
آذرخش عصبی از اینکه هنوز نتوانسته بود عادت بد برادرش را ترک دهد، سمتش حرکت کرد و نچی کرد:
_باز که داری از این کوفتی میخوری!!
آرش با چشمان خمار نگاهش کرد:
_کِی اومدی ندرک کردم!؟
_سوالم رو جواب بده!! مگه قرار نشد دور مشروب رو یه خط قرمز بکشی!؟
او که کمی مست بود کف دستش را در هوا تکان داد:
_بیخیال داداش…نمیتونم.
خم شد تا بطری را از آذرخش پس بگیرد که مانع شد و غرید:
_کافیه…پاشو برو یه دوش بگیر…تمام بطری های مشروبت رو هم همین الان میزاری تو اتاق من.
آرش توقف کرد و فریاد زد…کاری که هیچگاه در هوشیاری انجام نمی داد…آن هم با برادر بزرگترش…با آذرخش!!
این حرف ها و جنجال ها فقط در مستی از او سر می زدند…
گیج و منگ جلو رسید و تخت سینهی آذرخش کوبید.
مست بود…حروف و جملات را کشیده ادا میکرد:
_مگه من بچهتم که واسم امر و نهی می کنی!؟ داداشِ بزرگمی…رفیقمی…هوامو داری…دمت گرم!! ولی دیگه داری بیش از حد محدودم می کنی…نمیخوام ادای پدر بودن واسم دربیاری و مضطربم باشی…من و تو یه عمره یتیم بزرگ شدیم…از الان به بعدم میخوام همون بچه یتیم باشم…واسه من برادری کن آذرخش…نمیخوام پدرم باشی!!
آذرخش تمام مدت سکوت کرد و با کف دست آزادش، حمایتگرانه بازویِ آرش را گحرکت کرده بود که نیافتد.
اخم کرد و تنها آرواره هایش بر یکدیگر فشرده می شدند.
او فقط قلبش به حال برادرش می سوخت…نمی میل داشت اولِ جوانی درگیر مشروب شود و به آن اعتیاد پیدا کند…نمی خواست آنچه خودش کشیده بود را پارهی تنش نیز بکشد.
اصلاً و ابداً قصد آزار دادن او را نداشت…فقط می خواست برادرش مشروب را رها کند…چیزی که خودش سالها پیش آن را رها کرده بود و آخرین بار که مست کرد را به یاد نمی آورد.
بدون حرف بازوی آرش را به طرف حمام کشید.
آرش_ولم کن…کجا میبری منو!؟
روی سکو نشاند اش و چند مشت آب به سر و روی اش پاشید که نفس آرش بند رسید:
_چیکار میکنی!؟ مگه نمیگم ولم کن!؟
_هیش…حرف نزن…فردا که مستی از سرت افتاد با هم صحبت می کنیم.
آرش ساکت شد و آذرخش تا اتاقش او را هممسیری کرد.
سپس به آشپزمنزل راهی شد و دمنوش زنجبیلی برایش آماده کرد تا کمی از مستی اش بپرد.
دمنوش را روی عسلیِ کنار تخت گذاشت:
_اینو بخور و بگیر بخواب.
نگاهش به بطری های مشروب درون کمد آرش افتاد و تمایل داشت آنها را بردارد ولی مکث کرد.
تا کِی باید مشروب را از دسترسش خارج می کرد و او بار دیگر جای خالی شان را پر می کرد!؟
هر چقدر هم که آذرخش تلاش کند، تا خود آرش حرکتی نزند، بی فایده است!!
نفسی گراهی شد و خارج شد تا به اتاق خودش برود.
لباس هایش را تعویض کرد و روی تخت افتاد.
امروزگار برخلاف اوقات دیگر، روز پر ماجرایی بود.
صبح زود از خواب بیدار شد و پس از دوش گراهی شدن مختصری آمادهی حرکت کردن به گالری فرشش بود.
از مسیر پله که پایین وارد شد متوجهی آرش شد که پشت اجاق از حرکت ایستاده و سرگرم تدارک متوجه شدن صبحانه است.
آرش_صبح بخیر…بیا صبحانه بزن بعد برو.
آذرخش ابرویی بالا پراند و پشت میز قرار گرفت:
_صبح بخیر…حالت بهتره!؟
_خوبم.
تابهی املت را روی میز گذاشت و انگشت شَست اش را که کمی به رب آغشته شده بود، مک زد:
_میگم…داداش…
آذرخش لقمه را درون دهانش چپاند و نگاهکی به نشانهی 《چیه!؟》 زد.
آرش به خاطر رفتار دیشبش پشیمان بود ولی برادرش مردی نبود که به او طعنه بزند و حرف هایش را در مستی بر سرش بکوباند.
_معذرت میخوام…دیشامگاه باهات درست حرف نزدم…مست بودم اختیار زبونم رو نداشتم…میدونم که تو به فکرمی ولی آذرخش من عادت کردم به این لعنتی…خودت میدونی چند بار خواستم رهاش کنم اما نشد.
آذرخش با حوصله گوش داد و پس از قورت دادن لقمه اش اظهار کرد:
_من اگه تَشَر میزنم واسه خودته…به خودت ضرر میزنی وگرنه سود و زیانی برای من نداره…میشه رهاش کرد…همونطور که من تونستم تو هم میتونی…
دمی گرفت و ادامه داد:
_ضمناً…ترجیح میدم دیگه توی این مورد دخالت نکنم تا خودت برای خودت تلاش کنی…هنوزم هواتو دارم…اما از قدیم گفتن سه گروه آدم حرف درست و حق می زنن…یکی دیوونه ها…دوم بچه ها…و سوم مستها…دیشب حرف قلبتو زدی…ازت هم گله ای ندارم.
آرش شرمنده سر پایین انداخت:
_شرمندتم….ببخش منو داداش…
_دشمنت شرمنده…من که تا امروزگار به جز این مسئلهی مشروب خوردنت، نه محدودت کردم نه بهت اظهار کردم چیکار کن و چیکار نکن…بچه که نیستی!! اما یادت باشه اگه چیزی میگم فقط به خاطر خودته…چون به جز تو هیچکسو توی این زندگی ندارم…زیرا نمیخوام تو رو هم از کف دست بدم…الان هم خودت میدونی و بطری های مشروبت.
لقمه اش را روی میز انداخت و با لودگی از گردن آذرخش آویزان شد:
_دمت گرم…خیلی آقایی…به جون خودت قول میدم دیگه دور آب شنگولیو خط بکشم.
پس اش زد و گوشهی لبش کج شد:
_خب…خفه ام کردی…این یه بار رو روی قولت بمون.
آرش رهایش نکرد و بوسهی محکمی به گونه اش زد:
_چشم.
آذرخش چندش وار به عقب هل اش داد:
_اه ولم کن مرد گنده!!
خندید و بر جایش جای گرفت.
****
صبح زود، مهرو در حالی خونه را ترک می کرد که پدر و مادرش خواب بودند.
به آرامی در خانه را بست و به سوی خیابان حرکت کرد.
خونه شان آنقدر قدیمی نبود ولی نوساز و جمتوجه شد هم نبود….حد متوسطی داشت.
پدرش تعمیرکار خودرو بود و مادرش خونه دار.
وضع زندگیشان نیز متوسط بود.
درسش را دو سالی میشد که تمام کرد.
دانشگاه نراهی شد و پس از فارغ التحصیلی به خاطر علاقهای که به آشپزی داشت در یک رستوران مشغول به کار شد و امید داشت روزگاری بتواند سرآشپز شود.
امروز خوشامگاهختانه بدون دغدغه توانسته بود به سر کارش برسد.
وارد رستوران که شد، خانم تارخ و همسرش آقای مخیتاریان که از ارمنی های ساکن اصفهان بودند را مشغول حرف زدن با دو نفر متوجه شد.
سلام کوتاهی کرد که خانم تارخ پس از پرس و جوی احوالش از او میل داشت به آشپزخونه برود.
آقای عباسی که سرآشپز غرغروی رستوران بود، پس از مشاهده کردن مهرو با حالت طلبکارانه سمتش آمد و اضافه کرد:
_کجا بودی دیروزگار نیومدی؟!
مهرو، خجل سر پایین انداخت و کف دستش را بندِ کیفش کرد:
_چیزه…دیروز تصادف کردم حالم خوب نبود…با خانم تارخ هماهنگ کردم که نمی تونم بیام.
عباسی زیر چشمی نگاهش کرد:
_بهشدت خوب…لباستو بپوش برو کمک بچه ها….امروزگار بهشدت سرمون شلوغه.
مهرو سری تکان داد و پس از پوشیدن روپوش، کف دستکش و کلاه مشغول مزه دار کردن جوجه های کبابی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن