آذرخش با دقت به چهره دخترک خیره شد ولی او را نشناخت.
کنارش زانو زد:
_خوبی خانم؟؟ میتونی جاده بری؟؟
در نگاه اول دیدهان مشکی و مهم تر از آنها ابروان به هم گره خوردهی مرد توجه اش را جلب کرد:
_خوبم…یکم پام درد میکنه.
_آمبولانس خبر کنیم؟؟
مهرو سر بالا انداخت که مرد جوان رو به یکی از زنان اطرافش اظهار کرد:
_لطفا کمکش کنید بیاد توی گالری من تا زنگ بزنه یه نفر بیاد دنبالش.
دختر آب دهانش را قورت داد و دو خانم زیر بغل اش را گرفتند و کمکش کردند تا وارد گالری بزرگ فرش شود.
مهرو خاک روی لباسش را تکاند و موبایل اش را بیرون کشید تا با مادرش تماس بگیرد.
سرگیجه داشت و می ترسید پیاده به منزل برگردد.
بهیکباره با یادآوری رستوران و سرآشپز غر غرویَش محکم بر پیشانی کوبید.
آذرخش قبل از راهی شدن به اتاق مخصوصش، به یکی از کارمندانش سپرد تا برای دخترک و زنان همراهش نوشیدنی ببرند.
وارد اتاق مخصوصش شد و کت اش را از تن بیرون کشید.
بر روی صنقلبی چرم لم داد و شقیقه هایش را فشرد.
از صبح به خاطر تماس بد موقعی که با او برقرار کرده بودند، سر درد شمشاهده کردی گرفته بود.
پوفی کشید و خودش را با برگه های مقابلش سرگرم کرد.
نیم ساعتی گذشت ولی سردرد اش نه تنها بهتر نشده بود، که بدتر شد.
کشو میز را گشود و قرص مسکنی از ورق بیرون کشید.
تقه ای به در اتاقش خورد که با آوایی رسا و محکم بفرمایید گفت.
مهرو و مادرش وارد اتاق شدند…ابروان آذرخش به هم گره خوردند:
_بفرمایید…مشکلی پیش اومده!؟
افسون…مادرِ مهرو در صورت مرد جوان دقیق شد و کف دست دخترش را فشرد:
_سلام…اومدم ازتون تشکر کنم به خاطر اینکه دخترم رو آوردین توی فرش فروشی تون تا من بیام.
چقدر این صدا برای آذرخش آشنا بود!!
نه تنها صدای زن رو به رویش که حتی چهره اش هم انگار غریبه نبود.
بیخیال درگیری های ذهنی اش، سری تکان داد:
_خواهش می کنم!!
این بار مهرو زیر لبی تشکر کرد و آذرخش با تبسم کم رنگ و کوچکی جوابش را داد.
مهرو و افسون بیرون حرکت کردند و کنار خیابان ایستادند.
دخترک هنوز کمی لَنگ میزد و بدنش کوفته بود ولی رو به مادرش بیان کرد:
_مولین تو برو خونه منم حالم بهتره….باید برم سر کار زیرا همین الانشم کلی تاخیر خوردم.
_کجا بری دختر؟! نمی بینی حال و روزگارتو!؟
_خوبم آخه!!
افسون تاکسی گرفت و مهرو را وادار کرد سوار شود.
میخبر داشت حال دخترش خوب نیست و تظاهر به خوب بودن می کند.
مادر بود و قلبشورهی فرزندش را داشت.
مهرو پوفی کشید و ناچاراً با صاحب رستوران تماس برقرار کرد.
خانم تارخ بلافاصله جواب داد:
_جانم مهرو جان؟؟
آب دهانش را فرو داد:
_سلام خانم…خوبین!؟
_ممنونم عزیزم…بفرمایید.
_راستش…چیزه…من امروز یه تصادف کوچیک داشتم و حالم زیاد مساعد نیست…میشه مرخصی برام رد کنید!؟
برخلاف آقای عباسی، خانم تارخ خیلی مهربان و قلبسوز بود:
_ای وای خدا بد نده…الان حالت چطوره!؟
_خوبم خداروشکر زیاد آسیب ندیدم.
_مشکلی نیست گلم امروزگار استراحت کنید.
_ممنونم…خدانگهدار.
پوفی کشید و سرش را به پشتیِ صنقلبی تکیه داد.
افسون دلواپس نگاهش کرد:
_مطمئنی نمیخوای بریم دکتر!؟
_خوبم…خوبم دورت بگردم.
دلواپسی مادرش را درک می کرد.
تاکسی وارد کوچه شان شد و با عذاب آهی کشید.
برخلاف دیگران، هیچ گاه از نزدیک شدن به خونه خرسند نبود و حاضر بود کل شبانه روز در بیرون خانه کار کند ولی ساعتی را درون آن چهار دیواری نحس نگذراند…
وارد خونه که شدند، قصد داشت یک راست به طرف اتاقش برود که صوتی پدرش متوقف اش کرد:
_سالمی!؟
پوزخندی به حرفش زد:
_اگه ناراحت نمیشین، بله…سالمم.
_دختر نادون!!
مهرو عادت کرده بود به این گونه کلمات و حرف ها…قلبش می خواست برود و از شر این منزل و آدم هایش راحت شود.
بی توجه به حرف بابک گام بعدی را برداشت که مادرش به دفاع از او برتمایل داشت:
_چی میگی مرد؟! چی کار به دخترم داری!؟
بابک پُکی به سیگارش زد:
_وقتی میگم نادونه یعنی نادونه!! دخترِ خنگ به جای اینکه خودش رو بزنه موش مردگی و بندازه کف خیابون بلکه دیه ای، چیزی از طرف بکشه و یه پاما برامون تیغ بزنه، راست راست پا شده اومده خونه.
مهرو قلبخور نگاهش کرد:
_الان مثلا مضطرب دخترتی!؟
_نگران چرا!؟ سالمی دیگه!!
_واقعا که متاس….
بغض اش را فرو داد.
او از آن کف دسته دخترانی بود که نمی توانست دو کلام حرف را جدی و محکم بزند…از آنهایی که بغض مانعِ پیشروی صوتیش میشد و نمی گذاشت از حقش دفاع کند.
بابک هم پدر نبود…هیچگاه برای دخترش پدری نکرد…قلبسوزی برای تصادف کردنش که بماند!!
بیخیال جنگ و جقلب وارد اتاق شد و لباس هایش را تعویض کرد.
روی تخت نشست و بی آوا اشک ریخت.
حالش از این منزل…این زیستن…از همه چیز به هم میخورد.
دروغ چرا!؟
بارها آرزو کرد که ای کاش پسر بود…
که لااقل آزادی می داشت…محدودیت، مانع از رسیدن به بهشدت از آرزوهایش نمیشد…و یا حتی می توانست برای همواره از اینجا برود.
افسون وارد اتاق شد و کنار دخترکش نشست:
_گریه نکن دور دیدهات بگردم.
_گریه نداره مولین!؟ اون به جای اینکه مضطرب حالم باشه انتظار دیه گحرکت کردن داشت از من.
افسون_به هرحال پدرته و من میدونم نگرانته…شاید غرورش نزاره که بهت بگه ولی دوستت داره.
مهرو_بسه مامان…خودتم میدونی که حرفات دروغن. اون هیچ وقت نه من رو عاشق شد و نه نگرانم بود…اگر من رو دلبسته شد که نمی زاشت حسرت و آرزویی به دلم بمونه….
افسون آهی کشید و حرف های مهرو را قبول داشت.
لیوان آب را به کف دست دختر قشنگیش داد و برای بار هزارم در دل حسرت خورد که ای کاش هیچ گاه با بابک ازدواج نمی کرد…
در سویی دیگر آذرخش سوار خودرو شده بود تا به خاطر اصرار های زیاد مادربزرگش سری به او و عمه اش بزند.
پشت در از حرکت ایستاد و میل داشت کلید بیاندازد ولی پشیمان شد و زنگ را زد.
بعد از چند ثانیه در باز و او وارد حیاط عمارت قدیمی مادربزرگش شد.
شهربانو، مادربزرگ آذرخش با ذوق جلوی در به استقبالش وارد شد و با گویش بختیاری قربان صدقه اش حرکت کرد:
_خُوش اُوِیدی سُو تیام…خُوش اُوِیدی(خوش اومدی نور دیدهانم)
آذرخش خم شد و پیشانی مادربزرگش را بوسید و جوابش را همچون خودش پر مهر داد:
_خوبی مادربزرگ؟!
_خوبم…الحمقلبله.
کف دست نوه اش را گرفت و به سمت خانه برد.
آرش و فرهام گوشه ای نشسته بودند و با خنده سر به سر کرشمه می گذاشتند.
آرش که متوجه حضور برادرش شده بود، از حرکت ایستاد و با لودگی اضافه کرد:
_به به…ببینید کی اومده!! شاه شاهان…خان خانان…اعلی حضرت…بزرگ خاندان…
آذرخش چپ نگاهش کرد و جلوی خنده اش را گرفت.
او همواره همین گونه بود…شاد و پر انرژی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن