رمان کوپید

رمان کوپید از گیسو خزان یک رمان در ژانرهای رمان خانوادگی|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمشاهده کردترین اثر گیسو خزان، رمان کوپید :

نمی دونم اگه این مسئله انقدر براش مهم بود چرا غروب که هوا هنوز تاریک نشده بود بهم ناضافه کرد که برم ریحون ها رو بچینم..

الآن تو این هوا.. با این وضعیت پر استرس.. تو حضور مهمون هایی که توی خونه امون نشستن و با این دمپایی هایی که هیچ رقمه تو پام چفت نمی شه.. وقتی پام و تو تاریک ترین قسمت حیاط که از شانس مزخرفمم لامپشم سوخته می ذارم.. طبیعیه که پام به اون شلنگ همیشه ولو وسط زمین گیر کنه و پرت شم تو باغچه ای که به خاطر بارندگی امروز حسابی گل بود..

اما کاش واقعاً شانس داشتم و به طور کامل توی باغچه می افتادم.. حتی اگه سرمم به آجرهای کنارش می خورد و همون جا تموم می کردم.. راضی تر بودم از این که وسط راه تنم به این ماشینی که درست چسبیده به باغچه پارک شده بخوره و صوتی نکره دزدگیرش و بلند کنه!

در حالی که حس می کردم تو باتلاق فرو رفتم و هرجا از زمین که دست می زدم تا خودم و کشیده کنم دستم بیشتر فرو می رفت.. خدا خدا می کردم به خیال این که یه گربه رو ماشین پریده این آژیر و از همون داخل خونه قطع کنن و هوس بیرون اومدن به سرشون نزنه!

ولی آوای باز شدن در ورودی و قدم هایی که داشت به این قسمت نزدیک می شد.. شانس گند اون شامگاهم و تکمیل کرد و من قبل از این که بخوام یه بار دیگه دعا کنم که حداقل دایی گرگین برای خاموش کردن دزدگیر اومده باشه.. با صاحب همین ماشین چشم تو چشم شدم!

منی که همیشگی حتی تو حالت عادی در برابر این دیده ها.. به خصوص وقتی خیره و مستقیم به من نگاه می کردن خلع سلاح بودم و همه اعضای بدن و تو صدر همه اشون قلبم.. در برابرش تسلیم می شد..

حالا تو این وضعیت مثل خر تو گل گیر کرده که دلم می تمایل داشت آب بشم از خجالت و باید زودتر یه راهی واسه جمع و جور کردن خودم پیدا می کردم هم دست از این خیرگی که پشت سرش همه تنم به نبض می افتاد و دمای بدنم به طرز عجیبی افت پیدا می کرد.. برنداشتم.

تا این که مثل همیشگی اول اون نگاهش و گراهی شد و بعد از خاموش کردن دزدگیر بی تفاوت جویا شد:

– تو خوردی به ماشین؟

– آره.. پام گیر کرد به شلنگ.. افتادم!

در حالی که امید داشتم تو سوال بعدی بپرسه:

«چیزیت نشد؟»

گوش دادم که گفت:

– چقدر تاریکه این جا!

صداش در اوج خواستنییت و گوش نواز بودن.. هیچ حسی نداشت.. نه تعجب.. نه خنده.. نه هیچ چیزی که بخوام فکر کنم واقعاً تاریکی این جا براش مهمه.. واسه همین جواب ندادم تا این که چراغ قوه گوشیش و روشن کرد و گحرکت کرد سمت من..

به‌سرعت سرم و به سمت شونه چپ چرخوندم و ناچار شدم جواب بدم:

– لامپش سوخته!

نور که از رو صورتم برداشته شد.. سرم و برگردوندم که دیدم اون سمت باغچه رو پاهاش نشسته و حالا داره به لنگه دمپایی که از پام در اومده بود نگاه می کنه..

– این دمپایی یه کم برات بزرگ نیست؟!

به دنبال حرفش نگاه و نور گوشیش و به سمت پاهام گحرکت کرد.. انگار واقعاً نمی دونست این دمپایی برام بزرگه یا نه و می میل داشت تو همین وضعیت تخمین بزنه که تند پاهام و زیر دامن کشیدهم قایم کردم..

– تقصیره مولینه! همواره یه جوری دمپایی می خره که همه بتونن بپوشن!

– تو این خونه دیگه کسی زیستن نمی کنه که سایز پاش انقدر باشه!

مات و مبهوت زل زدم بهش.. هیچی از لحنش ندرک کردم و می میل داشتم با چشم دوختن تو چشماش بفهمم این حرفم مثل بقیه حرفاش بدون حس و کنجکاوی بود یا.. یا داشت یه جورایی متلک مینداخت!

هرچند که چیزی نفهمیدم زیرا.. همه هوش و حواسم پرت اون دیدهای زیادی کشیده شد و موهای مشکیش که مثل همیشگی شلخته روی پیشونیش ریخته بود و به خاطر نور موبایلش و سایه ای که رو صورتش افتاده بود.. پریشون تر هم به نظر می رسید و این.. برای من.. حکم غذای روح و داشت!

با این حال به‌سرعت به خودم اومدم و نگاهم و گحرکت کردم..

– شوهرِ قصیده.. بعضی وقتا میاد.. به پای اون می خوره!

دیگه چیزی نگفت و از جاش بلند شد و حین بلند شدن.. کف دستش و به سمتم دراز کرد تا کمکم کنه واسه سر پا واز حرکت ایستادن و این.. دیگه برای منی که تا مدت ها می خواستم با فکر و خیال همین نگاه چند ثانیه ای توی خلوت و تنهاییم عشق کنم.. بسیار زیادی بود..

واسه همین یه بهونه برای رد کردنش پیدا کردم و گفتم:

– خودم پا می شم.. دستم گلیه.. کف دستت کثیف می شه!

– می شورمش!

دیگه حس کردم زیادی دستش به خاطر من دراز مونده و اگه ردش کنم بی ادبی می شه که به ناچار ازش برای قد بلند شدن کمک گراهی شدم..

ولی قبل از این که بخواد نور گوشیش و این بار روی کف دستم بندازه تا احتمالاً چیزایی که تا حالا بهش دقت نکرده بود و ببینه دستم و عقب کشیدم و گفتم:

– مرسی!

موضوعی که می هراسیدم چیزی درباره اش بگه و من نتونم خودم و.. احساسات توی قلبم و ازش مخفی کنم.. واسه همین وقتی صوتی مولین از دم در قد بلند شد نفس راحتی کشیدم:

– شیده؟ کجا موندی پــــس؟ سفره رو دارم میندازم!

حین حرف زدن خودش و به این قسمت از حیاط رسوند و بعد از یه نگاه به سر و وضع درب و داغون و کثیف شده من.. رو به برادرزاده اش گفت:

– یزدان جان.. برو تو.. هوا سرده.. تو عادت نداری سرما می خوری!

– این چه سر و وضعیه شیده؟ می خوای من و دق بدی تو؟

ذهنم هنوز پیش اون چند دقیقه بود و اهمیتی به لحن پر از سرزنش مولینم ندادم..

– خوردم زمین!

– بیا برو تو لباسات و عوض کن.. یه جوری برو کسی نبیندتا! ببین لباسی که انقدر بهت می اومد و چی کار کردی؟

نگاهی به پیجادهن قد بلند توی تنم انداختم و به این فکر کردم که چرا مامان انقدر اصرار داشت امشامگاه حتماً چیزی رو بپوشم که بسیار بهم میاد.. می دونستم قصد و منظورشون چیه.. اما.. ولی مگه برای اون اهمیت داشت که چه لباسی تن من باشه؟

– برو دیگه!

– ریحونا چی؟

– بیا برو تو خودم می چینم.. نصفشونم که به باد دادی!

نفسی از سر کلافگی کشیدم و رفتم داخل.. حسن خونه های قدیمی این بود که سالن اصلی از بقیه قسمت های خونه جدا بود و این برای منی که به سر تا پام گند زده بودم یه شانس محسوب می شد که بدون برخورد با مهمونا.. خودم و به اتاق و دستشویی برسونم..

البته اگه یکی از مهمونا.. قبل از من داخل کف دستشویی نحرکت کرده باشه و درست تو همون لحظه ای که من داشتم از جلوی در سرویس رد می شدم.. باهام چشم تو دیده نشه!

سریع سرم و پایین انداختم که نگاهم به کف دستای خیسش خورد.. چقدر سریع اومد شستشون و من چقدر احمقانه انتظار داشتم که اونم قلبش نخواد اثرات اون برخورد چند ثانیه ای رو پاک کنه!

نمی دونم چه برداشتی از نگاه خیره ام به کف دستاش داشت که خودشم نگاهی بهشون انداخت و اظهار کرد:

– حوله پیدا نکردم!

– الآن میارم!

سریع و هولزده حرکت کردم تو اتاقم و حوله خودم و که تازه خریده بودم و هنوز ازش استفاده نکردم.. آوردم و دو کف دستی گحرکت کردم سمتش..

– بفرمایید.. تمیزه!

– بود!

سرم و با تعجب بالا بردم که حین گراهی شدن حوله ادامه داد:

– به شرطی که با کف دست تمیز می آوردیش!

تازه حواسم جمع گل خشک شده روی کف دستم شد و کلافه شدم از این حواس پرتی مسخره ام که باعث می شد پیش این آدم انقدر سوتی بدم.

اما اون نذاشت بیشتر از این خجالت زده بشم و بعد از خشک کردن کف دستاش حوله رو بهم برگردوند و باز حس کردم می خواست چیزی بگه که جلوی خودش و گحرکت کرد و راهی شد!

منم بعد از این که کامل از پشت قد و هیکلش و براندازش کردم و تو ذهنم تخمین زدم از دفعه قبلی که مشاهده کردمش.. دو سه کیلو وزن کم کرده.. روم و گراهی شدم و رفتم تو کف دستشویی برای سر و سامون دادن به وضعیت آبرو برم!

تو اتاق پیجادهنم و با یه شلوار جین و شومیز جاده مسیر سفید مشکی عوض کردم و لحظه آخر یه جفت جورابم از جا جورابیم برداشتم و پام کردم.

نمی دونم چرا.. اما نگاه های گاه به گاهی که جمشاهده کرداً حس می کردم و مطمئن بودم که تحت تاثیر جو به وجود اومده توی خانواده هامونه.. باعث می شد این طوری راحت تر باشم..

اگه چاره داشتم و مامان بهم گیر نمی داد.. حتماً دستکش های سبک آفتابیمم کف دستم می کردم.. ولی به همین پوشش رضایت دادم و میل داشتم برم بیرون که در اتاق باز شد و قصیده اومد تو..

– سلام..

– سلام.. اوممتوجه شد؟

– آره الآن رسیدیم.. ماهان کارش طول کشید.. اینا کی اومدن؟

– یه ساعتی می شه!

– حرفی چیزی نشد؟

نفس عمیقی کشیدم و خودم و زدم به اون راه که مثلاً از هیچی خبر ندارم..

– چه حرفی؟

– همین جوری.. گله و شکایتی.. چیزی!

– انقدر شعور دارن که بدونن درد خودمون بیشتره و حداقل پیش ما گله و شکایت نکنن!

دیگه چیزی نبیان کرد زیرا نگاه متعجبش به لباسام افتاد و از اون جایی که مامان تلفنی در جریان ریز به ریز اتفاقات قرارش می داد.. حتی از این که من امشامگاه چی قرار بود بپوشمم خبر داشت که بیان کرد:

– پس چرا پیمسیرن آبی که تازه برات خریدم و نپوشیدی؟

برعکس این دو نفر من اصراری نداشتم که حتماً اون لباس تنم باشه و بی تفاوت اضافه کردم:

– افتادم تو باغچه کثیف شد!

– ای بابا.. اون که بسیار بهت می اومد.. کمرشم تنگ بود هیکلت و عالی نشون می داد.. این چیه پوشیدی؟ خیلی گخوشحاله که!

راه افتاد سمت کمدم و غر زد:

– حداقل اون پیمسیرن صورتیه که مروارید دوزی داره رو بپوش..

– وای قصیده ولم کن.. اون به‌شدت رسمیه.. راحت نیستم توش!

– آخه مگه داریم می ریم پیک نیک که دنبال لباس راحتی.. مهمونیه ها!

– آره مهمونیه.. ولی مهمونامونم غریبه نیستن.. خوبه دایی اینا سالی به دوازده ماه این جان.. حالا من بیام همچین تیپی براشون بزنم فکر می کنن چه خبره!

– خب حتماً یه خبری هست دیگه! حرف گوش کن!

چپ چپی نگاهش کردم و چرخیدم سمت آینه و مشغول مرتب کردن موهام به سمت چپ صورتم شدم.. داشتم فکر می کردم خوب می شد اگه همین یه امشامگاه شال سر می کردم و راهی شدم سمت کمدم تا تصمیمم و عملی کنم..

– کجای دنیا مشاهده کردی خواهر بزرگتر به حرف خواهر کوچیکترش گوش کنه؟!

– حرف من حرف مامانه.. تو به حرف مولین گوش کن!

نفسی گراهی شدم و بی اهمیت به عز و جز زدنی که به قول خودش از مولین بهش سرایت کرده بود.. شال مشکی ساده ام و برداشتم و با اطمینان بیان کردم:

– همین جوری خوبه قصیده.. هر خبری هم که باشه.. بهتره از همین اول خودم باشم.. من یه بار گول این تظاهر کردن به چیزی که نیستم و خوردم.. قلبم نمی خواد تجربه گندَم دوباره تکرار بشه!

قبل از این که بخواد یه بار دیگه حرف های تکراری راجع به این که «اون قضیه فرق می کرد» و به زبون بیاره.. شال و انداختم رو سرم و خواستم جلوی آینه مرتبش کنم که با مشاهده کردنش اصلاً یادش راهی شد چی می خواست بگه و برآشفته تر توپید:

– این و دیگه برای چی سر می کنی؟

– به خاطر ماهان!

– چرت و پرت نگو.. تو از کی جلوی ماهان شال سرت کردی؟ بهش برمی خوره ها.. بعد رفتیم خونه می خواد غرش و به جون من بزنه که مگه خواهرت از من نگاه بدی مشاهده کرده که جلوی من روسری سرش می کنه!

– وای وای.. چرا فکر می کنی امشب قراره همه انقدر به پوشش من دقت کنن و براشون مهم باشه؟!

شال و به زور از سرم کشید و بعد از این که خودش موهام و مرتب کرد فرستادم سمت در..

– چون مهمه.. خودتم انقدر بی خودی نزن به اون مسیر.. برو تا منم لباسم و عوض کنم و بیام.

با اعصابی به مراتب خراب تر.. رفتم بیرون و سعی کردم با آماده کردن سفره شام.. ذهنم و از اتفاقی که داشت زیادی جدی می شد و هنوز هیچ کس مستقیم درباره اش با من حرف نزده بود.. منحرف کنم!

*

وسط ظرف های کثیف آشپزخونه.. نگاه خیره ام به ظرف ژله رنگین کمونی روی کابینت بود که سر شام.. همه ازش خوردن.. به جز اونی که باید می خورد.. به جز اونی که انگیزه ام بود برای درست کردن این ژله پر دردسر که از دیروز براش وقت گذاشتم..

ولی وقتی سر شام.. مولین با آب و تاب از هنر و سلیقه من و وقتی که برای درست کردنش گذاشتم تعریف کرد و به دنبالش تعارف کرد تا از ژله برداره.. محترمانه دستش و رد کرد و زن دایی بلافاصله توضیح داد:

«یزدان خیلی وقته دیگه ژله و از این جور چیزا نمی خوره!»

منم سریع بهش زل زدم تا از چهره اش بفهمم حرف مادرش و تایید می کنه یا نه.. که انگار اصلاً چیزی نمتوجه شد و براش بحث مهمی هم نبود که بخواد درباره اش حرفی بزنه یا توضیحی بده.

– این جایی چرا؟

با آوای قصیده از هپروت بیرون اومدم و با متوجه شدن بشقابی که بی هدف توی دستم بود و اصلاً نمی دونستم چرا برداشتمش.. به‌سرعت انداختمش تو سینک و مشغول بالا زدن آستینام شدم..

– ظرفا رو بشورم دیگه!

– بذار واسه بعد.. وقتی مهمون تو خونه اس مگه واجبه الآن ظرف بشوری؟

– بعد کی می خواد بشوره؟ تو؟ بازم من باید بشورم که ترجیح می دم همین الآن بشورم به جای آخر شامگاه..

وقتی دید مصرم و قصد کوتاه اومدنم ندارم.. با پوف کلافه ای نزدیک شد و گفت:

– خیله خب من می شورم.. تو شیرینی ها رو بچین تو ظرف.. یه سینی چایی هم بریز ببر تو..

– نمی خواد بشوری. بیا برو بشین پیش شوهرت.. مثل دفعه قبل می خواد تا آخر شامگاه واسه امون قیافه بگیره که شما از زن من کار می کشید!

– چرت و پرت نگو بابا.. ماهان دفعه پیش یه مشکل دیگه داشت.. واسه شما قیافه نگحرکت کرده بود!

نفس عمیقی کشیدم و نگاه پر حسرتم و دوختم به صورت خوشگل و بی نقصش.. قلبم می تمایل داشت بگم اون دیگه چرا با داشتن تویی که مثل قرص ماه می مونی.. باید مشکل داشته باشه.. اونم وقتی در نظر یکی مثل من.. شامگاهانه روز هم قربون صدقه این همه دلربایی و جذابیت بره بازم کمه..

ولی خب.. این تفکر زیادی غیر منطقی بود که بخوام فکر کنم همه مشکلات حیات.. توی ظاهر و چهره و اندام خلاصه می شه.

واسه همین تو سکوت روم و برگردوندم و بعد از پایین کشیدن آستینام و بستن دکمه روی مچش.. مشغول ریختن چایی شدم که مجدداً قصیده پرسید:

– زن دایی ناظهار کرد چرا کیان و زرین نیومدن؟

– نه.. کجا بیان؟ تعطیلات نیست که.. مدارس تازه باز شده کیان هم دو تا بچه مدرسه ای داره.. زرین هم حتماً یا خودش یا شوهرش کار داشتن دیگه!

مکثی کردم و با آوای آروم تری ادامه دادم:

– بعدشم.. خودشونم معلوم نیست چرا یهو پاشدن اومدن!

– یعنی تو نمی دونی!

سرم و به سمت قصیده که با تبسم کج و یه وری داشت نگام می کرد چرخوندم و با حرص اضافه کردم:

– نه.. تا وقتی یکی رک و راست باهام حرف نزنه و نگه باز چه خوابی برام دیدن هیچی نمی دونم. یعنی ترجیح می دم که ندونم.

– آدم نیستی که کسی باهات حرف نمی زنه.. می خوای بازم کاما باز دربیاری!

– حق ندارم؟

آوام دیگه کم کم داشت از شدت خشمگینت بالا می حرکت کرد که قصیده ترجیح داد بحث و ادامه نده و مشغول انجام کارش شد..

منم دیگه چیزی ناضافه کردم و بعد از پر کردن استکان هایی که مولین مختص امروز خریده بودشون.. یه ظرف کوچیک هم از شیرینی نخودچی که دایی اینا خریده بودن پر کردم و گذاشتم تو سینی و حرکت کردم بیرون.

تو همون نگاه گذرای اول.. وقتی توی سالن ندیدمش.. با استرس کمتر و تنفس راحت تری تونستم چایی رو بین مهمون های کم تعدادی که با ورودم به طرز عجیبی ساکت شدن بچرخونم..

اول برای عزیز تعارف کردم اما به جای اون که با یه لبخند پر از غم مات چهره ام بود.. دایی گرگین که کنارش جای گرفته بود دو تا چایی و شیرینی برداشت و لبخند مهربونش و به صورتم پاشید..

– کف دستت درد نکنه عزیزم!

منم با تبسم جوابش و دادم و حرکت کردم سمت زن دایی تهمینه..

دیدهم به سینی بود اما نگاه خیره اش و بدجوری روی صورتم حس می کردم.. انگار که برای اولین بار داشت من و می دید..

تا این که بالاخره یه لیوان برداشت و تشکر کرد و من تند از زیر نگاه تیزش فرار کردم.. جو انقدر در نظرم سنگین بود که بعد از تعارف چایی به ماهان و مامانم.. میل داشتم فرار کنم سمت آشپزخونه که آوای مامان بلند شد:

– برای یزدان هم چایی و شیرینی ببر شیده جان!

نگاهم و یه دور دیگه تو سالن چرخوندم و قبل از این که بپرسم کجاست زن داییم اضافه کرد:

– حرکت کرد تو بالکن.. زحمت می کشی براش ببری.. عادت داره به چایی بعد از غذا!

دیدهم یه لحظه به ماهان افتاد.. سرش پایین بود و داشت رو لبه لیوانش کف دست می کشید.. اما می شد پوزخند پر تمسخرش و متوجه شد.

واقعاً هم با این نمایش بازی کردن هاشون شرایط مسخره ای رو به وجود آورده بودن و من به ماهان حق می دادم که خنده اش بگیره از این وضعیت که مثلاً همه داشتن خودشون و می زدن به اون جاده تا این مسئله رو.. کاملاً طبیعی جلوه بدن..

نفس عمیقی کشیدم و راه افتادم سمت بالکن.. از همون اول با متوجه شدن پرده به هم خورده جلوی در بالکن متوجه شدم که باید این جا باشه ولی منم از همین جماعت یاد گراهی شده بودم تظاهر کردن و.. تا براشون سوال پیش نیاد که من چرا تا این حد حواسم بهش هست!

هر چند که بعضی کارا دیگه کاملاً از کنترلم خارج می شد.. وگرنه باید با همون ظرف شیرینی بیرون می حرکت کردم و اصلاً لزومی نداشت.. جاش و با یه قندون عوض کنم چراکه اطمینان داشتم که چاییش و به جز قند با هیچ چیز دیگه ای نمی خوره..

البته اگه.. مثل اون ژله.. این جا هم تصوراتم و به هم نمی زد!

سینی رو بین یه کف دستم و شکمم نگه داشتم و با اون یکی دست پرده رو کنار زدم و در بالکن و باز کردم.. پشت به من با تکیه به نرده ها واز حرکت ایستاده بود و خیره به قسمتی از حیاط پشتی.. که گل و گیاهاش به خاطر نرسیدن داشتن از بین می رفتن.. سیگار می کشید.

جلو رفتم و گفتم:

– بفرمایید!

اگر رمان کوپید رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خرسند میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم گیسو خزان برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان کوپید