رمان ژاکاو

رمان ژاکاو از کاژین جهانگیری یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان درام|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمشاهده کردترین اثر کاژین جهانگیری، رمان ژاکاو :

گل ها‌ی در دستش را روی زمین گذاشت.

گرمای آفتاب ذره ذره درحال تابیدن به وجودش بود.

موهای ژولیده‌ی نامرتبش را با یک حرکت پشت گوش انداخت.

کنار گل هایش نشست و گوشه‌ی پیجادهنِ پاره و چرکینش را در کف دست به بازی گرفت.

سرش را که بالا آورد با مشاهده کردن او به‌سرعت از جایش بلند شد و با ذوق به سمتش دوید.

– طاها، اومدی بریم دوچرخه سواری؟!

طاها نگاه ناراحتش را به دیدهان پر از ذوقِ دخترک پریشان دوخت.

– بیا بریم خونتون.

ژاکاو اَبروهایش را بالا زد.

– خونمون؟ ولی قراره بریم دوچرخه سواری، خودت بهم قول دادی؛ مگه نه؟!

طاها به سمت گل های بر روی زمین، راهی شد و آنها را در دست گراهی شد.

– حالِ مولینت خوب نیست ژاکاو، باید زودتر بریم خونه.

با گوش دادن خبر حالِ بد مادرش از زبان طاها، مروارید های اَشک بر روی صورتش سُر خوردند و روی‌لب های چاک‌ خورده اش افتادند.

– مولینم؟

طاها کف دست های کوچکِ ژاکاو را گراهی شد و او را به دنبال خود کشاند.

– بیا بریم.

با قدم های سست به دنبال طاها راه افتاده بود.

به سَرِ کوچه‌‌‌ی خونه‌ که رسید تند دوید تا زودتر به خونه برسد.

رسید، ولی کاش هیچ‌گاه نمی‌رسید و مادرش را پرپر شده نمیدید.

پا به حیاط خانه که گذاشت،با مشاهده کردن آن صحنه؛ گویی روح از بدنش پر کشید

به راستی مگر می‌شود مادر را خوابیده بر روی آن برانکارد نحسِ بیمارستان متوجه شد و نمُرد؟

هرچه در توان داشت را در گلویش جمع کرد و به یکدفعه فریاد کشید.

– مولین.

ولی مادر دیگر نمی‌شنوید، آوای فریاد های ژاکاو قلب آسمان را به درد می‌آورد.

زن های همسایه به دورش جمع شدند؛ ولی ژاکاو هشت ساله آنقدر داغِ از کف دست دادن مادرش بر روی روحش تاثیر گذاشته بود که زن‌ها و پیرزن های همسایه نمی‌توانستند اورا ملایم کنند.

با اصرار به سمت برانکارد راهی شد و پارچه‌ی سفید را از صورت مادرش کنار زد کف دستانش را روی نگاهان مادرش گذاشت.

– پاشو، مولین نگاهات رو باز کن، پاشو به اینا بگو زند‌‌ه‌ای.

همان لحظه که با پافشاری از مادرش درخواست می‌کرد که نگاهانش را باز کند ولی جوابی از مادرِ آسمانی‌اش نمتوجه شد تمام وجودش پر از سردی شد، در همان حال باید در تمامی مجلات و روزگارنامه‌های جهان می‌نوششتاب‌زده دختر بچه‌ای که در دنیای کودکانه‌اش بزرگ شد و درد بی کس شدن را ذره ذره با وجودش حس کرد،روحش کشته شد‌.

روزها از آن روزگارِ تلخ وداع با مادرش گذشته بود، گوشه گیر و تنها تر از همواره گوشه‌ای از خونه جای گرفته بود، حتی از همان روزگار به بعد دیگر غذا هم نخورده بود، بی حال و بی جان درحال جان کندن در آن اتاق کوچک بود.

شوکت خانم یکی از آن همسایه‌‌ها و هم خانه‌هایی بود که باهم در یک حیاط زیستن می‌کردند، به سمت اتاقی که ژاکاو در آنجا بود راهی شد و با دستانش پنجره را کوبید.

– ژاکاو، خونه‌ای؟ بیا بیرون بسه دیگه، امروز اِبی و بچه ها میرن سر چهارراه برای کسب روزگاری، توام باهاشون برو، اگه پول درنیاری مجبوریم بیرونت کنیم.

ژاکاو با متوجه شدن این حرف به‌سرعت از جایش بلند شد و به سمت پنجره‌ی روبه حیاط راهی شد.

بر روی انگشتان پاهایش از حرکت ایستاد و از پنجره به شوکت خانم که درحال پایین آمدن از پله ها بود نگاهی انداخت.

– اگه بیرونم کنید جایی رو ندارم که برم.

شوکت چادر گل‌گلی‌اش را به دور خود پیچید.

– خب به ما چه، ما نه بچه پولداریم نه مایه دار، با گدایی به زور خرج بچه هامونو میدیم، توقع نداری که خرج تورو هم به دوش بکشیم بچه.

اِبی با عصبانیت وارد حیاط خونه شد، زنجیرِ در دستش را به دور انگشتش پیچید و با آن یکی کف دستش کنار لبش را تمیز کرد.

– شوکت، این بچه‌ی نکبت امروزگار چرا نیومده بود سر کار.

شوکت با دیدن اِبی کف دست پاچه شد و به سمتش رفت.

– سلام آقا اِبی خسته نباشی، ژاکاو رو میگی؟ اون نگاه سفید بسیار غلط کرده خودم همین الان آمادش میکنم میفرستمش تا خودِ شامگاه کار کنه، شما اوقاتت رو تلخ نکن.

اِبی روی حوضِ وسط حیاط جای گرفت و عربده کشید.

– دِ یالا برو آمادش کن، تا چند دقیقه دیگه اینجا نباشه شامگاه و باس تو کوچه بخوابه، شیرفهم شد؟!

شوکت با ترس به سمت اتاق ژاکاو حرکت کرد و در اتاق را محکم کوبید.

– ژاکاو بیا آقا اِبی اومده دنبالت، بیا بیرون.

ژاکاو کف دست هایش را بر روی گوش‌ هایش گذاشت و به در تیکه کرد، با ضربه‌هایی که شوکت خانم به در می‌زد، در میلرزید و ژاکاو تکان میخورد.

شوکت هرچه قدرت در بدن داشت را وارد مشت هایش می‌کرد و به در می‌کوبید.

– در رو باز کن، داری عصبیم می‌کنی.

اِبی با مشاهده کردن اوضاع از سر جایش بلند شد و به سمت در اتاق راهی شد، با سر انگشتانش پیجادهن شوکت را گحرکت کرد و اورا به گوشه‌ی بالکن جلوی اتاق؛ پرت کرد.
– یالا بیا کنار ببینم.

شوکت با کف دستانش پشتش را گرفت و نالید.
– داری چیکار میکنی، لهمون کردی.

اِبی یک پوک از سیگار گراهی شد و آن را به زمین انداخت. کمی از در فاصله گحرکت کرد و عقب حرکت کرد پایش را بالا آورد و با تمام توانش یک لگد به در زد.

با باز شدن در ژاکاو با سرعت به زمین افتاد و دندان های جلویش با لبش برخورد کردند و دهانش خونی شد.

با متوجه شدنِ خون روی زمین، بلند اشک ریخت و جیغ کشید.

– آی دهنم، مامان.

مادرش را صدا می‌کرد اما دیگر مادری آنجا نبود که به دادش برسد.

اِبی با بی رحمی وارد اتاق شد و یک لگد به پاهای کوچک و ضعیف ژاکاو زد.

– پاشو خودت رو جمع و جور کن بچه، دارم میرم؛

نرسیده به حیاط باید تو جلوتر از من توی حیاط باشی.

از اتاق خارج شد و روبه شوکت از حرکت ایستاد.

– همین الان اسپند دود میکنی و میدی دستش میفرستیش پایین.

شوکت از حرکت کردار های وهم برانگیز و عجیب و غریبِ اِبی حیران مانده بود.

اِبی در حال پایین راهی شدن از پله ها بود که باز عربده کشید.

– دِ مگه با تو نیستم، به چی زل زدی نکبت.

شوکت بالاخره به حرف آمد.
– چَ.. دیده آقا.

وارد اتاق شد و از دستان ژاکاو نیشگون گرفت و اورا از زمین قد بلند کرد.

– پاشو یالا، انقدر الکی گریه نکن زر زرو خانم.

ژاکاو حرفی نمی‌زد؛ تنها واکنشش از این حرکت کردار های بی رحمانه اشک های بی صدایی بودند که صورت سفید و کوچکش را خیس می‌کردند.

با کف دست جلوی دهانش را گرفت تا خونِ در دهانش به زمین نریزد.

شوکت با دیدن دهانِ خونیِ ژاکاو تند زبان باز کرد.

– هی، خونتو قورت بده ، اگه بریزه تو حیاط می‌کشمت

خودت می‌دونی حیاط رو تازه شستم.

ژاکاو هربار از ترسِ شوکت خونِ دهانش را قورت می‌داد؛ از طعم بدی که خون داشت، حالش بهم می‌خورد، اما به روی خودش نمی‌آورد تا مبادا باز درگیر کتک خوردن و نیشگون گراهی شدن های شوکت شود.

قوطیِ اسپند را آورد و جلویش گحرکت کرد.

– بگیر، میری سر چهار مسیر وایمیستی جلوی همه‌‌ی ماشینا اسپند دود میکنی و پول میگیری؛ تا شامگاه نشده بر نمیگردی خونه.

ژاکاو فقط به قوطیِ در کف دست شوکت نگاه می‌کرد و حرفی نمیزد.

شوکت کف دستش را گراهی شد و میله‌ی قوطی را در کف دستانش گذاشت و محکم فشار داد.

از فشارِ دردی که به دستش وارد شد دیدهانش را بست.
– آخ دستم.

شوکت دیده غره‌ای به بچه‌ی هشت ساله کرد و اورا به سمت در خروجی‌ هول داد.

– برو تا شامگاه این ورا نبینمت.

از خونه؛ بیرون رسید.

باید قبل از رفتن سر کارش اورا می‌دید، تنها او بود که می‌توانست حالِ بدش را خوب کند.

کلی مسیر پیشِ رویش بود، باید از پایین شهر تا بالا شهر را پیاده می‌رفت تا به او برسد.

گرمای آفتاب دیگر طاقتش را طاق کرده بود.

آنقدر خون قورت داده بود که دهانش بوی خون میداد و حالش بهم می‌خورد.

به هر طریقی که بود با تمام سختی های جادهِ درازی که پیش رو داشت طاقت آورد تا به او برسد.

بالاخره رسید. جلوی منزل‌ی او ایستاد و سرش را بالا گراهی شد. خیره‌ به پنجره‌ی اتاقش ماند. کمی صبر کرد ولی کسی جلوی پنجره نیامد.

دیگر ساعت شش بعدازظهر شده بود، باید کم کم پیدایش می‌شد.

ساعت از شش هم گذشت اما خبری از او نشد.

نا امید از کوچه خارج شد، دیر بود، باید تا شامگاه پاما به میل اِبی آقا را کار می‌کرد. از کوچه که خارج شد، یک‌باره شخصی آوایش کرد.

– ژاکاو.

با ذوق به سمت صوتیش برگشت. با متوجه شدنش، نگاهانش برقِ شادی را به خود گرفتند، به سرعت به سمتش دوید. طاها توپش را در کف دستانش به بازی‌ گرفت، با رسیدن ژاکاو به کنارش؛ لبخندی زد و جلوتر رفت.

– سلام، خوبی ژاکاو؟

ژاکاو نفس نفس زنان، سرش را به معنای آره تکان داد. نگاهِ طاها بر روی قوطیِ اسپند ماند، نگاهش را از قوطی گرفت و به چهر‌ه‌ی خسته‌ی ژاکاو خیره شد، با مشاهده کردن صورتِ خونی ژاکاو اخم هایش در هم راهی شد.

– دور لبت چرا خونیه؟!

ژاکاو کف دستش را روی دهانش گذاشت.

– هیچی، لواشک خوردم.

طاها بلند قهقهه زد.

– لواشک؟ چرا دروغ میگی.

ژاکاو ذوقِ در نگاهانش تبدیل به مروارید های اشک شد.

– افتادم زمین.

طاها نزدیک تر شد و دستمال کاغذیِ در جیبش را بیرون آورد و دور لب های ژاکاو را تمیز کرد.

– چیزی خوردی یا گرسنه ای؟

ژاکاو چندین روزگار بود که چیزی نخورده بود، ولی برای اینکه رفیقش را قلبخور نکند، زیر لب ملایم گفت:

– آره خوردم.

طاها به سمت عقب قدم برداشت.

– خب، صورتت تمیز شد، صبر کن برم دوچرخم رو بیارم.

ژاکاو از خرسندی بالا پایین پرید.

– آخجون، دوچرخه.

طاها دوچرخه‌ی آبی رنگش را آورد و جلوی ژاکاو پارک کرد.

– صندوقچه‌ی عقب دوچرخه‌ رو باز کن.

قوطیِ اسپندِ در دستانش را بر روی زمین گذاشت و صندوقچه را باز کرد. با دیدن خوراکی های داخل صندوق چشمانش باز برق سرخوشی را به خود گحرکت کردند.

– وای خوراکی.

طاها از دوچرخه پایین رسید و روبه ژاکاو ایستاد.

– اینم دومین دروغی که امروزگار اظهار کردی.

ژاکاو از ذوقی که کرده بود پشیمان شد.

– نمیل داشتم بگم چیزی نخوردم تا ناراحت نشی.

طاها کیکِ داخل صندوقچه را بیرون آورد و روبه رویش گرفت.

– بگیر.

ژاکاو بر روی میله های آهنی عقبِ دوچرخه نشست.

– میشه اول دوچرخه سواری کنیم بعد…

سریع حرفش را قطع کرد و کف دستانش را گرفت و از روی دوچرخه پایینش آورد.

– بیا روی صندلی بشین، اونجا پاهات درد میگیره.

از روی میله ها‌ی آهنی بلند شد و روی صندلی نشست.

– خب تو چی؟

به سمت قوطیِ اسپند خم شد و آن را برداشت و داخل صندوق دوچرخه گذاشت و شروع به هول دادن ژاکاو کرد.

خوشحالمانه قهقهه میزد و از اینکه موهایش لا به لای باد به حرکت در می وارد شدند، لذت می‌برد.

– وای آروم تر دارم می افتم.

آوای خنده‌هایشان بر فضای ساکتِ کوچه های خلوت حاکم شده بود.

پاهایش را از روی پدال های دوچرخه برمی‌داشت و در هوا نگه می‌داشت.

انگار که با این کار تمام جهان را به او میدادند و حتی برای چن لحظه هم که شده از ته قلب می‌لبخند زد.

اِبی دستمالِ در دستش را می‌چرخاند و داد می‌زد.

– باغبونی میکنم، شیشه هارو کف دستمال میکنم، آی خونه دار و بچه دار در و باز کن تا بیام خونتونو تمیز کنم.

با کف دستمال عرق روی پیشانی اش را تمیز کرد و رو به هرسه دختری که از شدت گرما و مسیر وارد شدن دیگر جانی نداشسریع، برگشت.

– اهای گُلی؛ اون سطل آب رو بیار بزار جلوی این در و زنگشون رو بزن، بگو اومدیم خونتونو تمیز کنیم.

به سمت هر دو دختری که درحال جر و بحث کردن باهم بودند برگشت.

شما دوتا هم پشت سر گلی برین.

گُلی با بر داشتن سطل آب به سمت دَرِ خونه رفت و همانجا ایستاد.

– آقا اِبی بزنم زنگ رو؟

اِبی روی جدول کنار خیابان قرار گرفت.

– دِ یالا بزن دیگه، باس حتما سرتون داد بزنم تا یه کاری رو انجام بدین نکبتا.

گُلی سرش را پایین گرفت و زیر لب نگاهی اضافه کرد.

اِبی همانطور درحال تمیز کردن عرقِ روی پشانی اش بود، که نگاهِ خبیثش بر روی دو کودکی افتاد که در حال بازی کردن و خندیدن بودند.

نگاهش را از آنها گراهی شد؛ اما انگار چیزی توجه‌اش را جلب کرده باشد باز به سمت آن دو برگشت.

حدس می‌زد همان دخترک بازیگوش باشد، چشمانش را ریز کرد تا با دقت تر نظارت کند؛ حدسش درست بود.

سریع از جاییش قد بلند شد و با برداشتن قدم هایی سریع به سمت آنها حرکت کرد.

با رسیدن کنارِ او هرچه در توان داشت را در کف دستانِ بی رحمش جمع کرد و با سیلی مهمانِ گونه های سفیده کودک کرد.

جوری سیلی را بر صورتش خواباند که کودک از روی دوچرخه بر زمین افتاد.

جهان بی رحمی داریم، حالا دیگر قدرت و زور های مردانه‌ را به رُخ کودکان بی رحم و ضعیف می‌کشانند.

سیلی که بر گونه‌ی سفید و ضعیف دختر قرار گرفت، نه تنها دل دختر را بلکه قلب آسمان را به درد آورد.

طاها با متوجه شدن اتفاقات وهم برانگیزی که در طی چند ثانیه اتفاق افتاد، اخم هایش در هم راهی شد و به سمت اِبی قدم برداشت و با مشت های کود‌کانه‌اش هرچه زور داشت را بر شکم اِبی خالی می‌کرد.

– چیکار کردی عوضی.

مدام زیر لب چیزی میاظهار کرد، شاید داشت عصبانیتش را تخلیه می‌کرد.

ژاکاو با بی حالی از روی زمین قد بلند شد و به کف دست و پای خونی‌اش خیره ماند و نالید.

برخورد سنگ ریزه‌های کوچکِ بر روی آسفالت با پوستِ ظریفش، کف دست و پاهای کوچکش را زخمی کرده بودند.

لنگ لنگ کنان به سمت طاها رفت؛ کف دستش را گرفت و اورا به سمت عقب کشاند.
– بیا کنار طاها.

اِبی با عصبانیت به دخترک گیسو پریشانِ خونی زل زد.

کف دستش را بالا آورد تا باز زورِ بازویش را به رُخ بکشد؛ ولی زیر لب چیزی زمزمه کرد و کف دستش را پایین آورد.

کف دستانِ ژاکاو را محکم گرفت و به دنبال خود کشاند.

– گمشو بریم، یالا.

اگر رمان ژاکاو رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خرسند میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم کاژین جهانگیری برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان ژاکاو