ابروهای حاج سعید در هم رفت.
– خب… زنگ زده به ناریه که چی؟!
– ناریه میبیان کرد میتمایل داشتن بدونن از کامران خبری شده یا نه؟ و اینکه من طلاق گراهی شدم یا نه…
اردلان این بار کاملا جدی به پدرش رو کرد:
– ناریه محترمه درست… اما کارگر این عمارته! چرا باید عمه خانم زنگ بزنه به کارگر ما و از عروسمون… حالا عروس سابق یا هر چی…
چرا باید زنگ بزنه آمار بگیره؟!
یگانه در سکوت نظارهگر مکالمهی پدر و پسر بود.
حاج سعید فکری شده پاسخ داد:
– آره درست میگی. کارش بسیار اشتباهه! حتی اگه میخواد از چیزی هم سر در بیاره باید به خودمون زنگ بزنه! از فاطمه بعید بود این کار…
ارقلبان موبایلش را از جیبش بیرون آورد.
– آقاجون اگه اجازه بدین من با عمه تماس بگیرم.
– نه بابا، تو نه! اینجوری بهش بَر میخوره من خواهرمو میشناسم. بعدم همه چی رو میندازه گردن یگانه.
خودم باید باهاش تماس بگیرم.
و رو به یگانه بیان کرد:
– به ناریه بسپر که یه موقعی به فاطمه نگه که موضوعو به تو گفته. میخوام بگم ناریه با خودم در میون گذاشته.
– چشم آقاجون.
ارقلبان گفت:
– تلفنو بیارم آقاجون؟
– نه بابا، خودم بعدازظهر، از اتاقم بهش زنگ میزنم.
#پینار
#پارت97
ارقلبان که گویی مسئله برایش حل شده بود به همان جلد بیتفاوتش برگشت و برخاست.
– اُکی پس من میرم.
– برو بابا.
ارقلبان که حرکت کرد، حاج سعید به یگانه رو کرد.
– منم میرم اتاقم به فاطمه زنگ بزنم، یادت نره بابا، به ناریه حتما بسپری چیزی که بیان کردمو.
یگانه بشقابهای خالی را روی هم گذاشت.
– باشه دیده.
و بعد حرفی که پسِ ذهنش قرار گرفته و فرصت جولان میمیل داشت را جلو کشید و بر زبان آورد.
– آقاجون… اما من همون اول هم بیان کردم موندن من اینجا دیگه درست نیست… الان عمه خانم… دو روزگار دیگه بقیه فامیل و همسایه ها…
حاج سعید دور دهانش را با کف دستمال کاغذی پاک کرد.
– تعجب من از اینه که اصلا چطور شده فاطمه یه کاره زنگ زده به ناریه همچین سؤالایی کرده!
یگانه یادش به روزگاری افتاد که برای صدور حکم به دادگاه حرکت کرده و در نوبت قرار گرفته بود.
– الان یادم اومد آقاجون…
– چی بابا؟
– اون روزگاری که واسه صدور حکم نهایی حرکت کرده بودم دادگاه با وکیلم، متوجه شدم که وکیلم داره با یه آقایی صحبت میکنه وقتی حرکت کردم جلو دیدم که پسر خواهرشوهر عمه خانمه! همون که وکیله…
– یعنی میگی ممکنه وکیلت بهش چیزی گفته باشه؟
– آره حتما! به هر حال همکارن و ممکنه بین صحبتاشون سؤال کرده باشه که واسه چی اینجاست و اونم بهش اضافه کرده باشه.
پرونده طلاق غیابی بود دیگه، جرم و جنایت نبود که بخواد پنهونش کنه و اینکه نمیدونست آقای احمدی با من آشنان!
حاج سعید دستی به محاسن کوتاه و مرتب شدهاش کشید.
– پس حتما خواهرم درک کرده و در ذهنش گذرانده ما نمیخوایم بهش بگیم برای همین یواشکی به ناریه زنگ زده خبر بگیره.
یگانه شانه بالا انداخت.
– شاید!
#پینار
#پارت98
حاج سعید برخاست و عصای جواهرنشانش را به کف دست گحرکت کرد.
– به هرحال باید باهاش صحبت کنم. منتها حالا که متوجه شدیم ممکنه قضیه طور دیگه باشه، اول نمیگم که چرا به ناریه زنگ زدی. تا ببینم خودش چی میگه.
اگر به روی خودش نیاورد، من به روش میارم.
یگانه بشقابها را برداشت و با حاج سعید همقدم شد.
– آقاجون… اگه بگن چرا من هنوز توی این عمارتم چی میخواین بگین؟
حاج سعید تیز نگاهش کرد.
– بزرگتر این عمارت منم عروس… بزرگتر این خاندان منم! هنوز اونقدر ذلیل نشدم که کسی بخواد منو بازتمایل داشت کنه و برای من تعیین تکلیف کنه.
یگانه از گفتهاش احساس شرم کرد.
– ببخشید… منظور بدی نداشتم… فقط… فقط یه کم دلواپسم همین…
– وقتی من بهت بیان کردم بمون یعنی حاج سعید گنجی پشت و پناهته دختر! دلواپس چی هستی؟
صدبار اضافه کردم تو دختر این خونهای! اظهار کردم میخوام دخترم کنارم باشه! دیگه نشنوم این حرفا رو ازت.
دخترک قلبش گرم شد با همین چند کلام پر صلابت… مگر پدر بودن چه میتوانست باشد جز همین پشت و پناه بودن..؟!
– دیده آقاجون، خدا سایهتون و روی سر همهمون نگه داره… انشالله بتونم حق دختری رو براتون به جا بیارم.
– زنده باشی دختر.
حاج سعید بیان کرد و به اتاقش راهی شد… و یگانه هم به آشپزمنزل.
اما حاصل این مکالمهی کوتاه تبسم عمیقی شد که خط بطلان میکشید بر تمام قلبنگرانیهای عروسی که شده بود دختر عمارت گنجیها…
#پینار
#پارت99
صبح روزگار بعد وقتی یگانه حاضر و آماده قصد داشت از پلهها پایین برود، ارقلبان هم در حالی که تیشرت جذب ارتشی و شلوار جین زاپدار تیپش را تشکیل میداد و موهایش را بسته بود از اتاقش بیرون وارد شد.
یگانه چشم دزمتوجه شد تا مبادا مثل دیروز خیره نگاهش کند. فقط پیش از اینکه پا روی پلهی اول بگذارد اظهار کرد:
– سلام، صبح بخیر.
فقط تعجبش از این بود که ارقلبان با این تیپ میدید، هیچ وقت در طول این چند ماه چیزی جز کت و شلوار نپوشیده بود، هنگام حرکت کردن به بیمارستان یا مطبش!
ارقلبان در حالی که ساعتش را میبست جلو آمد و بوی ادوکلن لجند مشام یگانه را نوازش داد.
– صبح بخیر.
نامیل داشته هممسیر هم قدم روی اامان پله گذاشسریع که ارقلبان لب گشود:
– هر روزگار همین تایم میری سر کار؟
یگانه لحظهای نگاهش کرد و پاسخ داد:
– بله؟
ارقلبان دست در جیبش کرد و انگشت شصتش را گوشهی لبش کشید.
– امروز کی کارت تموم میشه؟
تعجب یگانه دیگر قابل پوشاندن نبود.
– چطور؟!
– پنجشنبهس دیگه، درسته؟
یگانه که از حرفهای نصفه نیمهی او سر در نمیآورد، آب دهانش را فرو داد و گفت:
– بله… پنجشنبهس…
#پینار
#پارت100
سر میز آشپزخانه که نشستند هر دو در خاموشی به خوردن یک قهوه، صد البته ارقلبان شیر قهوه، بسنده کردند و هم مدت برخاستند.
یگانه بسیار دلش میخواست بپرسد ارقلبان این وقت صبح میخواهد کجا برود یا اصلا چرا هم مدت با او و هماهنگ حرکت میکند…؟! اما خب از آن جایی که اخلاق زیبای او را خوب میشناخت لب فرو بسته و بر کنجکاویاش سرپوش گذاشته بود.
با هم به محل پارک ماشینها راهی شدند و زمانی که یگانه توقف کرد تا خداحافظی کند و سوار ماشینش شود، ارقلبان سوئیچش را از جیبش بیرون آورد و در مقابل خداحافظی او بیان کرد:
– امروزگار ماشین نبر، من میرسونمت.
یگانه دیگر نتوانست چیزی نگوید، لااقل الان دیگر قضیه به او هم مربوط میشد.
– چرا؟
ارقلبان در حالی که در ماشین گران قیمتش را گشوده بود تا سوار شود، یک کف دستش را روی سقف گذاشت و نگاه نافذش را به یگانهای دوخت که توقف کرده و در تلاش بود به او ننگرد.
– چراکه قراره امروزگار من بیام دنبالت!
یگانه که دیگر از نوع جواب دادنهای ارقلبان خسته شده بود، ناچار به او نگریست.
– چرا قسطی حرف میزنین ارقلبان خان؟! یه کلام بگین امروزگار چه خبره؟!
اردلان ابروهایش را بالا داد.
– اُکی… در ذهنش گذراندم آقاجون بهت اضافه کرده امروزگار قراره بریم بهشت زهرا. نمیدونستم که خبر نداری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن