یگانه کف دست زیر چانه زده و با لذت این صحنه را مینگریست و عمیقا خدا را شکر میکرد که حاج سعید هست… دل این عمارت بود… همیشه با حرفهایش حیات میبخشید به یگانهی افسرده و نالان…
چای نوشیدن حاجی که تمام شد، نعلبکی را در سینی قرار داد. نگاه مهربانش را به آبی بیکران یگانه گره زد و بیان کرد:
– اردلان در مورد طلاق چیزی بهت اظهار کرد یا نه؟
یگانه شاد از اینکه حاجی خودش سر حرف را باز کرده جواب داد:
– بله اظهار کردن.
– خب شکر خدا، خیالم راحت شد.
یگانه کمی این پا آن پا کرد و با شک لب گشود.
– آقاجون.
-جانم بابا؟
– چیزه… من خودم کارامو انجام میدم با اجازهتون… مزاحم آقا اردلان نمیشم.
– مزاحم چیه بابا؟ تو عضو این خانوادهای، ارقلبان وظیفه داره هر کار میتونه برات انجام بده.
– خیلی ممنون اما خودم کارامو انجام بدم بهتره.
– اردلان وکیل آشنا داره دخترم، کارا زودتر پیش میره. شرمندگی منم پیش تو یه ذرهای کمتر میشه لااقل.
یگانه هیچگاه روی حرف حاج سعید حرف نزده بود ولی این بار فرق داشت.
– دشمنتون شرمنده، شما مضطرب نباشین آقاجون، اگه اجازه بدین من خودم کارامو میکنم.
حاج سعید که نمیمیل داشت یگانه را در معذوریت قرار دهد قبول کرد.
– باشه بابا، هرجور خودت راحتی. فقط زودتر برو دنبالش، رو سیاهم پیشت دخترم…
#پینار
#پارت79
یگانه کف دستان چروکیدهی پدرشوهرش را گرفت و سعی کرد هر چه میتواند محبت در کلام و نگاهش بریزد.
– نزنید این حرفو آقاجون، شما و مامان زهرای خدابیامرز اگه نبومتوجه شد این چند سال، من الان ده تا کفن پوسونده بودم. حق پدری دارین به گردنم.
– خدا نگهدارت باشه دخترم… خدا رحمت کنه پدر مادرتو، نور به قبرشون بباره.
– ممنون، خدا مولین زهرا رو رحمت کنه و شما رو صد و بیست سال واسه من نگهداره.
– پیر شی بابا جان.
یگانه کف دستان او را با لطافت رها کرد و گفت:
– یه جای دیگه؟
– میام تو پذیرایی، بریز با هم بخوریم.
اگه زحمتت نبود دو خط مولانا هم برام بخونی خوبه.
یگانه عاشق این لحظاتی بود که با حاج سعید میگذراند. چای میریخت در استکانهای کمر باریک، یک غنچه محمدی روی هر استکان میگذاشت.
کاسهای از خرما و توت خشک پر میکرد و کاسهی دیگری از نخود و مویز.
عود روشن میکرد و روی یک مبل کنار هم میقرار گرفتند و یگانه از مثنوی معنوی میخواند برایش…
زهرا خانم هم که زنده بود به جمعشان میپیوست و دیگر کیفشان کوک میشد با بهبه بیان کردنهایش.
چند ماهی بود چنین محفلی نداشسریع و یگانه قلبش لک زده بود برای مثنوی خوانی کنار حاج سعید. بنابراین با شوق و ذوق برخاست.
– وای آقاجون نمیدونین این محفلهای مثنوی خوانیمون واسه من حکم تُراپی دارن… از خدامه.
و با برداشتن سینی از اتاق بیرون حرکت کرد.
حاج سعید سر تکان داد و تبسم مهمان لبهایش شد.
– چراغ قلبمون شدی با اومدنت دخترم… خدا حفظت کنه. امیدوارم ارقلبان یه روزگاری سر عقل بیاد…
#پینار
#پارت80
همه چیز را مثل گذشته آماده نمود و کتاب مثنوی به کف دست کنار حاج سعید نشست.
– از کجا بخونم آقاجون؟
حاج سعید که متوجه ارقلبان نشسته روی پلهها شد، گفت:
– تفأل بزن بابا. چشماتو ببند و دیوانو باز کن.
یگانه نگاه اظهار کرد. نگاهانش را بست و از اعماق قلبش خواست که عاقبت کارش را بداند.
سپس روی صفحات کف دست کشید و کتاب را باز نمود.
– یا هو… بخون بابا.
حاج سعید اضافه کرد و چشمبهراه ماند.
یگانه سینه صاف کرد و شروع به خواندن نمود… و با هر بیت سرخوشی و غم عجیبی را در قلبش به هم آمیخته حس میکرد…
– عاشق شدهای ای دل، سودات مبارک باد
از جا و مکان رستی، آن جات مبارک باد
از هر دو جهان بگذر، تنها زن و تنها خور
تا مُلک و مَلک گویند، تنهات مبارک باد
ای پیش رو مردی، امروزگار تو برخوردی
ای زاهد فردایی، فردات مبارک باد
کفرت همگی دین شد، تلخت همه شیرین شد
حلوا شدهی کلی، حلوات مبارک باد
در خانقه سینه، غوغاست فقیران را
ای سینهی بیکینه، غوغات مبارک باد
این دیدهی قلبدیده، اشکی بُد و دریا شد
دریاش همیگوید، دریات مبارک باد
ای عاشق پنهانی، آن یار قَرینت باد
ای طالب بالایی، بالات مبارک باد
ای جانِ پسنمشاهده کرده، جوییده و کوشیده
پرهات بِروییده، پرهات مبارک باد
خامُش کن و پنهان کن، بازار نکو کردی
کالای عجب بردی، کالات مبارک باد…
«حضرت مولانا»
🖇فصل دوم: جَزر و مَد…
#پینار
#پارت81
پنجاه روزگار بعد…
یگانه کلافه و خسته ماشینش را پارک کرد و به عمارت پا گذاشت. خدا را هزاران بار شکر میکرد که امروز ارقلبان خونه نبود.
یک ماهی میشد که مدارک پزشکیاش از آمریکا به دستش رسیده و در یک بیمارستان خصوصی و فوق تخصصی مغز و اعصاب مشغول به کار بود.
صد البته که خریدن بخشی از سهام آن بیمارستان هم بیتأثیر نبود! به هر حال نمیشد که سی درصد سهام بیمارستان را داشته باشی ولی در آن مشغول نباشی!
در واقع او بعد از دوستش که پنجاه و یک درصد سهام بیمارستان را دارا بود، بزرگترین سهامدار محسوب میشد.
امروزگار هم از شانس خوب یگانه شیفت بود و یگانه از این بابت خدا را شکر میکرد چرا که اصلا حال و حوصلهی نیش و کنایههایش را نداشت.
این مدت را مثل تام و جری بحث و جقلب کرده بودند و ارقلبان هر بار با نیشهای زهردارش پیروز میدان میشد.
این وسط حاج سعید اصرار داشت موضوع را به اردلان بگویند و یگانه پا در یک کفش کرده و مخالفت میکرد.
وارد عمارت که شد ناریه خانم فورا با گوش دادن صدای در، از آشپزخانه بیرون رسید و یگانه را که در آن حالت متوجه شد گفت:
– سلام خانم، خدا مرگم بده چی شده…؟
تبسمی بیرمق بر لب نشاند، مقنعهاش را از سر کشید و روی کاناپه ولو شد.
چشمانش را بست و اضافه کرد:
– سلام، چیزی نشده ناریه خانم.
ناریه با دلواپسی لب گشود:
– آخه این موقع اومدین خونه…
– امروز سرکار نرفته بودم، جایی کار داشتم زودتر برگشتم.
ناریه که خیالش راحت شده بود در جواب گفت:
– چیزی میل دارین بیارم خانم؟
یگانه با همان چشمان بسته پاسخ داد:
– آب… آب خنک…
– دیده.
#پینار
#پارت82
دقایقی بعد ناریه خانم با لیوان بزرگ آب که چند تکه یخ مربعی در آن شناور بود و شامگاهنم جای گرفته بر بدنهاش خبر از خنکایش میداد، برگشت و آن را به دست یگانه داد.
( نوش جانی) بیان کرد و به آشپزمنزل برگشت.
یگانه تمام محتویات لیوان را یک نفس سر کشید تا بلکه آتش درونش را خاموش نماید… آتشی که با آمدن ارقلبان شعلهورتر از همیشهاش بود…!
حاج سعید آمد و روی مبل کناریاش نشست.
بعد از سلام و احوالپرسی معمول، حاج آقا گنجی که دیگر میشد پدرشوهر سابق صوتیش زد! لب به سخن گشود.
– تموم شد بابا؟
یگانه خم شد و کیفش را از کنار کاناپه برداشت. شناسنامهاش را بیرون کشید و صفحهی ازدواج و طلاق را باز نمود.
مهری که جلوی اسم منحوس کامران در ستون طلاق خورده بود و نشان از پایان این اسارت اجباری و کابوس ده ساله بود را نشانِ حاجی داد.
– بله… تموم شد.
حاج سعید آهی از سینه برآورد و با افسوس گفت:
– خیر نبینه… ببخش ما رو یگانه جان… پاسوز شدی…
یگانه کلافه و ناراحت تبسم زد.
– ولش کنین آقاجون، گذشته گذشت.
سپس حرفی را که چند روزی میشد در ذهن داشت بر زبان راند.
– راستش آقاجون یه چیزی باید بهتون بگم.
– جانم بابا، بگو.
دو قلب بود برای اظهار کردنش اما مهر طلاقی که در شناسنامه داشت، محرّکش شد برای بازگو کردن افکارش.
– من چند وقتیه که داشتم دنبال خونه میگشتم، به هر حال ارثیهی پدریم توی بانک بود، یه آپارتمان خریدم با اجازهتون.
از دیروزگار هم شروع کردم به تجهیز کردنش، احتمالا امشامگاه یا فردا زحمتو کم میکنم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن