عمه فاطمه عصا را کنار گذاشت و به پشتی مبل تکیه زد.
– من ندارم شمارهشو عمه، یگانه داره.
بذار بیاد میگم بهت بده شماره رو.
دندان بر هم سایید و هیچ نگفت، هر چه میمیل داشت ارتباط کمتری با او داشته باشد نمیشد!
همهی کائنات دست به دست هم داده بودند که به هر طریق ممکن او را به یگانه وصل کنند!
و این بد بود!
از این وضعیت خوشش نمیوارد شد.
یکی دو دقیقه نگذشته بود که پدرش با قدی خمیده و موهایی یک دست سفید وسط سالن بزرگ عمارت ایستاده بود.
ارقلبان با گوشیاش مشغول بود و متوجه حضور پدرش نشد.
بغضی سنگین بر گلوی حاج سعید چنگ انداخته و عنقریب بود نفسش را ببرد.
دیدن پسر برومندش پس از این همه سال هم دردناک بود هم سرخوشی آفرین.
افسرده بود از اینکه ده سال دور بوده و جوان شدن و جوانی کردنش را نمتوجه شده و شاد بود از دیدار مجدداً…
یگانه کنار حاجی ایستاده و میتمایل داشت اردلان را متوجه حضورشان کند که حاج سعید به علامت سکوت کف دست روی بینیاش گذاشت و آهسته لب زد.
– بذار اول خوب تماشاش کنم…
یگانه بیاراده بغض کرد و عمه خانم بالاخره خاموشی را شکست.
– دیدهت روشن داداش، دلت روشن داداش، چشم و چراغت برگشته از غربت.
سر اردلان بالا پرید و به سمتی که عمه مینگریست، خیره شد.
پدرش شکستهتر از آن چیزی بود که تصور میکرد…
#پینار
#پارت22
بدون لحظهای مکث برخاست و به سمت پدرش قدم سریع کرد.
حاج سعید آغوش به رویش گشوده و در میان گریه میلبخند زد.
رابطهاش با اردلان همیشه چیزی فراتر از پدر و پسر بود، رفیق بودند.
به قول خودش، اردلان برایش با کامران تومانی صنار تفاوت داشت.
اصلا همین هم یکی از قلبایل افسار گسیختگیهای کامران شده بود… همین فرق گذاشتنهای نامیل داشته بین برادرانی که روحیات متفاوت داشتند.
و عاقبتش چه شد…؟! اول از همه دودش به چشم اردلان و یگانه راهی شد و بعد هم حاج سعید و زهرا خانم خدابیامرز.
حاج سعید محکم فرزند قلببند را بغل کرد و به خود میفشرد.
حالا قد و قامتش از ارقلبان کوچکتر بود و در واقع اردلان تن نحیف پدر را میان بازوان خویش گحرکت کرده بود.
هر دو بیصوت اشک از متوجه شدگانشان روان بود و عمه خانم و یگانه هم بهآرامی احساساتشان را بروزگار میدادند.
کمی که گذشت یگانه به سخن آمد:
– آقاجون بسه دیگه گریه نکنین، الان باید شاد باشین.
یادتون راهی شده دکتر اضافه کرد دلخوری و غصه خوردن ممنوع؟! زبونم لال حالتون باز بد میشه.
اردلان به نرمی پدر را از خود جدا کرد، خم شد و کف دستش را بوسید.
#پینار
#پارت23
– زنده باشی پسرم، خوش برگشتی به خونهی خودت عزیزِ بابا.
نور آوردی به این عمارت غم زده ارقلبان جان.
حاج سعید بیان کرد و اشک از گونه زدود.
– بسیار تلاش کردم زودتر بیام اما نشد دیگه آقاجون، شرمندهم که تنها موندین…
ارقلبان گفت و کف دست پدر را گحرکت کرد و با او هم قدم شد تا به سمت مبلها بروند و بنشینند.
حاج سعید کف دستش را فشرد:
– عیبی نداره باباجان، همین که اومدی بسَمه… قلبم گرمه از این بعد به بودنت.
سپس سر به بالا بلند کرد.
– خدایا شکرت، خدایا صدهزار مرتبه شکرت.
عمه خانم اشکهایش را با پایین روسری پاک کرد و تبسم بر لب نشاند.
– الهی شکر که ارقلبان اومد.
این عمارت یه روزگار خوش به خودش دید بعد از دو ماه.
یگانه به آشپزخانه رفت و مشغول ریختن چای شد.
با سینی چای که برگشت، عمه فاطمه گفت:
– کف دستت درد نکنه دخترم، این مدت تو اگه نبودی سنگ روی سنگ بند نمیشد توی این عمارت.
خدا بیامرزه پدر مادرتو… خدا رحمتشون کنه که کف دستهی گل تحویل ما دادن.
یگانه سینی را روی میز گذاشت و تبسمی دلگیر بر لبش وارد شد.
– ممنون عمه جان، خدا مامان زهرا و جمیع راهی شدگان شما رو هم بیامرزه.
هر کاری کردم وظیفه بوده، مامان و آقاجون همیشه با من مثل دخترشون رفتار کردن؛ وظیفهی یه دختره که تو شرایط بد کنار خانوادهش باشه.
#پینار
#پارت24
ارقلبان با تعجب لب باز کرد.
– پدر مادرت فوت کردن؟!
یگانه بدون اینکه نگاهش کند سر به زیر پاسخ داد:
– بله… شش پیش…
ارقلبان از صمیم قلب آزرده شد.
پدر و مادر یگانه واقعا انسانهای محترمی بودند و تنها فرزندشان یگانه بود که به بیان کردهی خودشان با هزار نذر و نیاز از خداوند هدیه گراهی شده بودند!
بعد از ماجرای ده سال پیش عمیقا از آنها شاکی و قلبخور بود اما حالا با شنیدن خبر فوتشان غم بر قلبش روان گشت.
– بهشدت متأسفم، خدا رحمتشون کنه.
من خبر نداشتم… مولین و آقاجون بهم نگفته بودن!
– ممنونم، روح مامان زهرا مسرور باشه.
راستش من خودم ازشون خواستم چیزی بهتون نگن.
و ناز حرکت ایستاد تا پاسخ چشمان متعجب و پر سؤال اردلان را بدهد.
– من میرم تو اتاقم، اگه کارم داشتین یه تک زنگ بزنید به گوشیم فوری میام پایین.
و فوری به سمت پلهها قدم برداشت.
عمه خانم پیش از برادرش اضافه کرد:
– برو دخترم، بهشدت خسته شدی امروز.
یه کمی استراحت کن مادر.
یگانه که از پیچ پلهها گذشت و از دید نهان شد، ارقلبان شاکی رو به پدرش کرد.
– آقاجون چرا ناضافه کرده بودین بهم حاج علی و خانمش فوت کردن؟!
– متوجه شدی که بابا، خودش خواست نگیم.
– چرا آخه؟! یعنی چی؟!
– چی بگم بابا… گفت تو مملکت غریبی، خوب نیست هر ماهی یه بار که زنگ میزنی خبر غم و غصه بهت بدیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن