عمارت همواره آروم و بی سر و آوا بود!
اونقدری از مادر ترس داشسریع که اگر هم خونه آتیش میگراهی شد؛ کسی اجازه ی فریاد زدن نداشت!
ولی اون لحظه صدای جیغ بچه ای تو عمارت پیچیده بود که من رو به تعجب انداخته بود!
با تعجب سر جای خودم جای گرفتم و گوش سپردم!
باید صوتی بچه ی یکی از خدمتکارها میبود!
منتها کدوم خدمتکاری اجازه داشت به همراه خودش بچه بیاره که اینطور جیغ وفریاد کنه؟!
نه!صوت؛صوتی گریه ی بچه ی خدمتکار نبود!
از جام کشیده شدم و پشت پنجره ایستادم و پرده
رو کنار زدم.
نوچه های مادرم دختر بچه ای رو کشون کشون
به هممسیر خودشون به عمارت آورده بودند و به سمت پله ها میومدند.
مادرم با همه ی جلال و جبروتش روی سکوی عمارت توقف کرده بود و به اونها نگاه میکرد!
اینبار با تعجب از اتاقم خارج شدم و به سمت سالن حرکت کردم تا از عمارت بیرون برم.
بیرون حرکت کردن من همزمان با انداختن اون دخترک جلوی پای مادرم مصادف شد که دخترک با سر روی پای مادرم فرود اومد!
برای یک لحظه خشم تموم وجودم رو گراهی شد و چنان چشم غره ای به اون دو تا نوچه انداختم
که کمی عقب نشستند و سر به زیر انداختند و
زمزمه کردند: سلام آقا!
همونطوری که نگاهشون میکردم به سمت مادر راهی شدم و کنارش از حرکت ایستادم و به دختر بچه خیره شدم
که پایین پای مادرم قرار گرفته بود و زار زار گریه میکرد!
روی پاهام خم شدم و به دخترک چشم دوختم و
بعد کف دستش رو گحرکت کردم و اون رو بلند کردم!
بیشتر از دوازده_سیزده نداشت!…
به مادرم خیره شدم و بعد با تعجب اضافه کردم: این
دختر اینجا چیکار میکنه؟!
و مادرم پوزخندی زد و درحالی که به کمال نگاه میکرد،اظهار کرد:قرار شد مثل آدمیزاد اونو بیارید!
و کمال درحالی که دستهاش رو جلوی تنش تو هم
قلاب کرده بود؛ یک قدم عقبتر رفت و زمزمه کرد: خانوم باور کنید نمیومد!
نه خودش میومد و نه خانوادش اجازه به اومدن اون میدادند!….مجبور شدیم اونو بزور بیاریم!… حتی با برادرش هم کف دست به یقه شدیم!
و من با تعجب به اونها خیره شدم…..
چی اضافه کردند؟ چرا برای آوردن این بچه به خونه ى
ما به زور متوسل شدند؟!
اول به دخترک چشم دوختم که از بس گریه کرده
بود و مثل اینکه خودشو به در و دیوار کوبونده
بود صورتش همه خاکی شده بود!….
اما از میون اون همه گریه و صورت خاکی و گل
شده می شد به زیبایی اش پی برد!
بعد به مادرم نگاه کردم و درحالی که کف دست هام
رو تو جیبم میزاشتم اظهار کردم:قضیه از چه قراره؟
و در آخربه کمال نگاه کردم و گفتم:چی شده؟ چرا شما باید یه دختر بچه رو به زوربه عمارت بیارید؟
کمال نگاه کوتاهی به من انداخت و سر به زیر انداخت.
اما مادرم قدمی به عقب رفت و در حالیکه به
دختر نگاه مى کرد و صورتش رو مچاله مى کرد ؛نگاه چندشی به اون دختر کرد و بعد نگاهی به
من انداخت و بیان کرد:بعدا راجع به این موضوع صحبت می کنیم!
ولی من محکم سر جام ایستادم !
این خوى یاغى گرى رو از خودش ارث برده بودم
و بیان کردم:می خوام همین الان و همین جا صحبت کنیم!…
(و دوباره تو صورتش خیره شدم:)قضیه از چه قراره؟
مادر نگاه کوتاهی به کمال انداخت و به دخترک اشاره زد و خودش به سمت عمارت رفت.
من هم به دنبالش به سمت عمارت راهی شدم!
یاد گرفته بودم صبوری کنم!
اما موقع ورود به سالن به سمت کمال برگشتم
و نگاهی بهش انداختم که مجدداً به سمت دختره
خم شده بود تا کف دستش رو بگیره ولی دخترک در حالی که روی دست هاش تکیه داده بود خودش رو عقب عقب می کشید!
کمال عصبانی شد و بازوی دخترک رو گرفت که من انگشت اشاره ام رو به سمت کمال گحرکت کردم و گفتم: دست بهش نزن!…. همین جا بایست و مواظبش باش!…
و بار دیگر کف دستهاش رو جلوی خودش جمع کرد
و کنار دخترک توقف کرد !
مادرم وارد سالن شد و من هم به دنبالش وارد شدم و درحالی که روبروش می جای گرفتم اظهار کردم:
قضیه از چه قراره؟!
مادرم نگاهم کرد!…
لحظاتی رو مکث کرد و بعد یک مرتبه به زبون اومد:میخوام اون دختر عروسم بشه!
مات و مبهوت بهش چشم دوختم…عروسم بشه؟!
نگاه هام رو ریز کردم و دقایقی رو به مادرم
چشم دوختم تا ذهنم این جمله رو پردازش کنه!
مادرم میخواد یک دختر ده_دوازده ساله عروسش
بشه؟
وهمون طور که بهش نگاه می کردم تو ذهنم
ادامه دادم اون وقت اون پسری نداره که به
سن این دختر بخوره!
درحالی که این افکار تو ذهنم رژه می حرکت کرد و
مانور میداد ،اظهار کردم:ما تو این خونه کسی رو
نداریم که به سن اون بچه بخوره!
و مادر پوزخندی زد و اضافه کرد: می خوام اون دختر
زن تو بشه!
بر و بر به مادر خیره شدم. هضم حرفهاش برای
من سنگین بود یا قوه ادراکم رو از کف دست داده
بودم؟
مادر از من می خواست یک دختر ده _ دوازده
ساله رو به همسری انتخاب کنم؟اونم با وجود
بیماری که من داشتم؟!
مادرم همچین چیزی رو می دونست و باز هم
می تمایل داشت همچین کاری رو بکنه؟
بهش چشم دوختم و بیان کردم: مادر حالتون خوبه؟
و اون در حالی که با نگاه شیشه ایش به من خیره شده بود اضافه کرد: چطور؟
ابروهام رو درهم کردم و اضافه کردم: متوجه میشید
چی دارید می گید؟ یه دختر ده_دوازده ساله
رو آوردین که من اون رو به همسری بگیرم؟!…
انتظار دارید من همچین کاری رو بکنم؟
مادر با خشمگینت از جای خودش قد بلند شد و گفت: برای زدن این حرف ها دیر شده من این دختر رو انتخاب کردم و با خانواده اش هم صحبت کردم
و اون رو آوردم!
من هم کشیده شدم و همون طور که سر جام ایستاده بودم، بهش خیره شدم و بیان کردم: مهم نیست!… هنوز که چیزی نشده و اتفاقی نیفتاده! خودم اون دختر رو به خانواده اش بر می گردونم و ازشون عذر می خوام و میگم من قادر به این ازدواج نیستم!
ولی قبل از اینکه حرفم تموم بشه مادر به سمت من برگشت و آواش رو بلند کرد:تو اجازه ى همچین کاری رو نداری! ضمن اینکه حتی اگر تو اون دختر رو برگردونی باز خانواده ى اون دختر ، دختر رو به اینجا میارند!… چون تو کل روستا پیچیده که این دختر مال ماست و اسمش توی روستا به نام تو پخش شده دیگه هیچ کسی کف دست روش نمیزاره مگر اینکه خانواده اش اون رو بفروشند!…. ببین پسرجون با بیماری که تو داری یه نگاه به اون دختر کردی؟ اونقدر زیبا و ملیحِ که چشم هر هرزه و ناپاکی رو به خودش جلب می کنه!… خود من توی باغ بودم و متوجه شدم یکی از کارگرهای پنجاه ساله قصد تعرض به اون رو داشت !…
بس که این بچه دلربا و ظریف و قلبنشینه!… اون می تونه تو و مشکلت رو حل کنه فقط کافیه یه نگاه بهش بندازی!…
دیده هام گرد شده بود!چی داشت برای خودش
می بافت؟
به سمتش راهی شدم و رو بروش توقف کردم و بیان کردم: مادر هیچ می فهمی چی داری میگی؟ من بیمارم!…. دوازده سالش نباشه و سی سالش باشه!… وقتی کسی نتونه منو اغوا کنه!… اصلا احتیاجی به این کارهات نیست!….
نه عزیزم!…خوب به حرف من گوش کن!…
من یه روزی توی باغ بودم و داشتم به کارگرها
سر میزدم!
یکمرتبه آوای جیغی رو متوجه شدم و کمال رو به
ته باغ فرستادم و خودم هم به دنبالشون راهی شدم.
مباشر پنجاه ساله امون این دختر رو میون کار دیده بود و ازش خوشش اومده بود و به خواستگاری این دختر حرکت کرده بود ولی پدر دختر اون رو بهش نداده بود واون هم هر کاری کرده بود نتونسته بود از پس پدر دختره بر بیاد!
بعد همون روز مباشر اون رو توی باغ گیر آورد
و قصد تعرض به اون رو داشت که از این طریق مجبورش کنه اون دختر مال اون بشه!
نمی تونی از زیبایی و لوندی این دختر بگذری!چرا همچین چیزی رو میگی؟ این دختر بسیار زیباست!
وقتی من سر رسیدم کمال با مباشر درگیر شد و دختر رو از چنگش نجات داد!
اما خود من با مشاهده کردن اون دختر تو دلم به انتخاب مباشر احسنت اظهار کردم،تحسینش کردم و حق دادم بهش که نتونه از این دختر بگذره !
این دختر واقعا زیباست!واقعا لونده! جذاب و اغوا گره!…فقط کافیه بهش یه کم رسیدگى بشه!
اون وقته که توی روستا و توی کل خانواده اون به عنوان عروس حرف اول و آخرو میزنه!
اصلا این زن نمی خواست متوجه حرف من بشه!
البته بهش حق می دادم! مادر بود و حق داشت که این طور برای من دل بسوزونه و نخواد بیماری منو قبول کنه!
اما نکته ای که اینجا بود این بود من خودم می دونستم که با این چیزها درست نمی شم!
همون طور که بهش نگاه می کردم سر جام جای گرفتم و اظهار کردم:مادر چرا نمی خوای قبول کنی پسرت بیماره؟ من یک بیمارم که اصلا توانایى برقراری ارتباط با یک زن رو ندارم!… چرا می خوای به خودت یا به دیگران ثابت کنی که این طور نیست؟
مادر ابروهاش رو درهم کرد!صداش به بغض جای گرفت و بهم چشم دوخت و گفت: من برای امپراطوری ام یه وارث می خوام!این وارث به هر طریقی که ممکنه باید به جهان بیاد! دوست ندارم سرمایه ای که اون همه زحمت و مرارت براش کشیدم و تو این سالها جمع کردم به دست عمو و پسرعمو هات بیفته!من هر طور که شده باید برای تو یک وارث به جهان بیارم که بتونه از این همه امکانات استفاده کنه! دوست دارم پیش عمو و زن عمو و عمه هات سر قد بلند باشم! نمی خوام پیششون کم بیارم! تو جای من نیستی و حرف ها و تیکه هاشون رو نمی شنوی و نمی بینی که چه به روزگار من آوردند.
ولی نمیزارم و این اجازه رو نمیدم سختی که خودم تو طول این سالها کشیدم تو هم بکشی پسرم!
هر جوری که شده من برای تو برای تو یک وارث به جهان میارم!….
چى میتونستم بهش بگم؟مادر بود!… هزار آرزو داشت ولی آخه فکرش اصلا درست نبود!…
نباید کوتاه میومدم!در این صورت باید تا آخر راه رو باهاش می رفتم.
ابروهام رو در هم کردم و گفنم: همین که اظهار کردم! من این دخترو قبول نمیکنم!… حداقل این بچه رو قبول نمیکنم!…
__ولی این بچه است بهتر میتونه…
حرفش رو قطع کردم: مادر! گناه داره!… نصف منم سن نداره!…
مادر از جاش کشیده شد و به سمت در سالن حرکت کرد.
نمیخوام باهات بحث کنم عزیزم!
و از در سالن بیرون حرکت کرد و منم به دنبالش راهی شدم.
خطاب به کمال بیان کرد: بیاریدش تو!…
کمال به سمت دخترک رفت که دخترک جیغى کشید و عقب عقب حرکت کرد ولی کمال مچ پاش رو
گرفت و میل داشت اونو به سمت خودش بکشه که من فریاد زدم: بهش کف دست نزن!…
کمال سر جاش توقف کرد و اول به من و بعد به مادرم نکاه کرد. ولی مادرم با لبخند بدجنسانه اى به من نگاه کرد و بعد خطاب به کمال گفت: همونى رو انجام بده که من بیان کردم!
ولی کمال بیچاره به سمت من برگشت و مستاصل نگاهم کرد.
خودم به سمت دختر حرکت کردم و خم شد.
خودش رو جمع کرد ولی وقتى دستم رو به سمتش دراز کردم مدتى رو بهم خیره شد: دستت رو به من بده ! نمیزارم کسی اذیتت کنه!…
با دیدههاى گریونش به من خیره شد و من کف دستم رو دراز کردم!
کاملا معلوم بود دوقلبه و میترسه ولی من لبخند مهربونى بهش زدم و کف دست لرزونش رو گرفتم و بلندش کردم و به سمت سالن بردم.
وقتى وارد سالن شدیم، اون رو روى مبلی نشوندم و خودم کنارش قرار گرفتم.
نباید اجازه میدادم اونو بترسونند.
مادر روبرومون نشست و تبسمى پیروزگارمندانه بهم زد!ولی من ابروهام رو در هم کردم و رومو برگردوند و به دخترک نگاه کردم که سربزیر انداخته بود و آروم اشک مى ریخت!
قلبم بخال اینهمه مطلومیتش سوخت!….اجازه نمیدادم پاسوز من بشه!
مادر روبهش کرد و گفت:خوب دخترجون اسمت چیه؟
دخترک سرى بلند کرد و اول به من و بعد به مادرم نگاه کرد و بعد زیر لب زمزمه کرد:رویسا!
به چه معنیه؟
__زندگى!
اسم پسر منم اِوینه!
سرش رو بلند کردو زیر دیدهى بهم نگاه کرد و بعد بار دیگر سرش رو پایین انداخت.
چند سالته؟
اینبار سرش رو بلند نکرد و همونطور آروم زمزمه کرد:سیزده!
با متوجه شدن صدای لرزونش که بیان کرد :سیزده سال!از درون اتیش گراهی شدم!
یواش یواش داشتم جوش میاوردم!
چی باید مى گفتم؟!من نمیتونم!.. اصلا نمیشد این قضیه رو هضم کرد!… این دختر بچه رو چرااا؟!!!
خود خوری میکردم!این نقصی که روم بود؛ این مشکل داشت اذیتم میکرد!
چرا نمیتونم به تنها خواسته مادرم جامع عمل بپوشونم ؟!
نگاهم به سمت دخترک افتاد که هنوز اشکهاش رو صورتش روان بود!
صورت سفیدش با چشمهای اشک الودش که معصومیت ازش میریخت داشت اذیتم میکرد!
به یاد ترس و استرسش انقدر سفید شده بود که انگار رنگ چهره اش کز شده بود!
چشمم به کف دستش افتاد که ظاهرا تو کش و قوس اوردن به اینجا زخمی شده بود و قرمزی خون رو کف دستش خود نمایی میکرد!
کماللللللللل
بله اقااا؟!
یکی از خدمتکاررو صوت بزن بگو برام دستمال تمیز بیارند زخم دستشو رو شستشو بدند! بهسرعت!
رو به دخترک انداختم و بهش نزدیکتر شدم.سرشو رو بلند نمیکرد اما خودشو عقب کشید.
ببین میتونی بهم اعتماد کنی! اینجا کسی حق اذیتت کردنتو نداره! مطمئن باش!فقط به حرف من گوش بده!
سرشو بالا گحرکت کرد.دیدهم تو نگاهش که افتاد اون
دیدههای شیشه ایش با مژه های بلند فر خورده اش بد دیدهم رو خیره خودشون کردند.
با مظلومیتى که قلب سنگ رو کباب مى کرد بهم اضافه کرد: اقا قول میمشاهده کرد اذیتم نکنید من میخوام برگردم خونه!
هیچکس حق اذیت کردنتو نداره!…قول میدم
اما مادرم بعد از گوش دادن حرفه من و دخترک غیض کرد و محکم گفت: اینو خوب تو گوشهات فرو کن تو دیگه مال این عمارت هستی! از این به بعد خونه ى تو اینجاست!
به مادرم چشم دوختم!متوجه خشمم شد ولی ابروهاش رو در هم کرد و روشو برگردوند!
هق هق دخترک کشیدهتر شد.بهش اظهار کردم :اروم باش پاشو برو بزار دستت رو پانسمان کنند!
میشه شما هم بیاید؟!
عاجزانه ازم خواهش کرد!مجبورى گفتم: تو برو منم میام!
توروخدا بیاین! من از اونا میترسم!
کف دستش رو تو دستهام گحرکت کردم و به نرمى و آرومى بیان کردم: برو مضطرب نباش !
لبخندی بهش زدم که باعث شد بهم اعتماد کنه!
برو من میام!…
و بعد رو به کمال اضافه کردم: کمال بگو مراقبش باشند!
دیده قربان
مادر تبسمی به صورتش به عنوان رضایت قرار گرفته بود و با یه نگاهی سرشار از خوشی به سمتم اومد و بیان کرد : دیدی پسرم تو میتونی هر دختره سرکشیو رام کنی فقط کافیه بخوای !…همین!…
رو بهش کردم و به سمتش قدم برداشتم: مادر من همه حرفهای شمارو قبول دارم!
حق هم سمت شماست ! اما واقعا از من انتظار دارید با دختر بچه اى که وقتی نگاهش میکنم یاد خریدن عروسک براش میفتم باشم؟! اینو نمیتونم درک کنم چرا سیزده سالهههههه؟!
ببین اوین فقط یه وارثثثث!.. همین!… نگاه به این سیزده ساله اش نکن! به سرکشیش توجه نکن اون میتونه صدای خفه شده این عمارت رو به گوش عالم و ادم برسونه!….
سرمو پایین انداختم! حس شرمندگی بهم کف دست داد!
با اجازه
چیشد پسرم؟!
بهشون بگو با ملایمت باهاش راهی شدار
کنند!
بعد از شنیدن حرفهای مادرم که اغشته به حسرت بود؛ تو خودم راهی شدم!
یاد اتفاقات و خاطرات تلخ گذشته افتادم! خاطرات تلخی که راحتم نمیذاششتابزده!
باعث و بانی این اتقاق الان داره با لذت روز افزون به زیستنش میرسه و من دارم بار حرف بیمارى رو روى دوشهام حمل میکردم!
چقدر سنگین بود!…..
نمیدونم بغض داشت خفه ام میکرد یا افسوس گذشته!
هر کدوم بود راه نفس کشیدنم و رو تنگ کرده بود!پوووووووففففففففففف!…
کف دستم رو تو موهام فرو بردم و قدم زنان به سمت حیاط رفتم!
قلبم اکسیژن میتمایل داشت! هوای تازه!….
داشتم تو حال و هوای خودم قدم میزدم که چشمم به کف دستبندی که جلوى پام افتاده بود؛ افتاد !
خم شدم که برشدارم از دستم سر خورد!…اینبار جای گرفتم و اونو از روى سنگ برداشتم و با دقت بهش نگاه کردم !…
انقدرى ظریف بود که یاد دخترک مظلوم داخل عمارت افتادم!
اصلا یادم راهی شده بود بهش قول داده بودم که پیشش برم !
فورى مسیرمو کج کردم به سمت عمارت و راهی شدم.تو مسیر کمال رو متوجه شدم و با عصبانیت ازش سوال کردم: دختررو کجا بردین؟!
اقا طبق امرتون بردیم کف دستشو پانسمان کنندو لباسهاشو عوض کنند!
کف دستى رو شونه اش زدم: کمال یکبار دیگه همچین رفتاری ازت ببینم میشم برات همون اربابی که جلو همه صوتم میزنی و به بدترین شکل ممکن مجازاتت میکنم!…پس مراقب رفتارت باش!…
اقااااا …
نمیخواد حرفی بزنی!
ازش فاصله گراهی شدم و به راهم ادامه دادم! داخل مسیررو شدم که در انتها به سالن اصلی میرسید.
میمیل داشتم با مادرم در مورد امروز صحبت کنم داخل سالن که شدم مادر اونجا نبود.
به سمت اتاقی که رویسا رو برده بودند،حرکت کردم!
یکی از خدمتکارها رو دیدم: این دخترک رو کی بهش رسیدگی میکنه؟!
اقا کاراشون رو ملیحه خانم انجام میدند.
با متوجه شدن اسم ملیحه خانم قلبم قرص شد!یکی از مهروبونترینهای ادمهای عمارتمون بود که بسیار سالهای پیش زحمتمونو میکشید!
کدوم اتاق؟!
اتاق خودشونند!
به اتاق ملیحه رسیدم و صوتش که زدم فورا خودشو بهم رسوند: بله اقا
به من نگو اقا !…دختررو پیش خودت اوردی؟!
بله!خیلی وحشت کرده بود!
خوب باهاش حرکت کردار کن بزار اون اتفاقات تلخ چند ساعته پیش تو ذهنش نمونه نمیخوام ذهنیتی بدی از این جا تو ذهنش نقش ببنده!
دیده ولی اقا چه دختره دلربایى هسشتابزده!…
با متوجه شدن این حرف تبسم زدم!
یه لیست خرید درست کردم و به کمال رسوندم و برگشتم!میتمایل داشتم کمال رو از عمارت دور کنم!
کلی سفارش قد و نیم قد بهش دادم و اونو دنبال نخود سیاه فرستادم.
تصمیمو گرفته بودم که دخترک رو به خانواده اش برگردونم !
رسیدم و در اتاق رو زدم و ملیحه خانم بیرون اومد.
دخترک با دیدن من اشکهاش رو پاک کرد و اضافه کرد:
من اینجارو اصلا دوست ندارم! از اینجا میترسم!…
با نوک انگشت اشکهاشو پاک کردم و اضافه کردم:ببین
تو اگه به حرف من گوش بدی منم به حرفت
گوش میدم!ااما اش اینکه پیش من گریه نکنی!
زود کف دستهاشو رو دیدههاش کشید و اشکهاشو پاک کرد: نگاه!…قول میدم!…
افرین!… حالا شدی یه دختر خوب! حالا خوب گوش بده ببین چی میگم بهت! تا تو خودتو ولیده کنی من میرم و برمیگردم ولی به کسی حرفی نزن!…
یه نگاهی به قیافه معصومش کردم و لبخندى از سر رضایت بهش زدم و از اتاق بیرون رفتم.
میدونستم بعد از اینکه این دختر رو به خانواده اش برگردونم حسابی به مادرم بی احترامی کردم؛ اما خوب چاره ای نداشتم!….
من نمی تونستم با هیچ زنی همبستر بشم!اینکه دیگه یه دختر بچه بود!… اینجا موندن اون جز ایجاد اختلاف بین من و مادرم منفعتی دیگه ای نداشت!….
گفتم ماشین رو از پارکینگ به جلوى عمارت بیارند!
یه نگاهی به خودم تو آینه کردم و با وجود اینکه میدونستم یکی از جنجالی ترین اتفاقات زیستنمو دارم رقم میزنم و باید منتظر ناراحتی و باز تمایل داشت مادرم باشم ولی با اراده اى راسخ یقه کتمو صاف کردم و به سمت اتاق ملیحه راهی شدم!
در رو زدم و وارد اتاق شدم!روى تخت نشسته بود!…
واقعا دختر برازنده ای بود و مثل یک ستاره میدرخشید!
چقدر وقتی صورتش شاد و خندون بود
زیباتر میشد!
ولیده شدی ؟
بله اقا من حاضرممم!
بهش نزدیکتر شدم و کف دستشو گراهی شدم تا زخمشو
چک کنم!
نمیتمایل داشتم وقتی به خونه بر میگشت خانوادش از حرکت کرداری که باهاش شده بود خبر دار باشند.خدارو شکر فقط یه خراش بود!
خوب میتونیم بریم !
دستم رو پشتش گرفتم تا هدایتش کنم!
تو جادهرو که رسیدم حس کردم همه نگاهها روی ماست!
ملیحه خودشو به ما رسوندو یه نگاهی بهم کرد
و نگاهشو رو به رویسا کرد:بر چشم بد لعنت!!!
سرمو پایین انداختم:ممنون!
به سمت حیاط رفتیم و به ماشین رسیدیم و اون عقب ماشین جای گرفت!
منم داخل ماشین شدم و خم شدم و یه نگاهی به پنجره اتاق مادرم انداختم و استارت زدم!
از خیابونمون که بیرون اوندیم اظهار کردم:خوب یکم از خودت بگو!….درس میخونی یا نه ؟!
با خجالت جواب داد:نه نمیتونم!…من همیشگی کمک حال مادرمم نمیتونم درس بخونم!
و بار دیگر ساکت شد.منم مشاهده کردم تمایلی به حرف زدن نداره سکوت کردم!
آدرس خونه اش رو پرسیدم و اون با خجالت جوابم رو داد و ما به سمت خونه اشون حرکت کردیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن