میدونم از متوجه شدنم هم خشمگین بود هم شوکه ولی واقعا برام اهمیتی نداشت.
اگه پنهونی میومدم اون موقع شاید ازش می ترسبدم ولی حالا نه…
اصلا چه بهتر که منو می متوجه شد.بزار حرص بخوره…بزار بفهمه نقشی تو زندگی من نداره و نمیتونه واسه من نقش داداش بزرگه رو بازی کنه …
همینطور که بقیه رو کنار میزد و میومد سمتم طی یک تصمیم کاملا ناگهانی یکی از لیوانهای مشروب که پیشخدمت زنی درحال پخش کردنشون بین مهمونها بود رو برداشتم.
من واقعا اهلش نبودن ولی اینبار صرفا واسه چزکندن و عصبی کردن این لعنتی که مدام سعی میکرد پا روی دم من بزاره اینکارو کردم.و این فقط یه وانمود کردن ساده بود!
یک قدمیم ایستاد.
لبهاش چفت بودن و ابروهاش بهم نزدیک …این یعنی دچار خشم و غضب شمتوجه شدی نسبت به من شده.
پرسید:
-تو اینجا چیکار میکنی هااان!؟ مگه ناضافه کردم نمیتونی بیای!؟ مگه نگفتم حق نداری شروت تو این مهمونی رو نداری!؟
مثل خودش با لحن نه چندان لطیفی بیان کردم:
-منم بهت اظهار کردم اجازه ی من کف دست تو نیست.زیرا تو نه پدرمی نه برادرمی نه شوهرمی نه دوست پسرمی نه هیچی هیچی هیچی….
انگشت اشاره اش رو ، روی شونه لختم گذاشت و با فشار دادنش کلمه به کلمه و باتهدید اضافه کرد:
-من اظهار کردم اینجا برای تو مناسب نیست پس نباید میومدی! ؟ پنهونی اومدی آره!؟
اینجا جاش بود که یکی بخوابونم تو صورتش…که آخ چی میشد اگه میشد واقعا!؟
با تحکم اضافه کردم:
– نه خیرررر پنهونی نیومدم.اصلا چه دلیلی داره پنهونی بیام!؟ مامان خودش بهم اظهار کرد میتونم بیام….پس توهم بهتره دیگه کف دست از سر من برداری!
دندوناشو رو هم اونقدر فشرد که فکش جمع شد و اصلا فرم دیگه ای به خودش گرفت:
-بهشدت …
حرفشو بریدم:
-هان؟ چی؟ بسیار چی!؟ من بسیار چی ام!؟ ببین یاسین من اصلا باتو حال نمیکنم…اصلا…پس یه لطفی بکن و دورو بر من نیا
انگشتای مشت شده اش رو باز کرد نگاه برآشفتهش روی لباس تنم به گردش دراومد.روی بازوها، سینه و حتی پاهام….
صورتش یه حالتی شد که از وصفش عاجز بودم.
مثلا میتونستم شامگاهیه کسی تصورش کنم که اگه پای خیلی چیزا در میون نبود،یه چاقو تو دل من فرو میکرد.
با غیظ گفت:
-این چه گوهیه تنت کردی!؟؟ اومدی از بدنت رو نمایی کنی!؟
از حرص خوردنش لذت میبردم.درست مثل الان خونسرد و آروم و با لبخند حرص دربیاری گفتم:
-میدونی چیه؟ حتی اینکه چی میپوشم هم به تو ربطی نداره پسرخاله درست مثل مهمونی اومدن!
میل داشتم از کنارش رد بشم که مچ کف دستمو گراهی شد.اونو آورد بالا و بعد جام کمرباریک رو ازم گحرکت کرد و اظهار کرد:
-این یه مورد اصلا مناسب تو نیست بچه…
عصبی مچ دستمو تکون دادم و گفتم:
-من بچه نیستم.میفهمی!؟ اونقدری بزرگ هستم که فرق خوب و بد رو بفهمم. حالا اون لعنتی رو پس بده…
دستشو که با اون جام رو نگه داشته بود عقب برد و اظهار کرد:
-این لعنتی واسه ی توی مغز فندقی زیادی بزرگ! جیزه….دور اینو خط بکش وگرنه مجبور میشم کولت کنم و ببرم بزارمت تو عمارت!
دهان باز کردم که حرف کوبنده ای تحویلش بدم.
اصلا میمیل داشتم بگم تو بیخود میکنی که یهو سروکله ی دوست دخترش پیدا شد….
دختری که ظاهرا نتونست بیشتر از این یاسین رو با من تنها ببینه….
سرو کله ی دوست دخترش پیدا شد.
دختزی که ظاهرا نتونست بیشتراز این یاسین رو با من تنها ببینه و تنها بزاره!
از سر تا پای منو برانداز کرد و بعد رو به سوی خود یاسین کرد و اظهار کرد:
-یاااااسین نمیخوای معرفی بکنی!؟
چقدر با نااااز حرف میزد.اونقدر ظریف و آروم و با عشوه که هر سست عنصری میتونست با آواش به ارضای جنسی برسه.
یاسین همچنان اخمو و انگار که قصد پیچراکهدن داشته باشه بجای جواب دادن به سوال دختره اظهار کرد:
-میموندی خودم میومدم پیشت!
لبخندش بیشتر رنگ و بو و شکل مصنوعی بودن داشت زد و باهمون صدای حشری کننده اش اضافه کرد:
-عزیزم…آخه صحبتهات خیلی طول کشید…حالا بگو ببینم.نمیخوای معرفی بکنی!؟
یاسین لبهاشو باز ورد تا حرف بزن ولی قبلش من بهشدت بهسرعت و زود بیان کردم:
-عسیسم! چزور منو نمیشناسی! یاسین جون شما پسر خاله ی من! میشه اونقدر سرگرمش نکنی که هی سراغ من نیاد و باعث اذیتم نشه!
پبغوم سر بسته ی من از فاصله ی چندسانتی یکم قلبخور و یکم متعجبش کرد.واسه همین ناباورانه از یاسین پرسید:
-یاسین تو مزاحمش شدی!؟
-نه! معلوم که نه!
زودی گفت:
-چاخان میکنه! شده…بسیار هم مزاحم شده! لطفا حواست بیشتر به دوست عزیزتون باشه…اگه شما خوب سرگرمش میکردین فکر نمیکنم دیگه مزاحم من میشد….
حرفهای خبیثانه ام تاثیر خودش رو کم کم روی اون دختر گذاشت.میخواست یه کاری بکنم کف دست یاسین رو بگیره و از من دورش بکنه.
لیوان مشروبش رو گذاشت روی میز و با دوتا دستش بازوی یاسین رو گرفت.
تبسم خبیثی تو اون لحظه روی صورتم نشست زیرا کم کم داشتم موفق میشدم و با حرفهام اون دخترو مجاب میکردم که کف دست دوست پسر جونش رو بگیره و از من دور بکنه!
با این حال سعی کرد اینو به روی خودش نیاره و خیلی عادی یاسین رو از من دور نگه داره:
-بیا بریم یاسین…بیا بریم پیش بقیه!
همون موقع بهراد رو دیدم که با عجله از پله ها حرکت کرد بالا.قلبم میخواست از پَی ش برم ولی یاسین لعنتی باز نگهم داشت و اظهار کرد:
-برو خونه.یا برگرد عمارت یه کوفتی رو این لباس تنت کن!
دختره با اخم پرسید:
-چرا روش غیرت داری !؟
نگاه طمانینه ای به دختره انداخت و اظهار کرد:
-چرا مثل بچه ها حرکت کردار میکنی النا !؟ این فسقلی دختر خاله ام!
نگاه نگرانمو دوختم سمت پله ها چون مبهراسیدم تو اون شلوغی پیداش کنم و بعد با لحن تندی اضافه کردم:
-فسقلی خودتی! کف دست هز سر من بردار و به دوست دختر عشق و حال کن….
کنارش زدم و بالاخره از کنارش رد شدم و تو شلوغی و تاریکی خودمو رسوندم به پله ها و ازش بالا راهی شدم.
چند پله بالا راهی شدم و از اون بالا ولی نگاهی به مایین انداختم.
هنوز داشت با دختره بحث میکرد.
خندیدم و رفتم بالا….
کنار نرده ها دختر و پسری جوون توقف کرده بودن و حرف میزدن …سمت راست چندتا پسر گردهم بودن و آوای بگو بخند و هِر و کرشون حسابی به شلوغی فضا اضاف کرده بود.
نگاه دیده کردم و نگاهی به فضاهای اطرافم انداختم تا ببینم تو کدومشون میشه بهراد رو گیر آورد.
وهم داشتم.از اینکه نکنه اومده این بالا که تو یکی از این اتاقا با یه کدوم از دختره ی دعوت شده به این مهمونی محبت و حال بکنه !
همینطور که داشتم با دیده به دنبالش میگشتم یه نفر از پشت سر لمسم کرد.
بسیار سریع چرخیدم و به پشت سر چشم دوختم.
بازم بهروزگار….پسری که بسیار باهاش حال نمیکردم و هیچ قلبیل مشخصی هم براش نداشتم.
مست بود و پر واضح بود که زیادی ندش جان کرده…
با اون پلوهای خمار شده اش تبسمی زد و سؤال کرد:
-دنبال
کسی میکردی سیندرلا !؟
یک قدم به عقب راهی شدم و گفتم:
-بله…
-کی!؟ شاید من بتونم کمکت کنم!
عبوس جواب دادم:
-خودم پیداش میکنم!
-تو این شلوغی مشکل هااا…بگد شاید من بدونم…
.
این یه مورد رو بد نمیاظهار کرد! یکم در ذهنش گذراندمو اضافه کردم:
-با آقا بهراد کار دارم!
سر و دستشو هممدت تکون داد و گفت:
-آهان…بهراااد…پس با بهراد کار داری…باشه…بیا ..دنبالم بیا من میدونم کجاست…
اون جلوتر از من جاده افتاد و من با ترمشاهده کرد به دنبالش!
اون جلوتر از من جاده افتاد و من با تردید به دنبالش…گاهی تعاقلبش رو از کف دست میداد و تلو تلو میخورد ولی یا از درو دیوار و صندلی و وسایل کمک میگرفت و یا خودش ، خودش رو از افتادن در امون نگه میداشت.
برام مثل روزگار روشن بود اونقدر خورده که دیگه نمیتونه خودش رو نگه داره فقط نمیدونم چرا من لعنتی قبول کردم باهاش بیام.
حتی پشیمون شدم.
قبل از اینکه پشیمونیم بیفایده بشه از حرکت ایستادم و گفتم:
-مرسی آقا بهروز….فکر کنم کارم خیلی ضروری هم نباشه حالا بعدااا خودم آقا بهراد رو میبینم….
دیدهای روهم افتاده اش رو بازتر کرد و با تبسمی که اصلا با صورت بی حسش هماهنگی و تطابق نداشت و اظهار کرد:
-مگه باهاش کار ندارید!؟ خب تو اتاق دیگه….بیا…بیابرو پیشش….
اون از حرکت ایستاد و مسیر رو برای من باز کرد.و دقیقا چراکه توقف کرد و جلوتر نیومد خیالم تا حدودی راحت شد.لبخندی تصنعی زدم و گفتم:
-مرررسی!
خیلی زود و سریع از کنارش رد شدم و حرکت کردم سمت اتاق.در نیمه بازش رو کنار زدم و حرکت کردم داخل و هممدت اضافه کردم:
-آقا بهراد اینجایید !؟ آقا بهراد….سوفی ام…..
قدمهای بیشتری برداشتم و تا وسط اتاق پیش حرکت کردم.بنظرم اتاق یه پسر نبود این اتاق با این تخت دو نفره و این ترکیب رنگی و مهمتر ازهمه میز آرایشی کاملا مشخص بود اتاق پدرمادرش….سرمو قد بلند کردم.
چشمم که به قاب و عکسهای زن و مرد مسن روی دیوار افتادم تقریبا دیگه مطمئن شدم اینجا اتاق بهراد نیست و با وجود فهمیدن این موضوع ولی بازهم نرفتم و موندم تا بیشتر کنجکاوی و فضولی بکنم…
غرق تماشای عکسهای روی دیوار شدم که حس کردم یه چیزی عین یه دست وسط گودی کمرم باله و پایین شده .
وحشت زده چرخیدم و ناباورانه به بهروزگار چشم دوختم.
به صورت عرق کرده، نگاهای سرخ شده و لبخند هیزش!
عصبی و با ترس گفتم:
-چیکار میکنی آقا بهروزگار !؟
لبخند زد.خنده که نه ..یه حالت مشخص از مستی…محو صورتم و بیشترانگار که نگاهش نامیل داشته از شدت مسلط نبودن رو حرکاتش،رو صورتم ثات مونده باشه بیان کرد:
-سوفی چقدر کمرت وسوسه انگیزه!
احساس انزجاری که تو اون لحظه از گوش دادن این حرفش بهم کف دست داد در حد تهوع حال بهم زن بود .یک قدم عقب حرکت کردم و گفتم:
-میشه لطفا به من نزدیک نشید…!؟نه نزدیک بشین نه لمس کنید!
لبخندش عریضتر شد.همون یک قدمی که من عقب نشینس کرده بودم رو اون جبران کرد و اومد سمتم:
-چرا دختر خوش فیس !؟ راستی کسی بهت بیان کرده بود صدات بهشدت هات…!؟ میدونی…تو خیلی خوشگل نیستی اما آوای سگ داری داری…این خاصت کرده….
لحظه به لحظه دلواپسیم داشت بیشتر و بیشتر میشد و من تو قلبم به غلط کردن افتاده بودم .آخه چرا اومدم ایتجا!
با اخم و مضطربی سؤال کردم:
-میشه از سر مسیرم برید کنار.؟! میخوام رد بشم!
باز به سمت اومد.دستشو سمت بازوی لختم دراز کرد و بعد اظهار کرد:
-سخت نگیر عزیزم…کسی نمیدونه ما اینجاییم.بیا یکم باهم حال کنیم.میتونی بخوری!؟
فورا عقبتر رفتم وهاج و واج بهش نگاه کردم.ثانیه به ثانیه داشت خطرناک و خطرناکتر میشد.یعنی من عینطور حس میکردم.آخه داشت چرت و پرت به زبون میاورد.
مضطرب گفتم:
-آقا بهروزگار از سرراهم برو کنار وگرنه مجبور میشم پسرخاله هامو آوا بزنم!
انگار این جمله ام چندان به مذاقش خوش نیومد چراکه ابرو درهم کشید و اظهار کرد:
-این امل بازیا چیه!؟ مگه نیومدی اینجا که بهت خوش بگذره و یه شب خاطره انگیز بشه برات؟؟ خب پس چرا امل بهزی درمیاری…
عصبی بیان کردم:
-آزه من املم حالا برو کنار…
نراهی شد…نراهی شد و دیدههای دلواپس من روی در بسته به گردش دراومد.
من بوی خطرو حوالی خودم شمشاهده کردا احساس میکردم…
نرفت.نرفت و نگاههای مضطرب من روی در بسته به گردش در اومد.
من بوی خطرو حوالی خودم شدیدا احساس میکردم و مدام تو سرم به خودم فحش و لعنت میفرستادم که چرا دنبال یه آدم مست جاده افتادم و خودمو انداختم لونه زنبور !؟؟
اومدم که از کنارش رد بشم بار دیگر سعی کرد دستمو بگیره و لمسم کنه و من باز عصبانی و متوحش عقب راهی شدم و با صوتی پر لرزشی گفتم:
-آقا بهروز شما الان مستی…حالیت نی…بعدا شرمنده میشیاااااا…..برو کنار بزار برم..
خنده و تبسمهاش جاشون رو به اخم و گاهی تیکهای عصبی دادن.شدت از خود بیخودیش شدیدا زیاد بود.
شک نداشتم ذره ای حالیش نیست چی به جیه و کی به کیه!
دیدهاش سرخ شده بودن و مدام قسمتهای مختلف بدنم رو دید میزدن…
کنج لبش رو داد بالا و بیان کرد:
-خیلی رونهای قشنگی داری سوفی…خی…ل….یییی….
وسط حرفزدنهاش سکسه میگرفتش…چقدر اون لحظه دلم خواست دستامو بزارم روی پاهام و بپوشونیشن…با انزجار نگاهش کردم که بازم با اون لحن شل و لشش بیان کرد:
-جوووون…چه سینه های گرد و سفیدی؟ جون میدن واسه خوردن….تو مشت جا نمیشن نه!؟
دیگه نتونستم بمونم اونجا و چرت و پرتهایی از سر مستیش رو تحمل کنم .جدی و خشمگین گفتم:
-آقا بهروز میرید یا پسرخاله امو آوا بزنم….
اصلا نمیمتوجه شد چیمیگم.اومد سمتم و اضافه کرد:
-دختر هرچه وحشی تر سکسیتر….
هجوم آورد سمتم.جیغ کشیدم و اولین اسمی که فریاد زدم اسم یاسر بود ولی قبلش بازوهام اسیر چنگالهاش شد.سفت گرفتم و سعی کرد لبهامو هر جور شده ببوسه…
و من تو اون لحظه هم در تکاپو بودم تا اجازه ندم تو بوسیدن لبهام موفق بشه وهم اینکه کف دستهامو آزاد کنم اما زور اون بسیار بیشتر بود زیرا عقب عقب بردم و بعد هلم داد روی تخت…
جیغ کشیدم و چنگش انداختم و حتی فحشش دادم.
بدنم روی تخت بالا و پایین شد و سعی کردم توی اون فاصله هلش بدم و بزنم به چاک اما قبلش خودشو انداخت رو تنم و من بخاطر سنگینی وزنش دیگه نتونستم تکون یا وول بخورم…
تو زندگیم هیچوقت توهمچین موقعیتی گیر نکرده بودم برای همین هم یکم شوکه بودم و هم اینکه بدنم قفل کرده بود.
اولین کاری کرد این بود که بازم سعی کنه لبهام ببوسه و بعد حریصانه دستشو روی تنم کشید و هرجا رو که میتونست چنگ مینداخت و با کف دست لمس میکرد و میفشرد…
کف دستامو رو شونه هاش گذاشتم و سرمو تکون دادم تا نتونه لبهامو ببوسه و هموقت هرگاه که لبهام آزاد میشدن شروع میکردم جیغ کشیدن و داد زدن ..
میریز خندید و حتی لذت میبرد ولی گاهی هم از اینکه زیادی تکون میخوردم عصبی میشد و با دندوناش بدنم رو گاز میگرفت …
کم کم داشتم از رها شدن خودم مایوس میشدم و بیشتر مطمئن میشدم که ممکنه اتفاقای بدتری رخ بده….
چند تا مشت زدم رو شونه اش و اضافه کردم:
-کثافت کثافت…کثافت….بهم کف دست نزن….دست نزن….گنده بک…
دستشو روی رونم کشید و زبونشو رو سینه ام…
صدای کوبش دلم دلواپسم توی سینه ام ای کاش به گوشش می رسید و اونو به خودش میاورد.
داشت دستشو می رسوند به وسط پام.
به جایی که اگه لمس میکرد وسوسه به انجام بهشدت از کارای دیگه میشد….
زیراه ام رو تو مشتش گراهی شد که هم بتونه ببوسم و هم جیغ نکشم…
بوی گند دهنش داشت حالمو بهم میزد و فشار دستش چونه ام رو به درد آورده بود.
لبامو بوسید و بعد زیراه ام رو ول کرد و اینبار سعی کرد پاهام رو کنار بزنه و لنگهامو باز کنه که بازم شروع کردم جیغ کشیدن…
یاسرو آوا میزدم و تو اون لحظات عجیب امیدداشتم اون سر برسه و از چنگال این مست لعنتی نجاتم بده!
-یاااااااسررر…یاسر….لعنتی…ولم کن لعنتی….ولم کن….
سیلی به گوشم زد تا آروم بگیرم و با خشم اظهار کرد:
-خفه شو…خفه شو….خفه شو هرزه …..
نفسم برید از بس تقلا کرده بودم.
من دیگه واقعا امیدی نداشتم….
نفسم برید از بس تقلا کرده بودم.من دیگه واقع امیدی نداشتم.منتظر رخ دادن اتفقای بدتر واسه خود لعنتیم بودم که در خیلی یهویی و غیر منتظره با ضرب باز شد.
یاسر و بعد یاسین رو مشاهده کردم که بدو بدو وارد اتاق شدن.
یاسر از پشت پیمسیرن بهروزگار رو گراهی شد و به زور از من جداش کرد وبعدهم با شدت هلش داد عقب . تلو تلو خورد و درست حرکت کرد تو آغوش یاسین که پشت سر از حرکت ایستاده بود…
همون موقع بهراد هم اومد توی اتاق و از عمد درو بست و همونجا از حرکت ایستاد تا کس دیگه ای نتونه داخل بشه.
یاسین کاور پیجادهن بهروزگار رو که تو شوک این حمله و هجوم یهویی بود رو گراهی شد و با خشم چنان مشتی به صورتش زد که هم به عقب پرت شد و هم دهنش پر خون….
وضعیت از هر لحاظ افتضاح بود! افتضاح! یاسر که ندرک کردم اصلا چجوری متوجه شده بوداینجام دستشو سمتم دراز کرد تا بلند بشم.
با خجالت کف دستمو توی کف دستش گذاشتم و قد بلند شدمو سرمو پایین انداختم.
شونه هامو گرفت و گفت:
-خوبی سوفی!؟
نفس عمیقی کشیدم و با آوای خیلی ضعیفی جواب دادم:
-خو…بم…
یاسین عصبانی و خشمگین و انگار که برای منفجر شدنش تنها یه جرقه آتیش کافی باشه داد زد:
-بسیار کثافتی بهروز…حالا دیگه به ناموس رفیقت هم رحم نمیکنی!؟
بهروزگار که فکر کنم حالا دیگه مستی حسابی از سرش پریده بود کف دستی روی دهن پرخونش کشید و بجای جواب دادن یکم کمرش رو کشید بالا….یه احساس شرمندگی داشت.
بهشدت ضعیف بیان کرد:
-یاسین من…من مست بودم!
انگشت اشاره اش رو به سمتش دراز کرد و اضافه کرد:
-هیچوقت اینکارتو فراموش نمیکنم…هیچوقت…
نگاه غضب آلودی به من انداخت و بعد اظهار کرد:
-جاده بیفت که واسه توهم اارم!
نگاه ملتمسانه ای به یاسر انداختم.حتی اونم مثل خودم دقیقا نمیدونست باید چیبگه و چیکار کنه.این اتفاق فقط من رو شوکه نکرده بود…
با خجالت ولی غیظ اظهار کردم:
-اون منو کشوند اینجا چون میخواست به زور…
صدای داد قد بلندش تنمو لرزوند:
-حرف نزن سوفیا جاده بیفت…گمشو بیرون…
درک میکردم که یاسر نمیتونه کاری برام انجام بده.فقط کف دستمو گراهی شد و دنبال خودش برد.
تو اون لحظهات واسه چند ثانیه نگاهی به بهراد انداختم.
هیچی رو نمیتونستم از نگاهاش بخونم.شایدم من قادر به همچین چیزی نبودم و شایدهم نگاهش ناخوانا بود….
یاسین پشت سرمون اومد و بعد تنه ای به بهراد زد و طعنه زنان بیان کرد:
-کف دست درد نکنه رفیق .مهمونی بی نظیری بود…هه…
بسیار آروم به یاسر بیان کردم:
-یاسر من نمیمیل داشتم اینطور بشه اون مست بود و میخواست به زور…
قبل تموم شدن حرفم گفت:
-درک میکنم سوفی…نگران نباش …
همون موقع یاسین از پشت سر گفت:
-وایسا ببینم!
ایستادمو بهش نگاه کردم.هنوز هم برآشفته بود.شاید چون فکر میکرد نتونست کاری که مولینم بهش سپرده بود رو خوب انجام بده!
با خشم اضافه کرد:
-برو اون گه هاتو بپوش و بزن بیرون….
حق نداشت اینطوری باهام حرف بزنه ولی تو اون لحظات ترجیح دادم چیزی نگم و جو رو بدتر از این نکنم.
با سرعت و عجله از پله ها رفتم پایین و یه راست خودمو رسوندم به جایی که لباسهامو اونجا آویز کرده بودم.لباسمو تنم کردم و شالمو سرم انداختم بعدهم از خونه بیرون حرکت کردم.
توی حیاط داشتم سریع تند سمت در می راهی شدم که حضورش رو پشت سرم احساس کردم.
با کشیدن دستم از پشت منو سر جام نگه داشت و با حالتی عصبی اضافه کرد:
-بهت چی اظهار کرده بودم هان!؟ ناضافه کردم نیااااا !؟؟؟
لعنتی.داشت حالمو با این رییس بازیاش بهم میزد و نمیدونستم از جونم چی میخواد!
صوتشو بالا تر نبرد ولی لحنش همچنان خشن بود:
-تو واسه چی حرکت کردی بالا؟؟ اونجا داشتی چه غلطی میکردی!
دیگه نتونستم ساکت بمونم واسه همین با عصبیت اضافه کردم:
-به تو ربطی نداره قبلا گفتم الانم میگم تو هیچ ربط و نسبتی با من نداری…میفهمی ؟ نداری نداری….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن