نمیدونم چرا از همین حالا روش حساس شده بودم و تمام حرکات و رفتارش رو زیر نظر داشتم.
زیرا برام قابل باور نبود آدمی که نامزد داره بخواد صادقانه به یه نفر اظهار علاقه بکنه!
لابد داشت سر به سرم میذاشت و اذیتم میکرد.نکنه اصلا بخواد انتقام بگیره ازم؟
بخواد تلافی ارتباط با بهراد رو…
نه نه! یاسین هرچی که باشه تا به این حد مزخرف نیست!
اما اگه نبود هم و اگه واقعا من رو دوست داشت پس دیگه چرا دل به میل داشته های مائده میداد!؟
این تناقض عجیب و غریب نبود ؟
متفاوت نبود و غیر قابل باور…
مائده مدام بهش می رسید و همچی بهش تعارف میکرد.
گاهی لیمو…گاهی سوپ بیشتر.گاهی آب…گاهی آب پرتقال!
یاسر به اشاره ی ریز به مائده رفت و کنار گوشم به شوخی اضافه کرد:
-پدر عاشقی بسوزه! یکی رو هم نداریم وقتی مریضیم اینجوری تیمارداریمون بکنه!
چپ چپ نگاهش کردم و کفتم:
-رو ، رو برم سنگ پاااا…پس دریا چیه!؟
لیوان آبش رو سرکشید و جواب داد:
-بابا نشناختی مثل اینکه دریارو…اون از اون مدل دختراس که پاستیلشونم خدمه هاشون باید دهنشون بزارن!
با چندش و انزجار بیان کردم:
-ایشششش.مرده شور خودت و دوست دخترتو ببرن!چندشششش! جوجووو
اونقدر در گوش هم پچ پچ کردیم که بالاخره ماه چهره خانم کفری شد و با عصبانیت و جدیت ،البته خطاب به من اظهار کرد:
-دختر جان تو هنوز یاد نگرفتی سر میز شام نباید اینجوری ور ور حرف زد!؟ هان ؟این کار واقعا دور از ادب…
از این حرفش جاخوردم خصوصا اینکه باوجود اینکه یاسر و حتی دختر خودش هم داشت صحبت میکرد ولی بازهم فقط سعی داشت من رو ضایع بکنه
چیزی ناظهار کردم و فقط تماشاش کردم اما زیرانگاه هاش همینطور ادامه پیدا کردن به ناچار اظهار کردم:
-ببخشید!
بیشتر از اینچیزی نگفتم.یعنی بهتر بود چیزی نگم.سرمو پایین انداختم و میل داشتم سکوت کنم اما صحبتهای فخری حسابی بهمم ریخت:
-به هر حال! دختری که تربیت شده ی اون بابا باشه بهتر از این هم از آب درنمیاد!
این یه مورد یعنی توهین به پدرم رو دیگه نمیتونستم تحمل بکنم برای همین قاشقم رو باخشمگینت گذاشتم روی میز و بعد اضافه کردم:
-جُک سال فقط اونجایی که آدمایی که ادعای ادب دارن، سر نخود هم ازش سر درنمیارن!
مامان زودتراز بقیه سرش رو به سمتم برگردوند و خیلی محکم واسه خاتمه دادن به حرفهام گفت:
-سوفیااااا…. معذرت خواهی کن و بشین سرجات!
سرمو به سمتش برگردوندم و پیش روی همشون رک و صریح گفتم:
-معذرتخواهی؟! فکر کنم اونی که باید معذرت خواهی بکمه فخری خااانم هست نه من…
فخری خانم هاج و واج نگاهم کرد و اضافه کرد:
-خدااایااا…ببین چقدر پررو و بی نزاکته! وای …ما هیچوقت همچین آدم گستاخ و بی ادبی تو زندگیمون نداشتیم.
مولین به نگاه به فخری و منوچهر خان انداخت و بعد بار دیگر رو کرد سمت من و با تحکم بیان کرد:
-سوووفی ..زودباش معذرت خواهی کن!
نگاهمو از مامان گرفتم و سرم رو به سمت فخری برگردوندم.
من مثل مامان قلبیل محکمی برای اینجا موندن نداشتم که حالا بخوام در حالی که حق باخودمه حق رو به اونها بدم برای همین از روی صنقلبی بلند شدم و اضافه کردم:
-دلیلی نمی بینم معذرت خواهی بکنم…اونی که باید معذرت خواهی بکنه فخری خانم…
-سوفی…
دلخورانه اضافه کردم:
-محض رضای خدا وادارمنکن برای جرم نکرده معذرت بخوام.من اینکارو نمیکنم و در ضمن…
مکث کردم.سرم رو به سمت اونا برگردوندم و اضافه کردم:
-شما امشامگاه به پدر من توهین کردین و من شعری که گاهی اون همچین مواقعی به زبون میاره رو به نیابت از خودش براتون میگم
هرکس بد ما به خلق گوید ما چهره ز غم نمی خراشیم
ما خوبی اون به خلق گوییم تا هردو دروغ بیان کرده باشیم
مرسی بابت شام!
همه هاج واج بودن به جز یاسین که یه لبخند واضح و مشخص روی صورتش بود.
دلیلی نداشت از خودم دفاع نکنم.و البته از پدرم که خیلی راجبش بیراه میگفتن.
دستمال توی کف دستمو کنار بشقاب انداختم و بعد هم از اونجا فاصله گراهی شدم و جاده افتادم سمت پله ها تا هرچه زودتر برم توی اتاق….
حتی نشد اون غذارو کوفت کنپ اما به درک…
اصلا برام اهمیت نداره.مهم اینکه سکوت نکردم و جوابشون رو دادم.
من….مثل مادرم قلبیل محکمی برای اینجا موندن نداشتم که حالا بخوام سر موندن هر رفتار مزخرفی رو تحمل بکنم.
صوتی مامان رو از پشت گوش دادم که درحال عذرخواهی کردن بود.
پوزخندی زدم و سرعت قدم هامو بیشتر کردم تا وقتی که خودمو رسوندم به اتاق.
درو باز کردم و رفتم داخل…
شال و روپوشی که تنم کرده بودم رو انداختم روی زمین و یه راست سمت تخت حرکت کردم.
خودم پرت کردم روش و پتو رو تاروی صورتم بالا آوردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن