بدون اینکه حرفی بزنم و چیزی بگم جلو و جلوتر رفتم تا رسیدم به تختش.
دو سه بار پشت سر هم سرفه کرد اما همچنان زیر همون پتو موند و نیومد بیرون.
انگار اوضاعش چندان میزون نبود.خب بقول خاله وقتی تو این سرما پامیشه میره ددر و رفیق بازی و گشت و گذار تهش هم باید اینجوری بیفته رو تخت!
خم شدم و کف دستش رو به آرومی از روی پتو تکون دادم ولی اون کلافه و حتی عصبانی به گمون اینکه مائده هستم از زیر همون پتو بیان کرد:
-ای باباااا…داری میری رو مخماااا…باو مگه من بچه ام مسیر به مسیر واسم آب میوه میارین…؟! نمیخورم دیگه چندبار بگم….میخوابم بخوابم لطف کن برو بیرون
هنوز و همچنان فکر میکرد من مائده هستم.
اونقدر مائده مائده کرد که ترسیدم نکنه یه وقت سر برسه برای همین خاموشیم رو شکستم واضافه کردم:
-یاسین منم….
تا صوتم رو شنید پتورو فورا از روی تنم آورد پایین و چرخید سمتم.متعجب بهم چشم دوخت و با درهم کردن ابروهاش گفت:
-سوفی…تویی!؟
منتظر بودم مثل مائده باهام کج خلقی کنه.
یعنی این بشر همیشگی اونقدر به من گیر داده که عادت کرده بودم به گیر دادنهاش.
به لیوان اشاره کردم و اضافه کردم:
-برات آب میوه آوردم اما فکر کنم تو نخوای بخو…
حرفم رو کامل به زبون نیاورده بودم که فورا نیم خیز شد و گفت:
-نه! میخورمش..بیار…
با تعجب نگاهش کردم.بعداز اون صحبتها تو کلبه یکم سخت بود واسم چشم تو چشم شدن باهاش ولی سؤال کردم:
-مگه نبیان کردی نمیخوری!؟
خودش رو کشید کنار تا من بتونم لبه ی تختش بشینم.
جای گرفتم و بعد هم جواب داد:
-نه اون آبمیوه ای که اون آورده بود رو دوست نداشت مزه اش رو…این خوبه فکر کنم…
تبسم محوی زدم و بعد لبه ی تخت نشستم. بهش چشم دوختم و آمیوه رو به سمتش گراهی شدم.
نیمچه لبخندی که ماندگار هم نبود زد و بعد لیوان رو ازم گراهی شد و یه نفس سر کشید.
همونطور که تماشاش میکردم پرسیدم:
-سرما خوردی!؟
لیوانی که محتواش رو یه نفس خورده بود پایین آورد و جواب داد:
-نه بابا! مامان زیادی شلوغش کرده…خبری نیست.جایی که حرکت کرده بودم یکم زیادی سرد بود کیسه خواب کفاف نداد….
لبهامو روهم فشار دادم و بعدپرسیدم:
-کجا راهی شده بودی؟
لیوان رو به سمتم گحرکت کرد و جواب داد:
-پیست…
کنجکاو سؤال کردم:
-شامگاه رو همونجا موندین…؟
به نشونه ی مثبت بودن جواب سوالم تکون داد و همزمان هم اظهار کرد:
-آره…
مجدداً جویا شدم:
-با اکیپ ؟
موهاشو نامرتب بودم.سعی کرد با کف دستهاش مرتبشون بکنه و هموقت جواب داد:
-آره…
لبم رو گاز گراهی شدم و بهآرامی سؤال کردم:
-دختر هم باهاتون بود!؟
کف دستهاش لای موهاش توقف کردن.چنددقیقه ای برو بر نگاهم کرد و بعد آهسته جواب داد:
-نه نبود…اگه بود هم مهم نبود یعنی واسه من یکی نبود…
بهش چشم دوختم.
به دیدههای خوش رنگش.به صورت دلپذیرش و بعد سؤال کردم:
-چرا واسه تو مهمنیست….؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن