بعضی قسمتهای حیاط عمارت اونقدر زیبا بودن آدم از دیدنشون لذت میبرد.
مثل من که گرچه آماده ی راهی شدن به بیرون بودم اما مجذوب طبیعت پشتی عمارت و انبوه گلهای بنفش ،مونده بودم تا ازشون عکس بندازم.
با دوربین از قسمتهایی که در نظرم زیادی دلربا بودن عکس انداختم و بعدهم کنار اون گلهای بنفش یه سلفی از خودم گحرکت کردم و بعدهم با اشتیاق عکس رو برای بهراد ارسال کردم.
کف دست خودم نبود ولی زود به زود قلبم براش تنگ میشد.
حس میکردم اگه شبانه روزگار هم باهاش باشم باز هم هوسش از سرم نمیپره…
مشاهده کردید یه آدمایی رو اونقدر دوست دارید که حتی وقتی کنارتون هست هم قلبتون براش تنگ میشه!؟
من دقیقا همچین حسی نسبت به بهراد داشتم.
حیات رو برام لذت بخش کرده بود و چه وقتی کنارش بودم و چه وقتی نبودم دلم براش تنگ میشد.
همزمان با اینکار قدم زنان از عمارت زدم بیرون.باید میحرکت کردم دانشگاه اما به طرز شدیدی علاقمند بودم قبلش بهرادو ببینم.
میدونستم امروز کلاس نداره برای همین حس میکردم یه امروزگار دانشگاه رفتن چندان به قلبم نمیشینه!
لااقل وقتایی که کلاس داشت میشد میدوار باشم به دیدنش تو حیاط ولو از دور..
داشتم عکسهایی که گراهی شده بودم رو نگاه میکردم که برام پیام اومد.
چشمم که به اسم بهراد افتاد لبخندی به پهنای صودت زدم.
نوشته بود:
” به به! خوشبحال اون گلها .کجایی!؟ ”
بند وصل شده به جای دوربین عکاسی رو روی دوشم انداختم و دوکف دستی شتابزده سریع براش تایپ کردم:
” تو کوچه…دارم میرم دانشگاه ”
ایزتایپینگ شد و قلبم من به ولوله افتاد.اونقدر زل زدم به صفحه چتش تا بالاخره پیامش برام بالا اومد:
” ئہ میری دانشگاه؟ خوش بگذره پس مزاحم نمیشم”
با این نوع خداحافظیش حسابی منو غافلگیر کرد.قبل از اینکه بخوام بهش بفهمونم مزاحمم نیست و میتونیم یکم باهم چت کنیم آف لاین شد.
عصبی گوشی رو قفل کردم و گذاشتم تو جیبم و غرولند کنان باخودم بیان کردم:
” اهههه! میمردی یکم دیگه باهام چت میکردی! دیوث ”
عبوس و قلبخور به جاده افتادم ولی درست لحظه ی عبور از کنار خونه شون درو باز کرد و اظهار کرد:
-هی! سوفی!
از حرکت ایستادم و درحالی که احساس میکردم توهم زدم فورا سرمو به سمت در خونه یا بهتره بگم عمارتشون چرخوندم.
دیدهم که بهش افتاد از شوق ذوق مرگ شدم.
بدون اینکه چپ و راستمو رو نگاه بندازم دویدم سمشت و گفتم:
-بهرااااد…
خندید و کف دستشو تکون داد و اضافه کرد:
-بدو بیا تو!
هیجان زده سؤال کردم:
-سرایدارتون چی میشه!؟
درو یکم بیشتر باز کرد و اظهار کرد:
-نیست حرکت کرده شهرستان.بدو بیا! بدو تا کسی نمشاهده کرده!
وقت رو تلف نکردم ودویدم راهی شدم داخل.به محض اینکه درو بست پریدم تو آغوشش وکف دستهامو دور بدنش حلقه کردم و بیان کردم:
-بهرااااد…چقدر دلم واست تنگ شده بود.
تمام صورتش رو ماچ کردم.لپهاش لبهاش گوشش…دماغش…همه جاشو غرق بوسه کردم.
لبخند زد و اظهار کرد:
-اینقدر ذوق داشتی! ؟
سرمو به سینه اش فشار دادم و با شوق و ذوق جواب دادم:
-بسیار بهشدت…
-خب حالا بیا پایین تا کمر من دولا نشده!
لبخند زدم و از آغوشش اومدم پایین.ذوقم بیشتر واسه این بود که به طرز شیرینی غافلگیرم کرد.آخه من اندیشیدم با اون مقلب حرفش به نوعی خداحافظی کرده و حرکت کرده ولی ظاهرا اینطور نبود!
سؤال کرد:
-بریم داخل؟
با کمال میل گفتم:
-آره آره
محض اطمینان خاطر خودش پرسید:
-دانشگات چی میشه؟ به کلاست میرسی؟
حتی اگه مهمترین آزمون حیاتم رو هم قرار بود برم بدم باز بخاطر بهراد بیخیالش مبشدم.
دیدن بهراد اونقدر سخت بود که اسم همچین وقتهایی رو فقط میتونستم بزارم غنیمت .غنیمتی که به هیچ قیمتی نمیخواستم از کف دستش بدم برای همین بیان کردم:
-مهم نیست.میمونم….فوقش جزوه هارو از دوستم سوگند میگیرم.
تبسم زد و کف دستشو به سمتم دراز کرد و بیان کرد:
-پس بیا بریم داخل…
وقتی کف دستم رو توی کف دستش گذاشتم و دنبالش به سمت خونه می دویدم حس پرواز بهم کف دست داده بود. مثل
پرواز و یا جاده رفتن روی انبوهی از ابر بود.
خنکای باد صورتم رو دست میکشید و نوازش میکرد.
چشمهام میریز خندید…
لبهام میلبخند زد…
کف دست و پاهام هم اگه لب و دهن داشتن میبیان کردم اونا هم درحال خنده هستن!
من عمیقا کنار بهراد همچین احساس لطیفی داشتم واقعا برام اینطور بود.
درو باز کرد و بردم داخل.
سکوت کاملی که تو کل اون خونه ی بزرگ حاکم شده بود با صدای گام های ما شکسته شد.
نگاهی به دورو اطرافم انداختم و بیان کردم:
-هیچکی نیست ؟!
نگاهی اخم آلود اما تصنعی بهم انداخت و بعد اضافه کرد:
-بنظرت اگه گسی اینجا بود من تورو میاوردم داخل!؟
ریز خندیدم و گفتم:
-از اونجایی که تو شجاعت اینکارو نداری فکر کنم همون هیچکی نیست درست تر…
بدون اینکه کف دستم رو رها بکنه گفت:
-بحث ، بحث شجاعت نیست سوفی خانم.بحث اینکه بعدا کسی نفهمه و برای هردمون دردسری پیش نیاد!
نگاهک زنون اظهار کردم:
-پس با تشکر از سرایدارتون
-آره واقعا…
چی میشد اون شجاعت اینو داشت که منو به همه نشون بده.اصلا اگه نشون میداد چه مشکلی پیش میومد!؟
این نهایت و منتهای علاقه اش رو به من می رسوند.
خب مگه نه اینکه همه ی آدما بالاخره باید یه نفرو برای همیشگی واسه زیستن انتخاب کنن!؟
چرا نمیشد من انتخاب اون باشم!؟
قلبم نمیمیل داشت ارتباطمون تو خفا باشه…من جهان بزرگتری رو با اون میخواستم.ارتباط گسترده تری!
قلبم میمیل داشتم با خیال راحت اتفاقهای دلربایی رو با اون تجربه کن.اتفاقهای بسیار بهتر و دلنشینتر…
کاش پای رفیقتش یا یاسین درمیون نبود اون موقع همه چیز یه جور دیگه میشد.یه جور بهتر…
از راهرو که گذشتیم بند کوله و دوربینم رو از روی دوشم برداشت و انداخت روی میل و بعد کف دستمو گرفت و کمرم رو چسبوند به دیواره ی پارتیشنی که سالن رو به دو قسمت تقسیم کرده بود.
از هیجان زیاد دلم شروع به تپیدن کرد.
همه چیز برای یه بوسه محیا بود.بوسه ای که مدتها در انتظارش بودم.
رو به روم از حرکت ایستاد و قبل از اینکه بهم فرصت عملی رو بده لبهاش رو روی لبهام قرار داد
دستامو دور گردنش حلقه کردم و با بستن دیدهام تو این بوسه ی بی نظیر همراهی کردم.
طعم لباشو دوست داشتم.مزه ی بی نظیرش از قبل رفته بود زیر زبونم و حالا که داشتم بار دیگر میچشیدمش واقعا احساس خوشامگاهختی میکردم.
اون حس مکیدن گوشت لبش به حدی شیرین بود که اصلا قلبم نیمتمایل داشت حالاحالاها پا پس بکشم.
ادامه دادیم و اون ادامه دادن بسی شیرین ودلچسب بود.چند لحظه بعد،
نفس که کم آورد سرش رو برد عقب.
فاصله نگرفت و همچنان بهم چسبیده بود ولی لبهاش دیگه روی لبهام نبودن…
حریصانه هوارو بلعیدم و خیره تو نگاههاش تبسم زدم.
ریز خندید و انگشتشو رو لبم گذاشت و اظهار کرد:
-رژ لبت طعم توت فرنگی میده!
کف دستمو پشت گردنش کشیدم و همچنان همونطور بهش خیره موندم.
دیدهام به نگاهاش زل زده بود.نه یکم اینورترو نه یکم اونورتر….
با خنده و شوخی جویا شد:
-دیدهات اذیتت نمیکنه!؟
میدونستم داره شوخی میکنه واسه همین منم شیطنت کردمو حرفهای بعدیش رو لو دادم:
-لابد میخوای بگی پدر تورو درآوردا!
ریز خندید و با کشیدن لپم بیان کرد:
-ای کثافت! میتمایل داشتم مختو بزنم بیشتر شیطونی کنم!
کشیده و بی پروا شروع کردم ریز خندیدن.خبر نداشت من اونقدری بهش علاقه دارم که پایه ی انجام هرکاری باهاش هستم و واسه اینکارا نیازی نیست مخ زنی انجام بده.اون نگام که میکرد به طور عادی مخ من زده میشد.
لبمو زیر دندون فشار ریزی دادم و اضافه کردم:
-تو همین الانشم مخ زدی!
سرش رو یکم خم کرد و با اون دیدههای شیطنش به نظر به لبهام انداخت و پرسید:
-جدی!؟
باتکون سر جواب دادم:
-اهوم…
سرانگشتاشو نوازشوار رو بالاتنه ام حرکت داد و اضافه کرد:
-خب…بگو ببینم اون پایین چخبره !؟
سوالش رو شیطنت وار با یه سوال تو مایه های اون چیزی که توی سر خودش بود جواب دادم:
-اون پایین خودت چخبره!؟
-میخوای بدونی!؟
-اهوم…
کف دستش رو یکم سمتم گحرکت کرد و بیان کرد:
-کف دستتو بده تا نشونت بدم….
کف دستش رو به سمتم گرفت و اضافه کرد:
-پس دستتو بده تا نشونت بدم….
نفسم تو سینه حبس شده بود.هیجان داشتم.یه هیجان باحال.آخه اینا اتفاقهایی بودن که دلم میتمایل داشت با بهراد برام رخ بده.
کف دستم رو توی دستش گذاشتم درحالی که با تبسم بهش خیره بودم اما درست همون لحظه و سربزنگاه تلفنش زنگ خورد و صوتش توی خونه پیچید.
کف دست از انجام کاری که میتمایل داشت انجام بده کشید و سرش رو تمایل داشته یا شایدهم نامیل داشته به سمتی که گوشیش رو اونجا گذاشته بود برگردوند.
حس میکردم میخواد بره سمت گوشیش و همین قلبخورم کرد.
برای منی که به بدبختی این فرصت رو پیدا کرده بودم تا باهاش خلوت کنم این اِند ِاند اند بی اهمیتی بود.
نگاه های سنگین قلبخورم رو که متوجه شد مردد شد ولی باز سؤال کرد؛
-جواب ندم !؟
دستش رو سف گحرکت کردم و گفتم:
-بهرااااد….نهههه….
تلفن همجادهش بار دیگر و دوباره هم زنگ خورد اما من بازهم این اجازه رو ندادم که بره.سفت کف دستش رو نگه داشته بودم که حتی دورهم نشه.
آخه چیکار کنم…هربار میتمایل داشتم باهاش خلوت کنم این خلوت می پرید و به فتا می رفت.
حق من نبود چنددقیقه با آرامش کنارش باشم!؟ منی که دانشگاه رو نرفتم و پیجوندم حقم نبود اون بخاطر هرکی که پشت خط هست رو بپیچونه؟
لبخند زد و اظهار کرد:
-بزار لااقل ببینم کی هست!
نالون و گله مند بیان کردم:
-بهراد آخه….هووووف ..
مکث کردم.به زور که نمیتونستم کف دستش رو بگیرم و اونجا نگهش دارم.انگشتام بهشدت آروم از دور انگشتاش شل شدن و بعد گفتم:
-باشه برو…
ازم فاصله گراهی شد و راهی شد سمت مبل.اون لا به لا هرجور شده تلفن همراهش رو پیدا کرد و بعد با خیره شدن به صفحه اش بیان کرد:
-یاسین!
اسم یاسین که به میون اومد ناتمایل داشته اخم کردم و کف دست به سینه اظهار کردم:
-اه اه اه…خروس بدمحل!همواره ی خدا استاد اینه بدوقع پیداش بشه…
نگاه بهراد به صفحه ی گوشیش مردد بود.انگار مونده بود که جواب بده یا نده.یه جورایی خودش هم گیر کرده بود این وسط.
سرش رو بالا گحرکت کرد و یه نگاه بهم انداخت.
از اون نگاه ها که میگفت:
“چیکار بکنم چیکار نکنم.آیا جواب بدم آیا ندم ؟”
از دیوار فاصله گحرکت کردم و زیرا میدونستم اون یاسین لعنتی احتمالا دوباره قراره اونو ازمن بقاپ گفتم:
-نه بهراد…جوابشو نده …
-چرا آخه!؟
بهش نزدیک شدم.دستش رو گرفتم و با ناز و اندوهی که جگس لوسی داشت بیان کردم:
-چون الان مجدداً مبخواد تورو دنبال خودش بکشونه.اینجوری جواب ندی بعدا میتونی یه بهونه بیاری!
-چه بهونه ای مثلا….
-چمیدونم…بگو خواب بودم
متفکرانه سرش رو خاروند و گفت:
-آخه…
نذاشتم حرفش رو بزنه و دوباره با ناز اسمش رو آوا زدم؛
-آخه ماخه نداره دیگه بهراد…ولش کن لطفاااا…
نگاه ها و اصرارهای من بالاخره وسوسه اش کرد بیخیال جواب دادن به تماسهای مکرر یاسین بشه.گوشی رو کنار انداخت و بیان کرد:
-ولی دروغ بیان کردن به یاسین بسیار سخت….
یاسین انگار بو میبرد من با بهرادم.به یاد ندارم به بهراد نزدیک شده باشم و بلافاصله بعدش سروکله یاسین پیدا نشه!
کنج لبم رو دادم بالا و گفتم:
-البته حق انتخاب داری.میتونی بین من و اون ،یکی رو انتخاب کنی.اگه بخوای اون به نفر یاسین باشه من مشکلی…
حرفم تموم نشده بود که کف دستم رو گرفت و کشوندم سمت خودش و بعد که افتادم تو بغلش کف دستاشو دور تنم حلقه کرد و بیان کرد:
ع
-ناز نکن معلوم که انتخابم الان تویی ..
لبخندی از ته دل زدم و غرق آغوشش شدم.بدون اینکه رهام کنه عقب عقب راهی شد وروی مبل راحتی دراز کشید.و ا ن حتی تو اون لحظه هم رهام نکرد و کف دستاش رو از دور تنم کنار نبرد.
توی اون حالت اون دراز بود و من روی تنش بودم.
لبخند زدم و گفتم:
-چیکار میکنی دیوونه!
جوابی نداد و مقنعه ام رو از روی سرم بیرون کشید و گردنم رو بوسید.
و من…ومنی که شامگاهها قبل خواب خودم رو تو بغلش تصور میکردم باهمین بوسه ی ریز روی گردن چنان حرکت کردم توی حس که دیدهام خمار شدن و جسم و روحم تحریک..
کف دستشو روی تنم کشید وشوخ طبعانه گفت:
-خوب چیزی توی کوچه شکار کردم
قد بلند کشیده شروع کردم لبخند زدن و بعدهم درحالی که خودم رو نرم نرمک به گردنش نزدیک میکردم تا از اونجا به بدنش ناخونک بزنم بیان کردم:
-آره تو شکارچی بسیار خوبی هستی…بسیار خوش شانسی یکی مثل منو تونستی شکار کنی…
منو به خواش فشرد و چشماش رو بست.کاملا آماده بودم.آماده بودم تا اون واسه بوسیدن پیشقدم بشه و من با جون دل همراهیش بکنم.
نگاهاش رو باز کرد و بهم خیره شد.
نفسم از خوشی بازهم تو سینه حبس شد.
کف دستش رو پشت سرم گذاشت و مجدداً نگاههاش رو بست و این یعنی میخواد منو ببوسه….
کف دستش رو پشت سرم گذاشت و بار دیگر نگاههاش رو بست و این یعنی میخواد منو ببوسه….
چقدر این لحظه ی زیبا رو تو ذهنم باخودم مرور کردم .چه کیفی داشت قرار گرفتن تو همچین موقعیتی با اونی که همه جوره دوستش داری و متوجه شدنش هورمونهاتو بالا و پایین میکنه!
این دلنشینترین قسمت از یک روزگار رویاییه یه دختر هست.خصوصا اگه مثل من یه جورایی سورپرایز شده باشه.
نگاهامو بستم تا لبهاش روی لبهام قرار بگیرن و این انتظار تموم بشه ولی درست همون موقع بازهم یه مزاحمت کوچولو همه چیز رو بهم زد.
لبهاش یه سانتی لبهام متوقف شدن.
صدای زنگ به فاصله ی هرچند ثانیه یکبار تو خونه میپیچید و اعصاب منو مخدوش تر از همواره میکرد.
بهراد چشماش رو باز کرد و به صورت من کلافه خیره شد.
خسته و دپرس پرسیدم:
-تو منتظر کسی بودی!؟
بسیار زود جواب داد:
-نه معلوم که نه…
کمی برآشفته گفتم:
-اما من فکر میکنم بودی…
تبسم زد و برای اینکه اثبات کنه منتظر کسی نبوده گفت:
-دیوونه مگه خنگم باتو قرار بزارم بعد مهمون هم دعوت بکنم هان؟؟
کلافه جویا شدم:
-پس این کیه؟ هان؟؟
کف دستهاش رو از روی کمرم آورد پایین .از حالت صورتش مشخص بود که از این موضوع کاملا بی اطلاع.بهشدت آروم گقت:
-من منتظر کسی نبودم حالا برو کنار ببینم کیه!
کلافه وقلبخور از روی تنش اومدم پایین.نیم خیز شد و با پایین اومدن از روی کاناپه تیشرتش رو مرتب کرد و رفت سمت آیفون.
موهام رو از روی چشمام کنار زدم و تو قلبم به اونی که اون لحظه ی دلنشین مارو خراب کرد لعنت فرستادم و هزار فحش رنگارنگ بهش هدیه دادم!
بهراد دستشو زیر زیراه اش گذاشت و با چشم دوختن به صفحه آیفن اظهار کرد:
-یاسین!
از گوش دادن اسم یاسین سراسر وجودم سرشار از خشم و نفرت شد.قلبم میتمایل داشت باهمین دندونام گردنش رو سوراخ بکنم و تمام خونش رو بمکم.
کلافه تر از قبل جویا شدم:
-این اینجا چیکار میکنه!؟
شونه هاشو به نشونه ی اظهار بی اطلاعی بالا و پایین کرد و بعد اظهار کرد:
-نمیدونم!
-این همیشه اینطوریه؟؟ هروقت تو جوابشو نمیدی قد بلند میشه میاد درخونه تون!؟
دستاشو به کمرش تکیه داد و گفت:
-نه خب..همیشه اینطور نیست
نفس پر حرصی کشیدم و بیان کردم:
-کم کم دارم شک میکنم!
سؤال کرد:
-به چی!؟
انگشت اشاره ام رو سمتش گراهی شدم و گفتم:
-به اینکه شما دوتا گَی هستین…
ریز خندید و رو به آیفن گفت:
-دیوونه!
مشتامو بازو بسته کردم.این یاسین لعنتی شده بود همون موجود رو مخی که از در مینداختیش بیرون از پنجره میومد از پنجره مینداختی بیرون از سوراخ موش میومد.
کف دستامو مشت کردم و دو سه قدم جلو حرکت کردم و گفتم:
-وای چقدر رومخم…جوابشو نده! بزاره بره…
رو کرد سمتم و اضافه کرد:
-نمیشه که عزیز من.جواب تلفنش رو ندادم پاشده اومده خونه…اینجا هم جوابشو ندم که نمیشه
کف دست به سینه با ابروهای درهم گره خورده اضافه کردم:
-چرا میشه خوب هم میشه.اونقدر جواب نده تا خودش بره…
مجاب نشد.نمیدونم چرا میمیل داشت یاسین رو به من ترجیح بده این برای من قابل درک نبود واقعا!
همین اخلاقش عصبی کننده بود.اینکه وقتی با من بود به حاشیه ها اهمیت میداد.
بار دیگر شروع کرد آوردن قلبایل مرخرف:
-سوفی من جواب تلفنش رو ندادم…واسه اون بگم خوابیدم واسه این چیبگم؟
شونه بالا انداختم و گفتم:
-چیبگم…بگو…بگو حمام بودی!
اینو گفتم و راهی شدم سمتش.همچنان دیدهش پی آیفن بود.واسه اینکه بکشونمش سمت خودم و اجازه ندم بیشتر از این به اون فکر نکنه کف دستامو دو طرف صورتش گذاشتم و سرشو به سمت خودم برگردوندم و بعد از زدن تبسم لوندی گفتم :
-بهرااااد…بیخیال یاسین! قلبت میاد وقتی من هستم به اون فکر کنی؟ بزار بره پسره ی مزاحم…
هموقت با زدن این حرفها از جلو بهش چسبیدم.دیگه صوتی زنگ توی خونه نپیچید و این دقیقا همزمان شد با خیرگی بهراد به من….
بار دیگر تمام فکر و ذهنش شد من.
لبخند زدم و به لبهاش خیره شدم.
میتمایل داشتمشون…من لبهاش رو میمیل داشتم همین حالا ولی میمیل داشتم اینبار اون باشه که پیشقدم میشه برای همین جلو نراهی شدم و حرکتی انجام ندادم تنها شستمو رو نرمی لبش کشیدم.
دیگه به یاسینی که البته بیخیال فشردن اون دکمه ی زنگ لعنتی شده بود، شد و کف دستاشو روی کمرم گذاشت و منو به خودش فشار داد.
این کارش هموقت شد با فشرده شدن لبهاش روی لبهام…
اینبار تعلل به خرج ندادم و فورا لبهاشو شکار کردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن