چشم های آوش برقی زد :
– سوال خوبی جویا شدی ، مولین ! قلبیل سفر من کاملاً محرمانه است و تا الان به هیچ کسی ناظهار کردم . اما حالا می خوام به تو … فقط تو بگم !
مکثی کوتاه …
سرش رو باز جلوتر برد و دهانش رو به گوش مادرش نزدیک کرد … و با لحن عجیبی ادامه داد :
– دارم می رم … مشاهده کردن هاله ! می خوام مدارک پزشکیشو بگیرم ! میخوام تحقیق کنم … بدونم دلیل سقط جنین های پشت سر همشو ! میخوام بدونم این سقط ها قلبیل علمی داشته یا نه !
خورشید نفسی کشید … رنگ رخش داشت به زردیِ بیمارگونه ای می گرایید . آوش دهانش رو از گوش مادرش فاصله داد و با تبسمی شرر بار … باز گفت :
– به نظرت … سه سقط پشت سر هم کمی عجیب نیست ؟! … برای من حالا بیشتر از پیدا کردن قاتل سیا ، پیدا کردن قاتل بچه هاش مهم شده !
خورشید چیزی نبیان کرد … کاملاً کیش و مات شده به نظر می رسید ! آوش خیره شد به صورت اون … و راضی از اثر مستقیم کلماتش … گونه ی سردش رو بوسید و روی پاهاش ایستاد .
– داستانِ مسافرتم به تهران ، بین خودمون بمونه ، مولین ! شب بخیر !
کتش رو از روی کف دسته ی صندلی برداشت و اتاق رو ترک کرد .
به محض بسته شدن در … خورشید مثل تیرِ رها شده از چله ی کمان ، از جا پرید . بی نفس و وحشت زده … خودش رو به میز توالت رسوند و کف دست های لرزانش رو فرو برد توی شکم کشوها … و گشت … و گشت … و بسته ی کوچکِ گردی که از پیرمردِ دعانویس خریده بود ، پیدا نکرد !
– اوه !
قفسه ی سینه اش سوخت !
بسته ی گرد رو پیدا نکرد ! لابد آوش گشته و اونو پیدا کرده بود و لابد …
بیشتر از اون نمی تونست تعادلش رو حفظ کنه . بدنش رو رها کرد روی صندلی … خیره شد به صورت زرد و وحشت کرده اش در آینه !
***
طوبی و جواهر باز هم پشت دروازه های باغ از حرکت ایستاده بودند … صورتشون رو چسبونده بودند به میله های دروازه و به پروانه نگاه می کردند که داشت به طرفشون می رفت .
جواهر گفت :
– الهی قربونش برم … انگار آب حرکت کرده زیر پوستش ! سرحال تر شده دخترمون !
خواجه رسول با بدبینی و کینه توزی نگاهشون کرد . هم قلب خوشی ازشون نداشت و هم از تجربه ی چوب و فلکِ دفعه ی قبل ، جرات نمی کرد حرفی بارشون کنه ! هیس هیسی کرد و گفت :
– اجازه دارن بیان ؟ ارباب گفتن تا نیستن ، کسی رو راه ندیم !
سلمان ، اون طرف دروازه … چوب قد بلندی که در کف دست داشت رو کف زمین کشید و روی خاک های مرطوب ، اشکال بی معنی رسم کرد :
– بله اجازه دارن ! ارباب گفتن فقط آدمای غریبه رو مسیر ندیم !
خواجه رسول چینی به بینی انداخت و غرولند کنان از در فاصله گراهی شد :
– حالا اینم شده واسه ما آقا بالا سر !
از سلمان نفرت داشت !
دو روزگار بود که آوش خان حرکت کرده بود تهران ، و تمام این دو روزگار رو سلمان بست پشت دروازه های عمارت نگهبانی داده بود ! خودش هم اگر نبود ، حتماً دو سه نفری از آدماشو اونجا نگه می داشت . آوش بهش سپرده بود این مدت مراقب رفت و آمدها باشه … و سلمان با جدیت داشت این دستورو اطاعت می کرد !
خواجه رسول باز زیر لب غر غری کرد :
– انگار سگ نگهبونه که بستنش به در ! سگِ نگهبون هم میره پی آب و غذا … ولی این نمیره ! انگار خودم ملتفت نبودم چطور مراقب خونه زیستن ارباب باشم … برام این درختِ عر عرو علم کردن !
همینطور زیر لب غرولند می کرد و روی صنقلبی نشست و مشغول روشن کردن سیگاری شد .
هم مدت پروانه به دروازه نزدیک شد و از فاصله ی چند قدمی … لبخندی نشست روی لب هاش .
– عمه جواهر ، عمه طوبی ! خوش اومدین … چشممو روشن کردین !
طوبی با علاقه به برادر زاده اش نگاه کرد … که آب زیر پوستش رفته بود و سرحال تر از گذشته به نظر می رسید ! شکمش حالا کمی برجسته شده بود و از زیر لباسش ، به چشم می اومد . اما با وجودِ اون شکم برجسته ، هنوز صورتش جذابیی و ملاحت یک دختر بچه رو داشت !
– عمه جان … حال و احوالت خوبه ؟ بزنم به تخته سر حال به نظر میای !
پروانه خنده ی با نشاطی کرد و کف دستش رو روی دست عمه طوبی گذاشت :
– بهشدت خوبم عمه ! شما خوبی ؟
مکث کوتاهی کرد ، سر چرخوند به طرف خواجه رسول و با لحنی شیرین و دوستانه جویا شد :
– خواجه رسول … میذاری عمه هام بیان داخل یا نه ؟
نمی تمایل داشت اون اتفاقات دفعه ی قبل تکرار بشه … حتی تصمیم داشت اصراری نکنه . اما خواجه رسول این لحن صمیمانه ی اون رو نوعی توهین به خودش تلقی کرد :
– بله خانم ؟ من کی باشم که بخوام حرف روی حرف شما بیارم ؟! شما کف دستور بدین …
سلمان چوبش رو به حالت اخطار به میله های دروازه زد :
– حرف اضافه نزن ! پاشو درو باز کن !
خواجه رسول چنان به طرفش دیده غره راهی شد که انگار جنگ می طلبید … اما بعد از جا بلند شد و لخ لخ کنان به سمت در حرکت کرد … و باز زیر لب غرغری کرد :
– منی که مو سفید کردم پای این عمارت … حالا باید از یه علف بچه حرف بشنوم ! هنوز ادریس خان زنده است و آقازاده اش سرمون رو با پنبه می بره … وای به روزگاری که …
با رسیدن به دروازه ، پِی حرفش رو نگحرکت کرد . کلید انداخت توی قفل بزرگ و زنگ زده … و زنجیرو باز کرد .
بلافاصله اول طوبی ، و بعد جواهر پا به حریم باغ گذاشتند و پروانه رو بغل گرفتند .
پروانه با حالی خوش از اونا استقبال کرد . بعد از روزگارها توی عمارت چرخیدن و فقط کتاب خوندن و گهگاهی با آهو خانم شب نشینی کردن … حالا دو آدم جمشاهده کرد می مشاهده کرد . آدم هایی که با جهانی بیرون در ارتباط بودند و می تونسسریع اخبار تازه ای براش داشته باشند … و شاید حتی در مورد پدرش چیزی می دونسسریع !
– پروانه جانم … از دفعه ی پیش که از جلوی در بیرونمون کردن ، دلم آروم و قرار نداشت ! نمی دونی چی کشیدیم ما !
جواهر اظهار کرد … و بعد طوبی ادامه داد :
– یکی دو باری هم جلوی خودِ آوش خان رو گرفتم و حالتو ازش پرسیدم … بی حوصله جوابمو داد ! آخرم عذرم رو از هتل تمایل داشتن !
پروانه مات شد :
– واقعاً ؟!
طوبی لبخند ناراحتی زد که خیلی زود محو شد … بعد کف دستش رو روی بازوی پروانه گذاشت و با لحن با نشاطی اضافه کرد :
– به این حرفا فکر نکن ، عمه جان ! بیا بریم اتاقت … برات کلوچه پختم …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن