سرش رو که از روی صفحه ی کتاب بالا آورد … از ترس خون در رگ هاش یخ بست !
نگاه های خورشید باز بود ! دیده های کدر شده و کم نوری که در چشمخانه های گود حرکت کرده ی جمجمه اش فرو رفته بود … و اون نگاه عجیبش ! …
نگاهی که انگار پروانه رو برای اامان بار متوجه شده بود !
– خورشید … خانم ! …
نفسش رو آهسته از سینه خارج کرد … تلاش کرد بر ترسی که بهیکباره بر روحش مستولی شده بود، غلبه کنه … . قرآن رو روی طاقچه گذاشت و از روی صندلی بلند شد … .
– حالتون بهتره ؟
خورشید تنها نگاهش کردو پس از مکثی طولانی … بلاخره لب های خشکیده ی پیرزن تکونی خورد :
– آب ! … آب می خوام ! … دارم می سوزم از عطش !
پروانه با کف دستپاچگی لیوان آب رو از روی پاتختی برداشت و خم شد روی صورت خورشید . با قاشق کوجک چایخوری آب های ولرم رو آرام آرام در حلق زن محتضر ریخت … .
خورشید با عطش آب رو مزه مزه می کرد … .
چقدر رقت انگیز به نظر می رسید . پروانه فشار اشک های نریخته رو پشت پلک هاش حس می کرد … .
– منو می شناسید خورشید خانم ؟ … من پروانه ام ! … زن آوش !
چشم های بی نور زن برگشت توی صورت پروانه … و پروانه بهآرامی ادامه داد :
– یادتونه با من چیکار کردین ؟! … بچه ام رو ازم گرفتین ! سه روز … سه روزگار جون می کندم جلوی چشماتون ! یادتون هست ؟ … داغ روی قلبم بود ! عطش داشتم ! … آب سرد می خوردم و باز داغ قلبم سرد نمی شد ! … یادتونه خانم ؟! …
#پروانه_ام 🦋
#پارت_۹۸۳
خورشید ناله ای کرد :
– بچه ! … بچه ها ! … بچه ها کجان ؟
– میان خانم ! … اومدن شما رو ببین !
خورشید باز ناله ای کرد … و پروانه پلکی زد . قطره ای اشک از گوشه ی دیدهش فرو چکید و روی لباس پیرزن فرو افتاد … .
– ازتون بیزار بودم خانم … فکر می کردم هیچوقت نمی تونم ببخشمتون ! … فکر می کردم هر اتفاقی هم بیفته … قلبم براتون نمی سوزه ! … اما حالا …
باز نگاه کرد به خورشید و اینبار … دست باریکاندام و استخوانیش رو بین انگشتانش فشرد … .
– قلبم براتون می سوزه خانم ! … دلم بهشدت براتون می سوزه !
حالا علناً به هق هق افتاده بود … قلبش واقعاً می سوخت ! … این مرگ چی بود که اینقدر همه چیز رو از سکه می انداخت ؟ …
تمام دردهایی که پروانه کشیده بود در این لحظه هیچ و پوچ به نظر می رسید ! زنی که فکر می کرد هیچوقت نمی تونه ببخشه … حالا داشت براش اشک می ریخت !
– من حلالتون می کنم خانم ! … دعا می کنم بعد از مرگ به آرامش برسید ! … شما هم منو حلال کنید !
خورشید باز با بی تابی نالید :
– بچه ها !
انگار داشت درد می کشید … انگار داشت می سوخت ! می اضافه کردند لحظه ی جان کندن برای هر جنبنده ای بسیار دردناک و زجر آوره … و انگار خورشید ماهها بود که این درد رو تحمل می کرد و جان نمی کند ! … باز گفت :
– بچه ها ! … بچه ها ! …
نالید … .
– پروانه ! بچه ها !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن