#پارت_۴۲۹
پروانه لب هاشو روی هم فشرد و تلاش کرد دیگه چیزی نگه ! ولی با تمامِ خاموشیش ، مضطرب بود ... انگار کسی توی دلش رخت چنگ می زد !
تا یک هفته ی دیگه شب یلدا فرا می رسید … و این شب همیشه توی عمارت امیر افشارها جشن گحرکت کرده می شد . بنا بر میل و حوصله ی سیاوش خان … گاهی بزرگ و پر جمعیت ، گاهی کوچک و خودمونی … اما همواره دلربا و گرم و پر از موسیقی !
خوراکی هایی که سرو می شد … موسیقی هایی که نواخته می شد … لباس هایی که می پوشیدن … .
پروانه عادت داشت با زهرا و سالومه پشت پنجره های قدی کمین می گراهی شد و سالن بزرگ پذیرایی رو تماشا می کرد ، که مثل قصه های هزار و یک شامگاه بود ! ولی اون سال … قرار بود در اون جشن واقعاً شرکت کنه !
دیگه نه از پشت پنجره و با کمری قوز کرده دیگران رو تماشا کنه و با ریتم موسیقی آهسته نوک پنجه های پاهاشو به زمین بزنه … بلکه باید به عنوان عروس ادریس خان در جمع شرکت می کرد ! … یکی از لباس های پر زرق و برق رو می پوشید و تبسم می زد و بین آدم هایی می گشت که اصلاً شبیهشون نبود !
فکر کردن به این قضیه مجذوب کننده بود … و در عین حال مضطربش می کرد ! … اعتماد به نفس این کار رو در خودش نمی متوجه شد !
غرق در افکارش بود که اطلس سقلمه ای به پهلوش وارد کرد :
– از هپروت بیا بیرون … پروانه ! خانم جبلی اومد !
خانم جبلی ، بانوی هنرمند و صاحب خیاط خونه ی بزرگ شهر … با تبسمی بزرگ روی لب هاش به سمت اونا اومد .
– باعث افتخاره که خانم امیر افشار قدم رنجه فرمودن و به مزون من تشریف آوردن !
پروانه نوکِ زبونش رو روی لب هاش کشید و نیمچه لبخندی زد . خانم جبلی کف دست جلو برد و انگشتانِ پروانه رو با صمیمیت فشرد .
– حالتون چطوره ؟ … امم … خانم خورشید خوبن ؟!
پروانه پاسخ کوتاهی داد :
– بسیار خوبن !
خانم جبلی باز هم تبسم زد … و اینبار نگاهش رنگی از سوال گرفت . اون خانواده ی امیر افشار رو می شناخت و برای همه ی خانم های این خانواده حداقل یک بار لباس دوخته بود . خانم بزرگ ، خورشید ، آهو و هاله … اما پروانه رو تا به حال نمتوجه شده بود و نمی تونست به جا بیاره .
#پارت_۴۳۰
دوست داشت سوالی بپرسه ، ولی جلوی زبونش رو گرفت و به سرعت گفت :
– البته واقعاً خوشحال شدم از مشاهده کردنتون … اما می تونستید اطلاع بدید تا خودم بیام خدمتتون ! … هر چند برای پس فردا قراره بیام و برای خورشید خانم ژورنال های مد رو ببرم !
اینبار اطلس پاسخ داد :
– پروانه خانم میل داشتن خودشون بیان و پارچه ها رو ببینن !
– خیلی هم عالی ! اتفاقاً بد هم نشد ! می تونم لباسشون رو بدوزم و پس فردا برای پرو بیارم عمارت !
و بعد باز پروانه رو مخاطب قرار داد :
– عزیزم تشریف میارید ؟!
پروانه همجاده با خانم جبلی قدم برداشتند ، در حالیکه اطلس و زهرا و سالومه پشت سرشون بودند . خانم جبلی بیان کرد :
– اول بهتره مقلب رو انتخاب کنید ، و بعد بریم سراغ پارچه و اندازه ها ! … باردارید ، درسته ؟
– بله !
– مشخصه ! شکمتون برجسته شده ! اتفاقاً من یک ژورنال لباس های شب مخصوص بانوان باردار دارم که از پاریس به کف دستم رسیده ! همین حالا میگم بیارن خدمتتون !
به دعوتش ، پروانه روی مبل بزرگ و راحتی از جنس مخملِ سرخ قرار گرفت … و چند لحظه بعد ژورنال بزرگ و رنگی از لباس های زنانه روی میز شیشه ای مقابلش گشوده شد !
خانم جبلی به یکی از عکس ها اشاره کرد و گفت :
– به نظرم این مدل خیلی برازنده ی شماست ! چین های دور سینه ، برجستگی شکمتون رو نمی پوشونه اما زیباش می کنه ! به نظر من بارداری یک ویژگی دلرباست و لزومی نداره پنهان بشه ! … اگر یک رنگ تیره هم انتخاب کنید … مثلاً شرابی ، یا عنابی تند …
پروانه نگاهش کرد … خانم جبلی صادقانه خندید :
– به رنگ پوستتون میاد ! فوق العاده دلربا خواهید شد !
#پارت_۴۳۱
گونه های پروانه از شرمی لطیف ، گل انداخت . زیر لب تشکر کرد و باز نگاهش رو دوخت به مقلب های توی آلبومِ مد .
خانم جبلی باز تمایل داشت چیزی بگه :
– این مقلب هم برای شما مناسبه ، از این جهت که …
فرصت نشد جمله اش رو تموم کنه … کسی صداش کرد ! با لحنی پوزش طلبانه اضافه کرد :
– عذر می خوام خانم … الان می رسم خدمتتون !
و پروانه رو ترک کرد .
پروانه مجدداً نگاه کنجکاو و پر علاقه اش رو به مقلب ها دوخت . از این کار خوشش اومده بود ! هیچوقت تجربه ی حضور در یک خیاط خونه و مواجهه با اینهمه طرح و رنگ رو نداشت . همیشه خاله اطلس لباسهاشو می دوخت … یک بار هم نزدیکِ ازدواجِ نحسش با سیاوش خان ، خانم بزرگ فقط خیاطی رو آورد تا اندازه های بدنِ بیچاره اش رو بگیره … ازش در مورد طرح و رنگ پارچه ها هیچ سوالی نشده بود !
اما حالا آزاد بود تا خودش انتخاب کنه … و اون دوست داشت زیباترین پیجادهن عمرش رو سفارش بده !
سالومه از غیبت خانم جبلی و مادرش استفاده کرد و به پروانه ملحق شد … کنار میز شیشه ای زانو زد و با اشتیاق اضافه کرد :
– این لباسا چقدر زیبان ! همه شون به تو میان پروانه !
پروانه نگاهش کرد و تبسم زد :
– آره ، اما مجبورم یک طرح رو انتخاب کنم !
سالومه انگشت اشاره اش رو روی یکی از مقلب ها گذاشت :
– اینو انتخاب کن ! … نه نه … این یکی بهتره !
باز به مقلب دیگه ای اشاره کرد … بعد کف دستش رو از روی ژورنال برداشت ،نفس عمیقی کشید . با لحنی جدی اظهار کرد :
– پروانه … تو باید قشنگ ترین زنِ شامگاه یلدا بشی ! باید !
#پارت_۴۳۲
پروانه معصومانه ریز خندید … سالومه با حرص ادامه داد :
– باید یه کاری بکنی که خورشید خانم از حرص و جوش ،سر درد بگیره ! اون فکر می کنه زیباه … اما پیر شده ! حریف تو نمیشه ! دخترش هم …
پروانه به سرعت وسط حرفش دوید :
– سالومه ! در مورد آهو خانم این چیزا رو نگو ! اون زن خوبیه !
– می دونم ، خوبه ! من بهشدت آهو خانم رو دوست دارم ، چون به تو احترام می ذاره ! اما خوشم میاد می بینم خورشید خانم حرصی میشه ، وقتی می بینه دخترش یک دهم تو دلنشین نیست !
پروانه چیزی ناضافه کرد … سالومه ادامه داد :
– هاله خانم و خانواده اش هم قراره بیان !
اینبار پروانه نتونست جلوی حیرتش رو بگیره .
– راستی قراره بیاد ؟!
– آوش خان ازشون دعوت کرده ! … بهشدت های دیگه هم قراره بیان ! مادرم لیست داره … حتی شاید معشوقه ی اوش خان هم بیاد !
پروانه اینبار خندید .
– مگه معشوقه داره ؟!
– معلومه که داره ! مگه میشه مردی مثل اون … به خودش ریاضت بده ! در ضمن …
مکث کوتاهی کرد … نگاهی به اطراف انداخت و سرش رو به پروانه نزدیک کرد ، و با لحنی که انگار می تمایل داشت راضی رو فاش کنه ، ادامه داد :
– خودم روی یقه ی لباسش رد ماتیک متوجه شدم !
پروانه بی اختیار هینی کشید ! متحیر … و تز نفس افتاده زمزمه کرد :
– واقعاً … مشاهده کردی ؟!
سالومه سری جنبوند و با آوایی که به زحمت گوش داده می شد ، تاکید کرد :
– قرمز بود !
#پارت_۴۳۳
پروانه ماتش برد … نمی دونست چرا انتظارش رو نداشت که آوش خان یک معشوقه داشته باشه و باهاش بخوابه ! از کسی مثل سیاوش خان می شد انتظار هر چیزی رو داشت … اما آوش خان …
– سالومه ! سالومه !
با صوتی زهرا … پروانه از فکر خارج شد و چرخید به عقب . زهرا پشت ویترینِ شیشه ای که انواع کلاه های زنانه رو به نمایش گذاشته بود ، توقف کرده بود . با علامت کف دست از سالومه خواست بهش بپیونده .
سالومه از جا جست و بیان کرد :
– برم ببینم چیکارم داره !
و رفت .
پروانه سرش رو پایین انداخت . دیده هاش به روی ژورنال مد بود … اما دیگه چیزی نمی متوجه شد . فکرش درگیر بود … درگیر چیزی که درست نمی تونست بفهمه !
در سرش تصویری ساخته بود از زنی که تصور می کرد مورد علاقه و توجه آوش خونه ! زنی شامگاهیه آرتیست های خارجی ! با لباس های زیبا و آرایش غلیظ و موهای عطر خورده ! … و لابد آزاد و رها ! از اون زنهایی که جسور و مستقل هسسریع … تحصیل کردند ، مسافرت رفتند !
ته دلش به اون زن غبطه می خورد . خودش هیچوقت چیزی فراتر از ” دختر کمونیست ” نشد ! عنوانش حتی از مطبخی ها قابل ترحم تر بود ! بعدها یک زن صیغه ای شد … و حالا صوتش می کردند ، حاملِ بچه ی سیاوش خان !
عاشق شد اون هم آزاد می بود … می تونست کارهایی انجام بده که قلبش می میل داشت ! دلبسته شد آزادانه از جانب یک مرد دوست داشته می شد … نه اونطور تحقیر آمیز و بیمارگونه که سیاوش خان می تمایل داشتش … .
در فکر بود که صدای تیک تیکی به گوشش خورد … مثل اینکه کسی از بیرون ، بهآرامی به شیشه ی ویترین مزون ضربه می زد .
پروانه از خلسه ی افکارش خارج شد ، پلکی زد و به جانب صدا چرخید … و بعد هینِ خفه و دردناکی از حنجره اش قد بلند شد … .
#پارت_۴۳۴
اون طرف ویترین ، بین بدنِ دو مانکنی که لباس های فاخر پوشیده بودند … تصویرِ چهره ی مردی رو دید که نیمی از صورتش زیر شالگردن پنهان بود ! اما اون رو می تونست از چشم هاش بشناسه … احد بود !
انگار زمین زیر پاهاش تکون خورد … کف دسته های مبل رو سفت گرفت تا سقوط نکنه !
احد از اون سمت شیشه بهش تبسم زد … دهانش پشت شال مخفی بود ، اما چین کنار نگاه هاش طرحی از لبخندی عمیق داشت .
قفسه ی سینه ی پروانه می سوخت … به سختی نفس می کشید . فوری به پشت سر چرخید تا ببینه دیگران هم متوجه احد شدند یا نه … اما همگی سرشون به کار خودشون بند بود .
احد وسط پیاده روی نسبتاً شلوغ ایستاده بود … با کف دست هایی پنهان شده در جیب های کاپشنش … و همون چین های افتاده کنار چشم هاش .
پروانه شنلش رو سفت تر دور خودش پیچید و بهسرعت به سمتش حرکت کرد … .
– پروانه ، عزیزم !
– اینجا چیکار می کنی ؟!
احد جا خورده بود … انگار انتظار این لحن شتابزده رو نداشت .
– بعد از یک ماه یا بیشتر از عمارت اومدی بیرون … اومدم ببینمت ! بد کردم ؟!
– اگه کسی تو رو بشناسه ، چی ؟!
– مضطربِ باباتی ؟! … آره عزیز جانم ! معلومه که مضطربی ! خون ، خونو می کشه !
پروانه از شدت غضب و قلبهره یک لحظه پلک هاشو بست و نفس قد بلندی کشید :
– اصلاً برام مهم نیست ! بمون تا پیدات کنن !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن