برای سالها نامشاهده کرده گراهی شدن خورشید ساده به نظر می رسید . تا اینکه بعد از چهار سال، پروانه باردار شد و مهران به جهان اومد ! …
پروانه در شیرینیِ تولد نوزاد جمتوجه شدش غرق بود … که اولین کف دستور از چهار برجی صادر شد !
خورشید امر کرده بود نوزاد رو ببرن پیشش !
پروانه حالش رو در لحظه ای که این دستور رو شنید، هیچوقت فراموش نمی کرد . مثل این بود که زلزله ی مهیبی در تنش رخ بده … چهار ستونش لرزید . بی اختیار نوزاد رو به سینه فشرد و اضافه کرد :
– نمی ذارم نزدیک بچه هام بشه ! … آوش … آوش تو بهم قول دادی ! یادته ؟
فکر می کرد آوش بعد از اینهمه مدت قلبش برای مادرش نرم شده باشه … ولی انگار نشده بود ! آوش قول داده بود ابداً بچه ها رو بدون رضایت مادرشون به خورشید نشون نده … و پای قولش باقی موند .
چند ماه بعد بود که خورشید شخصاً اومده بود تهران و تا دم منزلشون … !
آوش منزل نبود … و خورشید مثل دیوانه ها به در می کوبید :
– باز کن در رو ! پاپتیِ بدخون … به چه حقی منو توی منزل موروثیمون مسیر نمیدی ؟! …
مشت می کوبید … و پروانه اون طرف در، صوتی فریادهاشو می متوجه شد … .
– تو حق نداری نوه ی منو ازم پنهان کنی ! حق نداری ! حق نداری !
هوا گرم بود و بچه ها با پرستارشون در حیاط بودند . رها دوچرخه اش رو وسط چمن ها انداخته بود و هاج و واج به سر و آواهای غریبه گوش می کرد … بعد مهران به گریه افتاد … .
خورشید صدای گریه ی مهران رو شنید که قدرت فریادهاش بیشتر شد :
– تو حق نداری پسر آوش رو ازم پنهان کنی ! باز کن در رو ! پروانه … باز کن این در رو !
ولی پروانه تکیه زده بود به در و با تپش دل بالا … و در سکوت گوش می کرد به بد و بیراه های اون زن و صوتی ملتمس آهو که تلاش می کرد مادرش رو آروم کنه …
و بعد آوای درهم شکستن بغض خورشید رو شنید … .
پارت_۹۶۶
روزگارهای بعد با تماس های مکررش به آوش گذشت و خواهش هاش … التماس هاش … فریادهاش و دستوراش ! … بعدها حتی برای دیدن مهران دم کودکستانش رفت … و حتی وقت تولد دوقلوها براشون چشم روشنی فرستاد تا ثابت کنه دیگه با کسی سر جنگ نداره ! …
اما قلب پروانه نرم نمی شد ! … هر چه میکرد نمی تونست اون سه روزی که رها ازش دور بود رو فراموش کنه . نفرتش از خورشید درست به اندازه ی اون روزگارها گرم و زنده پا بر جا بود … و ترس از اون هم بیشتر … .
ترس اینکه اون روزگارها تکرار بشه … خورشید باز به یکی از بچه هاش آسیبی بزنه … .
تپش قلبش باز هم سرعت گحرکت کرد … ولی وقتی صوتی دویدن بچه ها رو در پلکان گوش داد، حس کرد آرامش به خونش برگشت .
چرخید و به پشت سرش نگاه کرد … .
اول از همه … دو قلوها بودند که به طرف میز صبحانه می دویدند . ماهور تبسمی به پهنای صورتش بر لب داشت … .
– مولین … اون سنگ رو جایی قایم کردم که هیچ کسی نمی تونه پیداش کنه !
ماهان از حرص به خواهرش تنه زد … اما خنده ی ماهور عمیق تر شد .
– من نمی خوام سر میز کنار اون بشینم ! حتماً تا آخرش میخواد از پام ویشگون بگیره !
سالومه از ترس درگیری بیشتر، خودش رو بین بچه ها جا داد و غر غر کنان اظهار کرد :
– شما پدرتون رو عصبانی می کنید … می دونم ! … شما سر سلامت از پشت این میز قد بلند نمی شید !
ماهان رو روی یک صنقلبی نشوند و ماهور رو روی صنقلبی مقابلش . بعد مهران به جمعشون ملحق شد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن